61 



nie szerszy, same oczy duże, fasetowane, dolna ich powierzchnia silnie wyokrąglona; 

 odstęp między dolnym brzegiem oczów a górnym brzegiem przedkarcza jest bardzo 

 krótki. Przedkarcze po bokach i z wierzchu wybitnie zaokrąglone, szersze znacznie od 

 strony nasady głowy aniżeli u swej podstawy; oba wszerz biegnące obrąbki, górny 

 i dolny, są niezbyt wybitne, przyczem górny o wiele słabszy; pokrywy w barkach szer- 

 sze od przedkarcza, barki na jednej linii prostej, boki pokryw do trzech czwartych dłu- 

 gości równoległe, potem trochę się zwężają i ku zakończeniu razem eliptycznie zao- 

 krąglają. Tarczka (scutellam) spora, półokrągła. Sama powierzchnia pokryw nieco 

 wypukła; nogi dość tęgie, uda silnie pałąkowato zgrubiałe. Czułki o pierwszym człon- 

 ku najtęższym, posiadają nasadę następnego więcej ku wewnętrznej stronie posuniętą; 

 drugi członek jak zwykle najdrobniejszy, trzeci od niego dłuższy, lecz zaledwie trochę 

 dłuższy od czwartego; piąty aż do dziewiątego dłuższe niż każdy z poprzednich i sto- 

 pniowo cieńsze; dziewiąty zaledwie trochę krótszy od dziesiątego, a jedenasty, t. j. 

 ostatni, nieco krótszy od dziesiątego, wązko zakończony i łukowato na zewnątrz wy- 

 gięty. 



H. pallidus 01ivier. Ryc. 62. Dł. c. 15—20"' mm. Do rodzajowych cech 

 należy dodać: że głowa ponakluwana jest drobno i gęsto, przedkarcze nieco grubiej 

 i równie gęsto, pokrywy zaś są bardzo gęsto, równomiernie i drobno groszkowane. Na 

 przedkarczu od strony jego podstawy, w pewnym od niej oddaleniu, widoczna jest bardzo 

 niewielka, środkiem biegnąca, ku górze mocno skrócona, wygładzona listewka. Całe 

 ciało pokryte jest krótszymi oraz dłuższymi, białawo-płowymi włoskami, porastającymi 

 najgęściej boki przedkarcza, gdzie tworzą bardzo szerokie, wzdłuż biegnące pasma, 

 ograniczające między sobą szeroki odstęp, ciemniejszej o wiele od nich barwy i pozba- 

 wiony niemal uwłosienia. Pokrywy skrzydłowe od strony szwu tak samo gęsto uwło- 

 sione, przyczem uwłosienie to słabnie ku bokom, a spora przestrzeń, zawarta między 

 górną i boczną granicą barków i szeroko uwłosionymi bokami szwu, niemal do poło- 

 wy długości pokryw, posiada włoski o wiele rzadsze i przedstawia się jako dwie bar- 

 dzo duże, rdzawe, nacieknięte plamy. Od końca pokryw ku górze widnieją dwie sła- 

 biej uwlosione przestrzenie, które ku górze zachodzą prawie owalnie, a sięgają mniej 

 więcej do dwóch trzecich długości pokryw i odgraniczone są od górnego brzegu bar- 

 dzo gęstem i szerokiem białawem uwłosieniem. Plamy te rozdzielone są od strony 

 szwu gęsto uwłosionem pasemkiem, które ku zakończeniu pokryw słabnie i całkowicie 

 ginie. Opisane plamy są też porośnięte, ale o wiele rzadszymi i dłuższymi jasno-pło- 

 wymi włoskami. Całe nogi są długimi, dość gęstymi włoskami porośnięte, czułki zaś 

 pokryte są od nasady o wiele krótszymi włoskami, a od strony wewnętrznej i aż do 

 szóstego członka włącznie widoczne są długie, po kilka w szeregu ustawione włoski. 

 Oprócz tego każdy z tych członków u zakończenia swego od strony zewnętrznej opa- 

 trzony jest jednym lub też dwoma podobnymi włoskami. 



Barwa ogółu ciała rdzawa, a tam, gdzie uwłosienie jest gęstsze, jest o wiele biel- 

 sza, najsilniej przeto rdzawe są: głowa, pasmo szerokie na przedkarczu, oraz owalne 

 zagłębienia dwóch dużych, owalnych, od końca pokryw ku górze skierowanych plam, 

 których dolna strona ma głęboko ku górze zachodzący, białawy naciek; nadto pokrywy 

 są od końca przeświecające. Nogi i czułki wydają się nieco jaśniej rdzawe niż głowa 

 i pasmo na przedkarczu, a oczy są głęboko czarne. 



Owad na naszym obszarze nadzwyczaj rzadki; zdarza się częściej na zachodnich 

 i południowo-zachodnich kresach, t. j. na górnym Śląsku i w Poznańskiem, gdzie też 

 do rzadkości należy, gdyż gąsienica jego żyje tylko w nadpsutych cisach (Taxus bac- 



