58 



przez silną soczewkę widoczne, na pokrywach natomiast rzadsze o wiele i znacznie 



grubsze. 



Uwłosienie jest b. drobne, niezbyt gęste, jedwabiste, tejże samej brunatnej bar- 

 wy co i całe ciało wraz z nogami i czułkami. Powierzchnia owada matowa, bez po- 

 łysku. 



Owad u nas rzadki, lęgnie się bowiem w nadpsutych gałęziach b. starych krza- 

 ków leszczynowych, a więc tylko w silnie zalesionych okolicach można go znaleźć, 

 i głównie tam, gdzie lasy mają gęste dolne poszycie, które przeważnie z leszczyny się 

 składa. 



Znajdował go w licznych okazach ś. p. Jan Wańkowicz w 1874 roku w miej- 

 scowości bliżej nieoznaczonej. 



Rodzaj Cerambyx Linneus. 



Głowa w stosunku do innych części ciała bardzo mała, gęba wraz z szczękami 

 silnie wystająca, położenie osadzenia głowy i górnej jej części poziome, pośród zaś 

 głowy gęba i szczęki mają kierunek nieco ku przodowi pochyły; a zwłaszcza szczęki 

 górne są silnie z wierzchu ku bokom pochyłe i płaskie, od brzegu na sporej długości 

 wyraźnie zaklęśnięte z wybitnie odstającym zaokrąglonym brzegiem, który się potem 

 nagle do wewnątrz załamuje, poczem następuje końcowy, ostry, z zewnątrz wygięty 

 ząb. Oczy bardzo duże, zachodzą od góry bardzo głęboko ku środkowi głowy, od jej 

 spodu zaś są szerzej od siebie oddalone. Czoło ponad wargą górną silnie zapadnięte, 

 z dwoma jakby guzikowatymi wyrostkami skośnie od strony wargi ku sobie zwróco- 

 nymi i zwartymi, a ku tyłowi zaokrąglonymi; poza nimi następują szersze od nich 

 o wiele, w podobny sposób zwarte, płaskie guzy, w których zawiasowato osadzone są 

 tęgie, długie czułki. Guzy te są wybitnie sterczące (odsądzone) i odgraniczone wyra- 

 źną głęboką bruzdą od dalszych części głowy, a środkiem pomiędzy niemi przebiega 

 wzdłuż szeroka bruzdka; następnie, wzdłuż i środkiem głowy aż do jej nasady, cią- 

 gnie się ostre, wązkie wgłębienie, które przechodzi środkiem podłużnej listewki Unijnej, 

 umieszczonej pomiędzy brzegami oczów. Czulki tęgie, u samców niemal półtora raza 

 dłuższe od ciała, u samic sięgają aż do zakończenia pokryw. 



Pierwszy ich członek jest najsilniej rozwinięty, niby stożkowaty, od góry nieco 

 spłaszczony; nasada następnego członka, b. krótkiego i najmniejszego, obrączkowatego, 

 posunięta jest więcej ku stronie wewnętrznej, a przez to uwydatnione jest silniej guzo- 

 wate zakończenie pierwszego członka; następne członki, t. j. trzeci, czwarty i piąty, są 

 stopniowo ku zakończeniu swemu coraz słabiej kłykciowato rozszerzone ; dalsze pięć 

 członków posiadają jeszcze słabsze rozszerzenie zakończenia, wystające wyraźniej na 

 zewnątrz. Wszystkie te członki są przed nasadą następnego równo ścięte; z dalszych 

 każdy jest coraz cieńszy, a ostatni, t. j. jedenasty, jest najcieńszy ale i najdłuższy ze 

 wszystkich jedenastu i od końca na zewnątrz łukowato wygięty. Tak jest u samców, 

 u samic natomiast członki pojedyńcze czulków, licząc od szóstego włącznie, są krótsze 

 stosunkowo i grubsze niż u samców, każdy z nich po kolei jest coraz krótszy, a osta- 

 tni najkrótszy, językowaty i trochę na zewnątrz łukowato wygięty. Przedkarcze, od 

 strony głowy o wiele węższe aniżeli u swej nasady, jest z przodu szyjkowato zwężo- 

 ne i ma po bokach po dwa wyskoki: pierwsze z nich tępe, umieszczone są zaraz po- 

 za szyjką, dwa drugie, opatrzone ostrym cierniem, znajdują się mniej lub więcej w po- 

 łowie lub poza połową długości przedkarcza. Górny brzeg przedkarcza na całej jego 



