73 



Długość czułków w stosunku do długości ciała mniej więcej taka sama jak u poprze- 

 dniego rodzaju. Nogi dłuższe, nieraz b. tęgie, a uda silniej zgrubiałe. 



C. aeneum Degeer. Ryc. INs 74. Dł. c. 1U — 13 mm'". Głowa stosunkowo 

 mała. Górna krawędź przedkarcza wywinięta, silnie wzniesiona, nieco wałkowata, z obu 

 końców mocno zwężona; dolna od strony podstawy też wyraźnie wywinięta, ale o wiele 

 węższa, nitkowata. Wierzchnia strona przedkarcza na ogół dość gęsto (gęściej niż 

 głowa) ponakluwana; środkiem jej, wzdłuż, przebiega wygładzona linijka z niewy- 

 raźnie naznaczoną kreseczką, grubszą od dołu; po obu stronach tejże linijki umieszczone 

 jest wgniecenie, poza którem na zewnątrz widnieje gładki, płaski guz. Cała tarcza 

 pokryw bardzo różnorodnie nakłuta i rozmaitemi nierównościami poznaczona, i tak: 

 od strony nasady są pokrywy naprzód rzadko i grubiej niż przedkarcze ponakłuwane; 

 wzdłuż ich tarczy ciągną się trzy pary szeroko rozstawionych, kanciastych listewek, 

 które się zwykle gubią poza połową długości pokryw; poza tą grubo nakłutą powie- 

 rzchnią pokryw, t. j. poza barkami, występują ospowate dołki, poprzedzielane wszerz 

 biegnącemi, żyłkowatemi listewkami, które czynią tarczę pokryw jeszcze bardziej chro- 

 powatą, a chropowatości te z początku, t. j. w połowie długości pokryw są spore, 

 a stopniowo ku ich zakończeniu stają się drobniejsze, zawsze są jednak wyraźne i grubo 

 naznaczone. Nadto gładsze odstępy, zawarte pomiędzy chropowatościami, poznaczone 

 są rzadkiemi, grubemi nakłuciami. Kierunek chropowatości, ich ułożenie oraz wielkość 

 u różnych osobników różnie się przedstawia i na to jednej normy ustanowić nie 

 można. Pokrywy poza barkami posiadają podłużne zaklęśnięcie, które rozpoczyna się 

 zewnątrz guza barkowego, następnie rozszerza się ono i biegnie płasko koło bocznej 

 krawędzi pokryw, które się ku tyłowi nieco rozszerzają i stają się bardziej płaskie. 



Co do uwłosienia to jest ono tak nikłe, że całe ciało wydaje się gołe. 



Barwa wierzchu ciała bywa różna: bronzowo - zielona lub zielono - niebieska albo 

 nawet szafirowa, ale zawsze z metalicznym połyskiem; spód ciała i nogi oraz czułki 

 są ciemniej lub jaśniej brunatno-rdzawe, przyczem dolne boki ud przeświecają jasno- 

 rdzawo; wszystkie członki u czułków są u swego zakończenia niemal czarne, a pierwszy 

 najtęższy członek jest tylko od strony nasady jaśniej - rdzawy, dolna zaś rozszerzona 

 jego część jest niemal czarno -zielonawa lub niebieskawa ze słabym metalicznym 

 połyskiem. 



Owad wyłącznie górski. Lęgnie się pod korą nadpsutych buków albo toczy także 

 jako gąsienica wnętrze tychże drzew; nie gardzi też i drzewami iglastemi. 



W Karpatach i Tatrach niezbyt częsty. Znajdowali go: ś. p. Antoni Śló- 

 s ars ki na Giewoncie 17/7 1875 r., Emiljan Szleziger, dyrektor Banku Pol- 

 skiego, Zakopane 11/7 1898 r. Oprócz tego ś. p. Michał Rybiński na Czarno- 

 Horze, Henryk Lgocki na Babiej Górze, oraz Stefan Stobiecki. 



C. violaceum Linneus. Ryc. M 75. Dł. c. H> — 14,5"' mm. Przedkarcze 

 najsilniej rozszerzone poza połową swej długości; boki jego zaokrąglone są w ten spo- 

 sób, że od góry aż do najznaczniejszej szerokości rozszerzają się okrągłym regular- 

 nym łukiem, od rzeczonego zaś rozszerzenia na zewnątrz łukowatego wyłamania zwę- 

 żają się ku podstawie niemal prostolinijnie. Górna krawędź przedkarcza wyraźna na 

 całej szerokości osadzenia głowy ale nitkowata, węższa od dolnej, która znów jest 

 słabo odgięta i przez to nieco wzniesiona. Głowa grubo i dość gęsto ponakluwana, 

 przedkarcze jeszcze grubiej (niemai dołkowato) i gęściej nakłuciami poznaczone; często 

 w pośrodku tarczy przedkarcza, wzdłuż niego, znać ślady wygładzonej, po bokach bar- 

 Pam. Fizyogr. — T. XXIV. — Zoologia. 10 



