71 



krótkie zagłębienie, a przez to same guzy wydają się wyraźniej wzniesione. Nakłucia 

 głowy i przedkarcza są drobne i gęste, pokryw zaś grubsze i rzadsze, przyczem gubią 

 się one niemal zupełnie na końcowem zaokrągleniu. 



Uwłosicnie głowy i przedkarcza składa się z włosków długich, sztywnych, 

 sterczących, niezbyt gęsto ustawionych; pokrywy na całej swej powierzchni poro- 

 śnięte są podobnie ale rzadziej, najrzadziej zaś takiemi samemi włoskami porośnięte 

 są nogi. 



Ciało owada jest b. ładnie ubarwione; głowa, przedkarcze i spód są czarne, 

 tarczka (scutellum) także, pokrywy od zakończenia ku górze płyciej lub głębiej poza 

 połowę ich długości są czarno-brunatne, przyczem barwa ta zachodzi na każdej pokry- 

 wie łukowato ku górze i odgraniczona jest od reszty powierzchni jasno-rdzawej barwy 

 zwężającem się pasemkiem, które ciągnie się po obu stronach szwu, niemal aż do 

 jego zakończenia; poza rozgraniczeniem górnej rdzawej barwy od dolnej czarno-bru- 

 natnej, mieści się w połowie długości pokryw ku górze wygięty łuk, złożony z b. gę- 

 stych, białych włosków, który jest szeroko u szwu przerwany i ciągnie się równolegle 

 od rozgraniczenia. Drugi, podobny łuk (o tym samym kierunku), od pierwszego 

 w sporym oddaleniu, dochodzi swym wygięciem do dwóch trzecich długości pokryw; 

 jest on rdzawą barwą szwu wązko przedzielony oraz wzdłuż nieco szerszy od po- 

 przedniego. Skrajny brzeg pokryw jest rdzawy; wszystkie nogi u nasady swej aż do 

 zgrubienia ud są również rdzawe, podczas gdy większa, pozostała część nóg oraz całe 

 czułki są o wiele ciemniejsze. 



Jako gąsienica żyje w nadpsutych gałązkach młodych dębczaków, olszyn lub 

 jesionów. 



U nas nie jest częsty. Bielany 23/6 1886 r., Czarna Struga 26/5 1901 r., Pia- 

 seczno 8/5 1906 r. Zawsze na zieleni młodych dębczaków. 



Ph. rufipes Fabricius. Ryc. Ne 72. Dł. c. 6 — 8"' mm. Nieco wypuklejszy 

 z wierzchu, przedkarcze o wiele słabiej po bokach wyokrąglone, węższe u swej 

 podstawy niż u górnego brzegu, bez rąbków na całej szerokości. Sama jego 

 tarcza posiada zaledwie ślady rozstawionych guzów, których gołem okiem trudno 

 się dopatrzyć. 



Nakłucia głowy, przedkarcza i pokryw mniej więcej tegoż samego natężenia 

 i takiejże gęstości co i poprzedniego gatunku; uwłosienie ciała naogół rzadsze. 



Barwa głowy i przedkarcza czarna; uda tylko od strony swej nasady, t. j. w miej- 

 scu ich rozpoczęcia, gdzie są one najcieńsze, są jasno-ochrowate, zresztą całe są czarne, 

 zarówno jak cały spód ciała, który jest również czarny; piszczele są całe jasno-żółto- 

 ochrowate; członki rożków od strony swej nasady płyciej lub głębiej, aż do czwartego 

 włącznie, są tej samej barwy co piszczele, następne zaś członki, aż do jedenastego 

 włącznie, są ciemno brunatne. Łapki od strony nasady w piszczelach są także jasno- 

 ochrowate, następnie ku końcowi coraz ciemniej brunatne. Pokrywy całe ciemno -sza- 

 firowe, metalicznie połyskujące. 



Jako gąsienica żyje w gałęziach lub pod korą nadpsutych dębów, głogu lub de- 

 reniu, a jako owad doskonały na liściach i kwiatach tych drzew. 



Na naszym obszarze b. rzadki. Znajdował go na Podolu koło Winnicy, ś. p. 

 Konstanty Jelski, profesor uniwersytetu lwowskiego, w 1863 r. 



