55 



u swej podstawy; głowa jest dość gęsto i grubo lecz drobniej o wiele niż pokrywy 

 ponakłuwana. Górny brzeg przedkarcza posiada bardzo wązką krawędź, u dolnego 

 zaś brzegu jest ona w pośrodku bardzo wyraźna a staje się coraz cieńszą ku bocznym 

 dolnym brzegom; boczne wyskoki, mieszczące się nieco poza połową długości przed- 

 karcza, są wyraźne ale u zakończenia nie ostre i tylko guzowato kanciaste. Na tarczy 

 przedkarcza sterczą dwa bardzo duże, skośnie ku swej górnej stronie skierowane, okrągłe 

 guzy z wygładzonym nieco kanciastym wierzchem; nieco niżej od tych dwóch guzów 

 umieszczony jest trzeci o wiele słabszy, płaski, od góry więcej niż od dołu skrócony, 

 który wązkiem pasemkiem zachodzi pomiędzy dwa poprzednie; reszta powierzchni 

 przedkarcza jest dość grubo i nierównomiernie ponakłuwana; pokrywy grubiej i gę- 

 ściej oraz równomiernie nakłuciami poznaczone, przyczem znać na nich dążność 

 do tworzenia się Unijnych, wzdłuż biegnących wygórowań, lecz nie jest to cechą stałą. 

 Uda są rzadko i grubo ponakłuwane. Drugi pierścień brzucha jest u samic gęsto zło- 

 cistymi włoskami porośnięty. Wogóle całe ciało jest krótszymi, gęstszymi oraz rzad- 

 szymi o wiele i dłuższymi, czarnymi włoskami porośnięte; najdłuższe włoski sterczą na 

 nogach i u nasady czułków, które też w dalszym ciągu są nieregularnie rozrzuconymi 

 włoskami opatrzone, 



Cała powierzchnia ciała jest ciemno-niebieska, metaliczna, głowa i nogi mają cie- 

 mniejszy jeszcze ton zielonawy lub czarno-zielony o słabym metalicznym połysku; pierw- 

 szy członek czułków posiada również połysk metaliczny, następnie zaś aż do ostatnie- 

 go włącznie są czarno-rdzawe, tak samo jak trzeci i czwarty członek łapek u trzech 

 par nóg. 



Jako gąsienica żyje w schnących, nadpsutych gałęziacli dębowych i dlatego też 

 doskonały owad częściej można spotkać na podgórzach i równinach niżeli w wysokich 

 górach. S. p. Jan Wańkowicz znajdował rzeczonego owada w okolicach Cie- 

 szyna 1874 r. 



Rodzaj Dilus Serville. 



U omawianego rodzaju zboczenia od ogólnych zarysów są bardzo wybitne, po- 

 siada on (że tak się wyrazić można) „kształty egzotyczne" a mianowicie na pozór bar- 

 dzo jest zbliżony do rodzaju Arrhenodes należącego do rodziny Brenthidae, która 

 w naszej strefie nie posiada żadnego przedstawiciela. Ogólny kształt ciała silnie wy- 

 dłużony, całe ciało słabiej od spodu a od wierzchu silniej w kierunku podłużnym spła- 

 szczone. Pokrywy trzy i pół razy dłuższe niż przedkarcze. Szczęki górne mocno wy- 

 stające, na końcu zwężone; oczy stosunkowo małe, fasetowane, oddalenie ich dolnego 

 brzegu od nasady głowy krótsze niż u innych gatunków; guzy nasadowe czułków 

 o wiele szerzej niż u innych gatunków rozstawione. Czułki całe tęgie; pierwszy ich 

 członek jest najgrubszy i najdłuższy, drugi drobny, guzikowaty, ku nasadzie odrazu 

 szybko zwężony o nasadzie bardzo cienkiej ; następne są głębiej w nasadach wrośnięte, 

 stożkowate, t. j. ku końcowi silnie rozszerzone; z pomiędzy nich piąty jest najdłuższy 

 a ostatni, t. j. jedenasty, dłuższy od dziesiątego, niemal jajowaty. Czułki końcami 

 swymi nie sięgają zbyt daleko poza połowę długości ciała a kierunek mają łukowato 

 na zewnątrz wygięty. Nogi stosunkowo krótsze niż u innych sąsiadujących gatunków, 

 a pałkowate zgrubienie ud słabsze. 



D. fugax 01ivier. Ryc. N° 56. Dł. c. 7 — 10"' mm. Przedkarcze w dwóch 

 trzecich swej długości najszersze, ku podstawie swej szybciej ku górnemu zaś brzegowi 

 wolniej się zwężające, boki przeto przedkarcza rozszerzając się, przedstawiają dwa łuko- 



