80 



Jako gąsienica żyje w nadpsutych dębach i wierzbach wązkolistnych. Owad na 

 naszym obszarze b. rzadki. Znajdowali go: profesor Józef Siemiradzki w Myśle- 

 nicach 7/7 1894 r., oraz ś. p. Ludwik Saryusz Dębowski w okolicach Sieradza; 

 czas i miejscowość bliżej nie oznaczone. 



Rodzaj Rosalia Serville. 



Bardzo odmienny od poprzednich, tak pod względem ogólnych zarysów ciała, 

 jak też wyglądu zewnętrznego oraz cech drobniejszych. Pokrywy w stosunku do 

 przedkarcza o wiele dłuższe, bo cokolwiek więcej niż cztery razy, z bokami niemal 

 zupełnie równoległymi. Kierunek gęby względem zaklęśniętego czoła jest pochyły 

 ku przodowi; górne szczęki u samców posiadają od zewnętrznego brzegu w pośrodku 

 obwodu, spory, kanciasty wyskok. Czułki u samców są więcej niż dwa razy dłuższe 

 od pokryw, u samic sięgają dość daleko poza zakończenie ciała; zakończenie członków 

 u czułków, począwszy od trzeciego aż do szóstego włącznie, ku końcowi rozszerzone 

 i od wewnętrznej strony szczotkowatą, dość sporą, podłużną kępką gęstych włosów 

 porośnięte, przyczem wymieniony porost jest stopniowo na każdym z tychże członków 

 kolejno słabszy, a siódmy członek nie posiada już porostu. Jest on pozatem zaledwie 

 dostrzegalnie zgrubiały. Następne członki, aż do ostatniego na zewnątrz wygiętego, 

 są stopniowo powoli coraz cieńsze. Drugi członek jest b. krótki i drobny, następne, 

 aż do końcowego, są u samców o wiele dłuższe od drugiego i niemal jednakowej dłu- 

 gości, u samic zaś, trzeci jest najdłuższy, następne cztery, od poprzedniego krótsze, 

 są niemal jednakowej długości, a począwszy od ósmego, aż do jedenastego włącznie, 

 stopniowo coraz krótsze i cieńsze. Czułki u samic wydają się zarazem tęższe niżeli 

 wydłużone czułki samców. Nakoniec należy dodać, że samice posiadają porost końco- 

 wy na sześciu członkach, t. j. począwszy od trzeciego, a skończywszy na ósmym 

 włącznie, lecz porost ten jest mniejszy niż u samców. 



R. alpina Linneus. Ryc. M 81. Dł. c. 22 — 36"' mm. Do podanych cech 

 rodzajowych należy dodać, że przedkarcze jest w obwodzie swoim tępo-kanciasto na 

 zewnątrz wyłamane i w tern miejscu na środku swej długości najszersze, ku głowie zaś 

 i ku pokrywom w jednakowo pochyłych, słabo łukowatych liniach zwężone, a przez to 

 szerokość górnego brzegu przedkarcza jest równa jego szerokości u podstawy; na 

 brzegu opisanego wyłamania, z obu stron przedkarcza, wznosi się do góry drobny, 

 skośnie ścięty rożek. Oba brzegi przedkarcza, tak górny jako też i dolny, porośnięte 

 są na całej swej szerokości gęstym szeregiem żółtych włosków. 



Cała powierzchnia górna ciała jest drobno groszkowana: głowa najdrobniej, 

 przedkarcze nieco grubiej, a pokrywy począwszy od ich nasady najgrubiej, przyczem 

 ku zakończeniu groszkowanie to jest stopniowo coraz drobniejsze. Członki czułków 

 groszkowane są jeszcze drobniej niż wierzch głowy, na nogach zaś nie znać wyraźnie 

 ani nakłuć, ani groszkowania, a to ze względu na dość gęsty porost krótkich włosków, 

 którymi całe ciało jest porośnięte. Z tego samego powodu nie znać i czarnej podkła- 

 dowej barwy ciała, którą znów znać najwyraźniej na głowie, tarczce, spodzie przed- 

 karcza i dwóch pierwszych członkach rożków, a która przebija z pod uwłosienia na 

 całym spodzie ciała, posiadającego również jak i nasada nóg rdzawy odcień. Górna 

 powierzchnia ciała na tle jasno -błękitno -popielatym (spowodowanym bardzo gęstym 

 porostem drobnych włosków) posiada kilka aksamitnych, mocno czarnych plam, 



