70 



słabo-niebieski połysk, przyczem wszystkie inne rdzawe części składowe ciała są wtedy 

 ciemniej brunatne albo nawet czarne. 



Jako gąsienica żyje w nadpsutych gałęziach dębów, doskonały zaś owad na pniach 

 i liściach tychże drzew, lub także na świeżo obrobionem drzewie dębowem. Owad 

 dość zwykły. 



W większych miastach można go znaleźć koło garbarni, używających kory dę- 

 bowej. 



Warszawa 1/6 1868 r., Bielany 23/5 1885 r , Urle 17/6 1903 r., Piaseczno 19 

 i 29 czerwca 1906 r. 



Ph. fasciatus V i 1 1 e r s. Ryc. .V 70. Dł. ę. 6 — 8"' mm. Na pozór do na- 

 stępnego gatunku Ph. alni niby podobny, a to ze względu na ubarwienie i ułożenie 

 rysunku plam, różni się jednak odeń bardzo innemi cechami, a mianowicie: pokrywy 

 ma więcej wydłużone, w barkach nieco tylko szersze od wyraźnie po bokach wyokrą- 

 glonego przedkarcza, najszerszego w połowie średnicy swej długości; zwykle, rozsta- 

 wione na nim dwa płaskie guzy, uwydatniają się nadzwyczaj słabo, chyba tylko 

 umieszczonem poza nimi zagłębieniem, którego często jest brak; guzy barków są tępe 

 i wyokrąglone. Nakłucia przedkarcza są drobniejsze od nakłuć na pokrywach, których 

 powierzchnia w różnych odstępach jest różnorodnie ponakłuwana, przyczem na po- 

 wierzchni począwszy od barków, aż do białego łukowatego pasma w kształcie dwóch 

 półksiężyców na obu pokrywach zwróconego łukowatym, wypukłym bokiem ku górze — 

 nakłucia są najwyraźniejsze i nieco jaszczurowane; na samych półksiężycowych pla- 

 mach nakłucia są słabsze i niewyraźne, a poza plamami nakłuć nie znać, gdyż gubią 

 się one w chropowato-groszkowanej powierzchni pokryw. U włosienie ciała biało-płowe, 

 o wiele słabsze niż u poprzedniego gatunku. Cała wierzchnia strona ciała jest bez 

 połysku, niemal matowa. 



Barwa ogółu ciała jest rdzawa, natomiast spód t. j. brzuch i piersi są ciemniejsze, 

 brunatne. Pokrywy począwszy od bark są jasno-rdzawo-żółte, następnie poza barkami, 

 aż do zakończenia, stopniowo coraz ciemniej brunatne, przyczem rzeczony ciemny 

 naciek, który znaczniejszą powierzchnię tarczy pokryw zajmuje, jest przerwany 

 dwoma wzmiankowanemi, ku górze wygiętemi, półksiężycowemi, białemi plamami, 

 przedzielonemi wzdłuż szwu ciemno-rdzawo-brunatnem, b. krótkiem pasemkiem, a się- 

 gającemi wszerz aż do bocznego brzegu pokryw. Nogi i czułki są ciemniej rdzawe 

 niż głowa, przedkarcze i początek pokryw. 

 Gąsienica żyje w nadpsutych dębach. 



Znajdowali go: ś. p. Jan Wańkowicz na Podolu koło Bałty, oraz dr. Cza ki 

 też na Podolu w Sokołówce 1900 r. 



Ph. alni Linneus. Ryc. N° 71. Dł. c. 4 — 6"' mm. Pokrywy stosunkowo do 

 długości ciała krótsze. Czułki o wiele krótsze, u samców nie dosięgają zakończenia 

 pokryw, u samic zaś kończą się poza połową długości tychże; są one przytem tęższe. 

 Boki przedkarcza nie są na zewnątrz okrągławo wyłamane, ale są tylko silnie wyokrą- 

 glone, a przedkarcze w pośrodku swej długości najszersze, węższe jest jednak wyraźnie 

 od pokryw w barkach. 



Zwykłe, szeroko rozstawione guzy na przedkarczu, są bardzo słabo zaznaczone. 

 Charakterystycznem dla tego gatunku jest wgłębienie, a raczej drobne wgniecenie 

 poza tarczką, po obu stronach szwu umieszczone, które jest porośnięte gęstymi, czar- 

 nymi włoskami. Poza guzami barkowymi ku środkowi, widoczne jest u nasady pokryw 



