57 



połyskliwie a od strony podwinięć opatrzone są podniesioną i ostrą do zaokrąglonego 

 zakończenia, wyraźną krawędzią. Uwłosienie całego ciała jest b. rzadkie, tak że owad 

 ma wygląd nieowłosiony. Najdrobniejsze i najrzadsze włoski są na głowie i przed- 

 karczn, dłuższe i gęstsze na pokrywach a najdłuższe i najrzadsze, rzędami ustawione, 

 mieszczą się na wewnętrznej stronie czułków i na zewnętrznej stronie piszczeli. Barwa 

 ogółu ciała jest jasno-rdzawo-czerwona, nóg zaś i wąsików o wiele ciemniejsza, brunat- 

 nawa; oczy są czarne, matowe. 



Lęgnie się w nadpsutych gałęziach drzew, należących do rodzaju drzew topolo- 

 watych, a więc też w białodrzewiu i osiczynie. Owad u nas rzadki. Z trzech okazów, 

 które posiadam w zbiorze, jedną samicę znalazłem na pniu białodrzewiu w Jabłonnie 

 za Pragą 8 czerwca 1894 roku, parkę zaś znalazła panna Jadwiga Wlazłowska 

 1 lipca 1903 roku na Ukrainie w Białocerkwi. Poprzednio znalazł kilka okazów ś. p. 

 Jan Wańkowicz na Litwie w miejscu i czasie bliżej nie oznaczonych. 



O. brunneum Fabr. Ryc. N° 59. Dł. c. 5 — 6,5"' mm. Od poprzedniego ga- 

 tunku ogólnym zarysem mało się różni, w szczegółach zaś tern, że jest znacznie mniej- 

 szy, głowę ma głębiej w przedkarczu osadzoną, czułki nieco tęższe, przedkarcze ku 

 podstawie więcej zwężone, od górnego zaś brzegu ku połowie długości a na całej 

 szerokości gęściej ponakłuwane; od strony podstawy swej nakłucia są na niem rzad- 

 sze, a dwa zwykłe guzy są od nich wolne; pokrywy są głębiej i grubiej niż 

 przedkarcze nakłuciami poznaczone. Zresztą różnic w budowie wyraźniejszych nie- 

 ma i tylko barwa całego ciała stanowi główną, bardzo wybitną różnicę,— jest ona 

 o wiele ciemniejsza, jasno-brunatno-ochrowato-rdzawa; pokrywy są jaśniejsze z tonem 

 żółtawym, reszta zaś ciała jest ciemniejsza i więcej rdzawa. Całe ciało więcej poły- 

 skliwe; duże oczy również czarne i matowe. 



Tylko w górach i na podgórzach. Na Spirea ulmaria podczas kwitnięcia tejże 

 rośliny bardzo liczny i częsty: Ojców 8/6 1899 r., 26/6 1902 r. i 20/6 1909 r. 



Rodzaj Gracilia Serville. 



Do poprzedniego wcale nie podobny, zato wyglądem ogólnym do Callidiam 

 zbliżony; różni się odeń dłuższem o wiele i słabiej ku przodowi zwężonem przedkar- 

 czem, przyczem boki tego ostatniego są słabo łukowato na zewnątrz wygięte. Oczy 

 małe, głowa węższa od przedkarcza, którego średnica podłużna dłuższa jest o wiele od 

 średnicy jego szerokości. Ciało z wierzchu jest przypłaszczone, przyczem pokrywy 

 silniej są spłaszczone niż przedkarcze. Czułki podobnie jak u poprzedniego rodzaju 

 ukształtowane, tylko że pojedyńcze ich członki są jeszcze słabiej ku zakończeniu roz- 

 szerzone, a rozszerzenie to znać głównie u trzeciego członka. Dwie pierwsze pary 

 nóg, dłuższe niż trzecia, całe są tęższe o udach i dłuższych i grubszych; piszczele 

 drugiej pary nóg są na zewnątrz słabo łukowato wykrzywione, łapki u wszystkich par 

 nóg wyraźnie węższe od piszczeli. 



Najsilniejsze rozszerzenie przedkarcza mieści się poza połową jego długości; bo- 

 ki pokryw, z początku niemal równoległe, są ku zakończeniu nieco rozszerzone. 



G. minuta Fabr. Dł. c. 3,5 — 6"' mm. Do powyżej podanych cech rodzajowych 

 należy dodać, że boki przedkarcza nie mają ani guzów, ani kantów na rozsze- 

 rzeniu tegoż, że nakłucia głowy i przedkarcza są dość drobne i gęste i zaledwie 

 Pam. Fizyogr. — T. XXIV. — Zoologia. 8 



