62 



cata i drupacea). Znajdował go jednakże na południowem Podolu dr. Czak i, a ś. p. 

 dr. Jan Sznabl wprawdzie nie na naszym obszarze, lecz na Kaukazie w Tuabse; mo- 

 żna więc przypuszczać, że i na całym naszym obszarze przytrafić się może, rozumie 

 się jednak, że tam tylko, gdzie rosną cisy. 



Rodzaj Criocephalus Mulsant. 



Zarys ogólny bardzo wydłużony, gdyż pokrywy są niemal 4 l / a razy dłuższe od 

 przedkarcza; boki ich u samców są prawie równoległe, u samic cokolwiek ku zakoń- 

 czeniu wybitniej zwężone. Gęba wraz z łukowato na zewnętrz wyokrąglonemi szczę- 

 kami krótka, głowa z oczami szeroka, ku swej nasadzie zwężona. Znaczna powierzchnia 

 szczęk górnych aż do zakrzywiającego się gładkiego zęba jest dość gęsto uwłosiona; 

 oczy wązko obrębione. Przedkarcze, jak u poprzedniego gatunku, silnie po bokach 

 wyokrąglone, ale u podstawy nieco szersze niż od strony nasady głowy. Czułki po- 

 dobnie ukształtowane, ale pierwszy ich członek jest u nasady cieńszy, w guzikowatym 

 drobnym wyskoku głowy osadzony i więcej łukowato od dolnej i od wewnętrznej 

 strony wygięty; drugi członek wyraźniej dłuższy niż u poprzedniego gatunku, następne 

 zaś aż do piątego włącznie silniej rozszerzone; dalsze członki znów stopniowo słabiej 

 od poprzednich rozszerzone, a ostatni, t j. jedenasty, tak jak całe różki, tęższy niż 

 u poprzedniego gatunku. 



Czułki (rożki) są u samic krótsze, i podczas gdy u samców sięgają swymi koń- 

 cami cokolwiek poza dwie trzecie długości ciała, to u samic nie dochodzą do połowy 

 długości takowego. Nogi są tęgie, ale uda słabiej rozszerzone, a piszczele są z górnej 

 swej strony lekko spłaszczone, od spodu zaś słabo wypukłe. Tarczka (scutellum) jest 

 spora, sercowata, zapadnięta, środkiem wzdłuż ostrą kreską naznaczona. Na tarczy 

 pokryw przebiegają wzdłuż trzy pary wązkich, nieco wygórowanych, Unijnych listewek; 

 z tych dwie od strony szwu są dość szeroko od siebie oddalone, lecz oddalenie to jest 

 mniejsze aniżeli oddalenie pierwszej od szwu; trzecia para jest jeszcze bardziej od dru- 

 giej oddalona, rozpoczyna się bowiem zewnątrz guza barkowego, pod którym biegnie 

 skośnie. Listewki te z początku są wyraźnie szersze, a zwężają się stopniowo ku 

 swemu zakończeniu, t. j. ku końcowi pokryw, przyczem w pewnym od niego odstępie 

 gubią się zupełnie; zaznaczyć należy, że u samic są one o wiele słabiej uwydatnione. 

 Całe ciało oprócz tego jest drobno niezbyt gęsto uwłosione, i porośnięte jest jeszcze 

 od dołu rzadszymi, dłuższymi włoskami; takimiż samymi opatrzone są też nogi oraz 

 członki rożków u zakończenia każdego członka z osobna. 



Oba nasze gatunki lęgną się w pniakach sosnowych oraz w budulcu ciętym 

 w niewłaściwym czasie. 



C. rusticus Linneus. Ryc. N? 63. Dług. c. 10 — 26"' mm. Do podanych cech 

 rodzajowych należy dodać następujące: głowa z wierzchu wzdłuż ma czoło zagłębione 

 z ostrą, w pośrodku biegnącą bruzdką, skróconą bardzo od strony osadzenia głowy; 

 przedkarcze też posiada na całej swej długości wąziutką, nikłą, ostrą bruzdkę, po obu 

 stronach której, w znacznem od niej oddaleniu a przed połową długości przedkarcza, 

 umieszczony jest wgnieciony dołek; trzeci dołek znajduje się o wiele niżej na opisanej 

 wązkiej nikłej bruzdce. Natężenie tych dołków bywa b. rozmaite: raz są one większe, 

 to znów mniejsze, okrągłe lub owalne a niekiedy nawet kreskowate, zawsze jednak są 

 one wyraźnie uwydatnione. Głowa i przedkarcze gęsto i drobno ponakłuwane. Po- 



