79 



cia ud są b. rzadkie, piszczeli gęstsze i chropowato połączone; wewnętrzne krawędzie 

 piszczeli są ostro, nieregularnie i b. gęsto karbikowanc. 



Pierwszy członek rożków jest o wiele rzadziej i grubiej ponakłuwany niż nastę- 

 pne, na których nakłucia są coraz to drobniejsze i gęstsze. Przyteni nadmienić wy- 

 pada, że pierwszy członek rożków jest tęgi i na objętość największy, następne zaś, po- 

 czynając od drugiego, aż do piątego włącznie, są kłykciowato rozszerzone; pozatem 

 trzeci, czwarty, piąty i szósty opatrzone są na końcu od wewnętrznej strony, dość 

 grubym, krótkim cierniem. 



Uwłosienie podobne jak u poprzedniego gatunku i w podobny sposób rozłożone; 

 porost włosów wogóle jest bardzo słaby, za wyjątkiem piszczeli , których brzegi we- 

 wnętrzne porośnięte są rzędem długich, sztywnych włosków. Wierzch ciała niemal 

 zupełnie nagi o wyglądzie matowym, tylko grube nierówności przedkarcza są cokolwiek 

 połyskliwe. Barwa całego ciała zupełnie czarna. 



Żyje na wierzbach i dębach, pod których korą przebywa jako gąsienica. Znajdo- 

 wałem go dwukrotnie: Saska Kępa 7/7 1872 r., Ciechocinek 17/8 1898 r., na wierzbo- 

 wych plecionych płotach. 



R. macropus Germar. Dł. c. 9 — 12"' mm. Do poprzedniego gatunku z ogól- 

 nych zarysów łudząco podobny, ale zawsze mniejszy. Wyłamany obwód boków 

 przedkarcza opatrzony silniej wystającym, tępo-kanciastym guzem. 



Cała wierzchnia strona przedkarcza, b. gęsto i niezbyt grubo ponakłuwana, ma 

 wygląd chropowato groszkowany. Pokrywy ponakłuwane są w podobny sposób, tylko 

 nakłucia ich są cokolwiek rzadsze niż na przedkarczu, oraz ku zakończeniu coraz to 

 drobniejsze. Często na przedkarczu widoczne są wyraźnie dwa szeroko rozstawione, 

 spore, okrągło wgniecione dołki. 



Boki pokryw poza barkami, aż do połowy swej długości, są płytko ku wewnętrz- 

 nej stronie wklęśnięte; członki czułków, począwszy od trzeciego aż do szóstego 

 włącznie, nie posiadają drobnych, cierniowatych kolców od wewnętrznej strony. 



Wierzch ciała zupełnie matowy. Barwa ogółu albo całkowicie czarna lub też 

 czułki i nogi są całe czarno-brunatno-rdzawe a ku końcowi stopniowo jaśniejsze. 



Jest to owad, który się trzyma prawie wyłącznie zagród ludzkich i toczy jako 

 gąsienica gałęzie wierzbowe w plecionych płotach. Na Saskiej Kępie znajdowałem 

 go masowo, a jeszcze dziś, pomimo niepotrzebnego spustoszenia tak uroczej nie- 

 gdyś miejscowości, można by go też znaleźć. Zbierałem go tam b. często i w po- 

 kaźnej ilości. 



R. femoratus Linneus. Ryc. «Y> 80. Dł. c. 10 — 12"' mm. Bardzo podobny do 

 poprzedniego gatunku pod względem ogólnego zarysu i kształtów. Różnice pole- 

 gają na tern, że zaokrąglenie boków przedkarcza nie jest wyłamane na zewnątrz ale 

 łagodnie wygięte, że czułki są o wiele tęższe, że środkiem przedkarcza widoczna jest, 

 począwszy od podstawy lub w pewnym odstępie od niej, szeroka listewka ku górze 

 mocno skrócona i trochę wygórowana, lub też równej długości, gładkie, wklęśnięte, 

 krótkie pasemko, że nakłucia całej powierzchni przedkarcza są nieco grubsze i wy- 

 raźniejsze oraz że tarczka (scutellum) jest gęściej i grubiej ponakłuwana. 



Całe ciało czarno brunatne; uda są rdzawo-czerwone a od strony nasady i u za- 

 kończenia czarniawe; różki z początku, t. j. pierwsze dwa ich członki, są ciemno -bru- 

 natne, dalsze do końca, stopniowo jaśniej-rdzawe. 



