76 



Odnośnie barw, rozłożenia tychże i rysunku, to niema na to stałej normy, zwy- 

 kle wszakże główną barwą jest czarna. Na pokrywach czarnych zarysowane są cztery 

 duże białawo-żółte plamy ku dołowi i ku górze silnie zygzakowato, w różny sposób 

 pozałamywane, z których pierwsza para mieści się przed połową, druga zaś za połową 

 długości pokryw; rzeczone plamy przedzielone są zawsze węższem lub szerszem, czar- 

 nem pasemkiem, biegnącem wzdłuż szwu; raz są one mniejsze drugi raz większe; nie- 

 rzadko rozpościerają się na znaczniejszej przestrzeni pokryw a wówczas główną barwą 

 tychże jest białawo-żółta i tak samo ubarwiony jest ich brzeżny skraj. Charakterystycznem 

 jest to, że nakłucia umieszczone na wymienionych białawych plamach są rzadsze niż na 

 czarnej przestrzeni, przytem powierzchnia plam jest silniej lśniąca. Nakoniec, zdarza 

 się, że wąsiki i całe nogi nie są czarne, ale ciemno -brunatno -rdzawe z piszczelami 

 i łapkami zawsze jaśniejszemi. Zresztą, jak wspomniałem, barwa ciała za wyłączeniem 

 jasno-żółtawych plam jest zazwyczaj czarna. 



Głowa i przedkarcze, za wyjątkiem połyskliwych, gładkich guzów, posiadają wy- 

 gląd matowy, pokrywy są silniej lub słabiej połyskliwe. 



Owad przeważnie górski, na równinach arcy-rzadki. Znajdowali go: prowizor 

 Gauger na górnym Śląsku w Rybniku 1856 r., ś. p. prezes Banku Polskiego 

 Baumgarten w oknie mieszkania 17/7 1886 r., ś. p. E. Szleziger w Zakopanem 

 30/6 1896 r. Ja sam znalazłem jeden okaz w Warszawie 17/9 1886 r. na strychu 

 w pajęczynie. 



Rodzaj Hylotrupes S e r v i 1 1 e. 



Przedkarcze od spodu posiada silnie wydłużony wyskok, którym rozdzielone są 

 szeroko nasady drugiej pary nóg. Całe ciało, zwłaszcza pokrywy, jest więcej wydłu- 

 żone. Głowa stosunkowo mała; przedkarcze po bokach silnie wyokrąglone, najszersze 

 poza połową swej długości, zaledwie cokolwiek węższe od pokryw w barkach; nogi są 

 krótsze niż u poprzednich gatunków; pazurki od strony nasady opatrzone drobnym 

 kolcem. Czułki u samców sięgają cokolwiek poza połowę długości pokryw, u samic 

 kończą się przed połową tychże. 



Samice opatrzone są długiem, lejkowatem zakończeniem ostatniego brzusznego 

 pierścienia, które jako płaska rurka wystaje dość daleko poza końce pokryw. 



H. bajalus Linneus. Ryc. <Y° 78. Dł. c. 8 — 20"' mm. Samce od samic są 

 znacznie mniejsze oraz węższe, oprócz tego różnią się też od siebie obie płcie dro- 

 bniejszemi cechami. I tak: głowa u samców wraz z oczami o wiele szersza, niż 

 u samic. Przedkarcze po bokach b. grubo i b. rzadko ponakłuwane (u samców grubiej), 

 ze środkową znaczniejszą przestrzenią tarczy o wiele drobniejszemi nakłuciami pozna- 

 czoną. W pośrodku wymienionej przestrzeni sterczą dwa, szeroko rozstawione, nie- 

 określonego kształtu, większe lub mniejsze, silnie wypolerowane guzy, a w pośrodku 

 tychże, rozciąga się nieco poniżej wygładzona, też nie posiadająca określonej formy, 

 błyszcząca płaszczyzna, która u samic zmienia się często we wrzecionowatą, od góry 

 i od dołu skróconą listewkę, a u samców zlewa się zazwyczaj z ogółem środkowej 

 powierzchni. Pokrywy o wiele grubiej niż środkowa powierzchnia przedkarcza pona- 

 kłuwane, a granice nakłuć zlewają się ze sobą i wytwarzają nieregularne nierówności, 

 drobniejsze ku zakończeniu pokryw. Wzdłuż obu pokryw widoczne są trzy pary sze- 

 roko rozstawionych, zanikających, gładkich, Unijnych listewek, które u samic, wraz 



