68 



Jako gąsienica żyje w nadpsutych gałęziach akacyi białej (Robinia pseudoacacia) 

 i zwykłego kasztana (Aesculus hypocastanus) oraz w brzoście. 



Na naszym obszarze rzadki. Znalazłem jeden okaz samca w Warszawie na placu 

 Teatralnym na chodniku 13 czerwca 1896 roku. 



Rodzaj Phymatodes Mulsant. 



Powierzchnia całego ciała dość połyskliwa; przedkarcze najsilniej lśniące, gładkie, 

 niezbyt grubo i nie gęsto ponakłuwane, opatrzone na swej tarczy płaskimi, szerokimi, 

 okrągławymi lub też drobniejszymi, szerzej lub węziej rozstawionymi guzami. Posiada 

 ono boki silniej lub słabiej wyokrąglone, często parokrotnie w obwodzie na zewnątrz 

 tępo wyłamane lub też tylko z jednym takim z obu stron wyskokiem w pośrodku 

 obwodu tarczy. Pokrywy są dość wydłużone z bokami niemal równoległymi, z zakoń- 

 czeniem zaokrąglonem, a jednocześnie ze szwem nieco ku górze rozwartym, tak, że 

 każda pokrywa z osobna kończy się wyskokiem od strony zewnętrznej silniej, a od 

 wewnętrznej słabiej wyokrąglonym. 



Ph. glabratus Charpentier. Dł. c. 5,5—9"' mm. Oczy niewielkie, wyraźnie 

 wypukłe, głowa mała, o wiele węższa od przedkarcza. Przedkarcze posiada boki nie- 

 zbyt silnie wyokrąglone, w pośrodku swej długości najszersze, z obwodem na zewnątrz 

 słabo wyłamanym; sama tarcza jego opatrzona jest z wierzchu dwoma lub czterema 

 w czworobok rozstawionymi guzami; od strony środkowej każdego guza widnieje 

 słabszy lub silniejszy dołek, który często też jest zaledwie widoczny; oprócz tego cała 

 powierzchnia przedkarcza jest niezbyt gęsto, dość grubo ponakłuwana. Pokrywy są 

 cokolwiek gęściej nakłuciami poznaczone, a przytem mają wygląd nieco jaszczurowany 

 i są słabiej od przedkarcza połyskliwe. Boczny brzeg pokryw jest nieznacznie i po- 

 woli ku środkowi ich długości b. słabo wklęśnięty. Czułki dość tęgie, uda silnie na 

 szerokość wrzecionowato zgrubiałe. 



Porost ciała składa się z włosków krótszych i gęstszych, oraz znacznie dłuższych 

 ale rzadszych; pierwszymi porośnięty jest ogół ciała, drugie porastają głowę, przed- 

 karcze oraz sterczą pojedyńczo na końcu każdego z członków, z których złożone 

 są różki. 



Barwa ciała brudno-płowo-rdzawa; pokrywy są do połowy swej długości cokol- 

 wiek jaśniejsze, żółtawe, ku końcowi posiadają czarniawy naciek, o słabym metalicznym 

 połysku całej wierzchniej strony owada. 



Żyje i rozmnaża się w starych, nadpsutych gałęziach jałowcu, zwłaszcza gatunku 

 Junipems Sabina. 



U nas b. rzadki. Ś. p. Michał Rybiński w okolicach Krakowa 17/7 1903 r. 

 wyłowił go podczas wylewu Wisły; znajdował go też p. Henryk Lgocki w Zło- 

 tym Potoku w 1905 r., oraz dr. Czak i w Sokołówce na Podolu. 



Ph. lividus Ross i. Dł. c. 7 — 11"' mm. Głowa głęboko w przedkarczu osa- 

 dzona, oczy mniejsze, przyczem ich dolny brzeg dosięga niemal do bocznego górnego 

 brzegu przedkarcza. Czułki wysmuklejsze. Przedkarcze opatrzone dwoma, bardzo du- 

 żymi, słabo wypukłymi guzami o okrągłym obwodzie, których środkowy grzbiet jest 

 tępo-kanciasto wygórowany. Guzy te zajmują przeważną część powierzchni przed- 

 karcza i są od siebie oddzielone słabą, wzdłuż przedkarcza biegnącą wklęsłością. 



