60 



najdrobniejsze zaś, pyłkowate, pokrywają czułki i są stopniowo ku końcowi tychże wy- 

 raźniejsze. Głowa, przedkarcze i pokrywy są niemal gołe. Przedkarcze ma powierzch- 

 nią lśniącą, pokrywy cokolwiek matową. 



Barwa ciała czarno-brunatna; pokrywy są od swego zakończenia głęboko ku górze 

 i z boków czerwono przeświecające. Owad głównie równinowy, gdyż lęgnie się w nad- 

 psutych dębach i na nich w dalszym ciągu żyje; na podgórzach rzadszy, a w wysokich 

 górach chyba tylko u stóp takowych możnaby go znaleźć. W okolicach Warszawy był 

 dość często znajdowany w lasku Bielańskim oraz na Saskiej Kępie, gdy jednak miej- 

 scowości te zostały niemiłosiernie starodrzewiu dębowego pozbawione, zniknął też 

 z nim i ten okazały owad. Pierwszy, o którym wiem, iż znalazł owad omawiany, 

 jest p. Władysław Brandel: znalazł on w lasku Bielańskim w połowie czerwca 1864 

 roku 75 dużych okazów. 



Ja sam znalazłem go kilkakrotnie w okolicach Warszawy, a mianowicie: Bielany 

 4/6 1868 r. i 22/5 1885 r., Saska Kępa 23/5 1886 r., Piaseczno 18/6 1906 r. 



C. Scopoli Fussli. Ryc. N« 61. Dług. c. 19,5 — 28"' mm. Do poprzedniego ga- 

 tunku z ogólnych zarysów pozornie podobny, ale zawsze mniejszy i w szczegółach bar- 

 dzo różny. Głowę ma więcej wydłużoną, górne, boczne wyskoki b. słabe, drugie nie 

 tak daleko poza połowę długości przedkarcza posunięte; pierwszy członek rożków po- 

 znaczony jest drobniejszemi nakłuciami, pomiędzy któremi rozsypana jest pewna ilość 

 bardzo rzadkich, dołkowatych nakłuć. Na następnych czterech członkach nakłucia są 

 stopniowo o wiele drobniejsze i w podobny sposób rozsypane, jak u poprzedniego 

 gatunku. Górna powierzchnia głowy mniej więcej taka sama, poza oczami zaś 

 nieco drobniej ponakłuwana. Przedkarcze opatrzone jest od strony osadzenia głowy 

 i od podstawy swej takimi samymi rąbkami, co i poprzedni gatunek; górne szyj- 

 kowate zwężenie przedkarcza takie same. Dwie wystające krawędzie ponad dolnym 

 rąbkiem są odmiennie uformowane, a mianowicie, górna jest mniej wybitna, następna 

 zaś wzdłuż szersza i płasko wygórowana. Powierzchnia przedkarcza pełna jest wygó- 

 rowanych, wszerz biegnących krawędzi, które nie są tak poprzerywane i nie tworzą po- 

 jedyńczych guzów, lecz posiadają przeważnie falowatą ciągłość. Obwód pokryw u sam- 

 ców zwęża się wprawdzie stopniowo ku zakończeniu, ale o wiele łagodniej. Samice 

 zaś posiadają boki pokryw niemał równoległe, a przy patrzeniu na nie z góry, zarys 

 ich tarczy ma kształt walcowaty. Chropowatości, któremi pokrywy są poznaczone, są 

 stosunkowo znacznie grubsze, a siła ich natężenia stopniowo nie bardzo słabnie ku za- 

 kończeniu pokryw. Nadto wszystkie nierówności są posypane rzadkiemi, drobnemi na- 

 kłuciami. Drobne i rzadkie nakłucia ud i piszczeli są niemal takież same, jak u po- 

 przedniego gatunku, tylko że wydają się nieco chropowatemi. Uwłosienie jest również 

 takież same, a mianowicie płowo-żółte. Połysk powierzchni ciała jest nieco matowy, 

 barwa zaś zupełnie czarna. 



Owad częstszy w górach i na podgórzach, niż na równinach, albowiem lęgnie się 

 w nadpsutych bukach, a dębów nie napada; przesiaduje też chętnie na kwiatach le- 

 śnych dla kopulacyi; fruwa także podczas silnego światła słonecznego, gdy tymczasem 

 poprzedni gatunek przeważnie podczas nocy. 



U nas rzadki. Ojców, 10 czerwca 1899 roku. 



Rodzaj Hesperophanes Mul san t. 



Wielce różny od poprzedniego, chociaż do tego samego rodu zaliczany. Przód 

 głowy ma krótki, prostopadły, czoło wypukłe, odstęp pomiędzy brzegami oczów znacz- 



