77 



z chropowatemi nakłuciami, są wybitniejszo niż u samców, u których wierzch ciała 

 z tego powodu wydaje się więcej wygładzony. 



Uwłosienie jest dwojakie. Ogół powierzchni ciała— za wyjątkiem zupełnie gołego 

 środka tarczy przedkarcza — pokryty jest dość gęstymi, b. krótkimi, mszystymi włoskami; 

 głowa, szczególniej od spodniego brzegu oczów i od strony nasady, oraz boki przedkarcza 

 szeroko w głąb, są też porośnięte, ale o wiele dłuższymi, dość gęsto i kosmato ułożo- 

 nymi, jasno-siwymi, matowymi włoskami. Dłuższe włosy na pokrywach ułożone są 

 w trzy pary plam, to jest po trzy na każdej pokrywie, i stanowią poprzerywane pasmo, 

 którego boki zachodzą na brzeg pokryw, wydłużając się na nich ku górze i ku dołowi; 

 środkowe dwie plamy mają zwykle kształt półksiężyców, zwróconych ku górze rogarhi, 

 czasem są znów trójkątne lub nieregularnie czworoboczne, przyczem raz są one większe, 

 to znów mniejsze. Opisane plamy umieszczone są przed połową długości pokryw, a środ- 

 kowe ułożone są skośnie ku szwowi i ku dołowi; poza połową długości pokryw widać 

 dążność do tworzenia się podobnego pasma plam, których brzegi są mniej wyraźne 

 i zlewają się z ogółem krótszych włosków. Odnośnie spodu ciała, to najsilniej uwło- 

 sione są piersi i boki ud od strony wewnętrznej. Na brzuchu i piszczelach włoski są 

 o wiele rzadsze, a czułki są zupełnie nagie. 



Barwa całego ciała, za wyjątkiem brzucha, ciemno - rdzawych nacieków na 

 brzegach jego pierścieni, jako też tejże barwy szerokiego pasma, biegnącego środkiem 

 przez całą długość brzucha, oraz brunatnej nasady ud — jest zazwyczaj czarna, 

 zdarzają się jednak okazy o pokrywach o wiele jaśniejszych, brudno - żółtawych lub 

 płowo-brunatnych, a wtedy i reszta ciała, z wyjątkiem czarnego zawsze przedkarcza, jest 

 jaśniejsza, ciemno-brunatno-rdzawa. Trzy końcowe członki czułków są zawsze rdzawo- 

 brunatne, pazurki zaś o wiele jaśniej rdzawe. 



Ogół barwy nie wydaje się czarny ale wpada w odcień szary, tern jaśniejszy, im 

 gęstszy i im świeższy jest porost jasno-siwych włosków. Stare okazy są ciemniejsze 

 niż świeżo wylęgnięte, na których włoski jeszcze się nie starły. 



Owad o wyglądzie wcale nie pokaźnym jest bardzo pospolity; trzyma się wy- 

 łącznie siedzib ludzkich i toczy jako gąsienica drewno budulcu sosnowego, zwłaszcza 

 wystawionego na działanie atmosfery; przekłada stronę południową, a skoro się gro- 

 madnie rozmnoży, może się stać niebezpiecznym dla wiązań i ścian budynków. 



Rodzaj Rhopalopus M u 1 s a n t. 



Typowy przedstawiciel szczepu Callidina. Z wierzchu zupełnie płaski z pokry- 

 wami ku tyłowi okrągławo rozszerzonemi. Czulki u samców sięgają dość daleko poza 

 zakończenie pokryw, u samic kończą się przed dolnem zaokrągleniem. Cztery pierwsze 

 członki czułków są ku końcowi kłykciowato zgrubiałe, następne stopniowo, aż do 10-go 

 włącznie, coraz słabiej rozszerzone. Boki przedkarcza, oprócz tego że są silnie wyokrą- 

 glone, są jeszcze w pośrodku obwodu na zewnątrz wyłamane, a w temże miejscu tępym 

 kanciastym guzem opatrzone. Nogi dłuższe niż u poprzednich rodzajów (Callidina). 



R. insubricus Herbst. Dl. c. 18 — 26"' mm. Do cech rodzajowych trzeba 

 dodać: że środkiem czoła i głowy przebiega ostro wcięta linijka albo raczej bruzdka, 

 że przedkarcze od strony osadzenia głowy, na brzegu całej szerokości górnej krawędzi, 

 opatrzone jest bardzo gęstym rzędem włosków, że głowa jest rzadko i grubo ponakłu- 

 wana, a przedkarcze, w pośrodku tarczy wyraźnie spłaszczone, jest wolne od nakłuć 



