56 



wate, na zewnątrz wyłamane wyskoki, łączące się ściśle z boczną linią zarysu przed- 

 karcza; zetknięcie przedkarcza z nasadą pokryw jest prostolinijne; tarczka (scutellum) 

 b. mała, krótka, od dołu zaokrąglona. Pokrywy ku tyłowi stopniowo zwężone; każda 

 z nich z osobna ku zakończeniu, które na całej swej długości opatrzone jest wązkim 

 rąbkiem, skośnie ku górze wyokrąglona. W stronę bardziej ku bokom pokryw zwró- 

 coną, ciągnie się poczynając od barków aż ku zakończeniu niewyraźne linijne wygó- 

 rowanie. Między tarczką a barkami widoczne są dwa spore, płaskie, skośnie od góry 

 ku sobie zwrócone guzy. 



Nakłucia głowy są dość gęste i niezbyt drobne, na przedkarczu cokolwiek gęstsze 



wyglądzie chropowatym; oprócz tego widać na przedkarczu przez całą jego długość 

 ciągnącą się cokolwiek gładszą, linijną smugę. Pokrywy ponakłuwane są grubiej 



1 rzadziej niż przedkarcze; uda też dość grubo i niezbyt gęsto. 



Całe ciało drobną, jasno-żółtą pilśnią pokryte; najgęściej porośnięte są nią boki 

 przedkarcza na całej jego długości a porost ten uwydatniony jest jako dwa szerokie 

 kosmate pasma, między którymi mieści się dość szeroka, obnażona środkowa smuga. 



Barwa całego ciała jest ciemno-oliwkowa z bronzowym metalicznym połyskiem, 

 brzuch jest czarniejszy. Na członkach rożków, za wyjątkiem pierwszego, przebija od 

 nasady niemal aż do zakończenia każdego rdzawa barwa, same zaś końce członków są 

 niemal zupełnie czarne. Rzeczona rdzawa barwa przebija też na udach od strony ich 

 nasady a na piszczelach niemal aż ku ich zakończeniu. Boki pokryw na całej swej 

 długości wraz z samym brzegiem mają jasno-rdzawo-ochrowaty naciek. 



Owad górski i podgórski, na naszym obszarze b. rzadki; sposób jego życia jest 

 mi nieznany. Kilka okazów w zachodnim Beskidzie znalazł Ś. p. Jan Wańkowicz, 

 w miejscowości bliżej nie oznaczonej, lecz zdaje mi się że w Żywcu. Znajdowali go 

 też p. Stefan Stobiecki koło Krakowa oraz ś. p. Michał Rybiński koło Czarno 

 Hory. Mój okaz pochodzi z pod Monachium w Mtihlthal a znaleziony został 1/6 

 1878 r. na wyschniętym buku. 



Rodzaj Obrium Curtis. 



Tu znów natrafia się na zboczenie w ogólnem ukształtowaniu; z wyglądu podobny 

 pozornie do Orsodacne cerasi (Chrysomelidae). Oczy są b. duże, wyraźne, grubo sia- 

 tkowane, nasady rożków jeszcze szerzej rozstawione niż u poprzedniego rodzaju i pro- 

 stolinijną bruzdą od nasady wargi górnej oddzielone. Tył głowy krótki; sama głowa 

 z oczami wyraźnie szersza od przedkarcza, które jest znów więcej wszerz biegnącemi 

 szerokiemi bruzdami od dołu silniej ścieśnione i przez to przedkarcze w tern miejscu 

 węższe jest niż od strony osadzenia głowy; na samej jego tarczy od strony górnego 

 brzegu w pewnem od niego oddaleniu widnieją dwa szeroko rozstawione, skośnie ku 

 sobie od góry zwrócone guzy. Rąbek dolny na całej swej szerokości jest wyraźny, 

 górny o wiele słabszy. Tarczka skrzydłowa b. drobna, z tyłu zaokrąglona, obrębiona; 

 pokrywy wydłużone, słabo wypukłe ku tyłowi, zwłaszcza u samic, okrągławo rozsze- 

 rzone. Czułki u samców są dłuższe conajmniej o jedną czwartą od długości ciała, 

 u samic zaś sięgają nieco poza jego zakończenie. Nogi stosunkowo dłuższe niż u po- 

 przedniego rodzaju, tak samo mniej więcej zbudowane. 



O. cantharinum Linneus. Ryc. N° 58. Dł. c. 6,5 — 8,5"' mm. Głowa i przed- 

 karcze są b. drobno i rzadko ponakłuwane, posiadają powierzchnię gładką, silnie lśniącą; 

 pokrywy, poznaczone o wiele rzadszemi oraz o wiele grubszemi nakłuciami, są mniej 



