SI 



które są ułożone w następujący sposób: na przedkarczu, w pośrodku szerokości gór- 

 nego jego brzegu, widnieje spora, dość głęboko owalnie zachodząca plamka; na pokry- 

 wach mieści się większa od poprzedniej, okrągława plama, która szerszą przestrze- 

 nią zachodzi na podwinięcia pokryw a węższym obwodem sięga głęboko ku szwowi 

 i razem z poprzednią stanowi pierwszą parę plam. W sporym odstępie poza bar- 

 kami widać drugą parę plam, największą, złożoną z plam czworobocznych i mie- 

 szczącą się poza połową długości pokryw; plamy te rozdzielone są jasnem pasemkiem 

 głównej barwy szerzej od góry a węziej od dołu lub też dwie rzeczone plamy łączą 

 się z sobą u szwu w jedną ogólną całość; trzecia para czarnych plam okrągławo po- 

 długowatych i drobnych mieści się w pewnym odstępie od zakończenia pokryw, bliżej bo- 

 ków tychże. Opisane trzy pary czarnych plam otoczone są wązkim, białawym, od 

 ogólnej błękitno-popielatej barwy jaśniejszym paskiem. Co się tyczy ubarwienia roż- 

 ków to wszystkie ich członki, począwszy od trzeciego a skończywszy na ostatnim, są 

 mniej więcej do dwóch trzecich swej długości błękitne a potem do końca czarne. No- 

 gi ze względu na rzadszy porost jaśniejszych włosków są czarniawo-szare. 

 Gąsienica żyje w nadpsutych bukach, a doskonały owad na ich zieleni. 



Na naszym obszarze dość rzadki, częstszy w górach niż na podgórzach i rów- 

 ninach. 



Znajdowali go w Tatrach: ś. p. E. Szleziger 17/7 1896 r. koło Zakopanego, 

 dr. Cza ki tamże 1900 r. oraz p. H. Lgocki na Babiej Górze. Nadto znalazł sporo 

 okazów ś. p. Michał Rybiński w paśmie Czarno-Hory: Howerla, Gadżyna, Kizie 

 Ułohy, 1898 r. Na podgórzach znajdował go często w Poturzycy pod Sokalem hr. 

 Włodzimierz Dz ieduszycki, oraz niezbyt daleko, bo w Zwierzyńcu Zamoj- 

 skim, p. Franciszek Fajfer. Jeden okaz znalazł tamże p. Szymon Tenen- 

 baum na liściach buku w lipcu 1910 r. 



Rodzaj Aromia S e r v i 1 1 e. 



W ogólnem ukształtowaniu ciała widać jeszcze wybitniejsze zboczenia, sporo jest 

 też i drobniejszych różnic. I tak: wierzcli jest znacznie słabiej i węziej spłaszczony, 

 przedkarcze jest niemal sześciokątne, opatrzone poza górną krawędzią wyraźnie zwężo- 

 ną szyjką na całej szerokości; boki przedkarcza, w pośrodku swej długości najszersze, 

 opatrzone są silnym wyskokiem zakończonym ostrym, nieco ku górze wzniesionym 

 a od dołu szerszym kolcem; od strony swej podstawy przedkarcze jest znów zwężone 

 ale nie szyjkowato tylko w pochyłych liniach ku swej nasadzie; obie krawędzie, tak 

 górna jako też i dolna, są na całej swej szerokości wyraźne. Tarczka międzyskrzydło- 

 wa (scutelliim) jest niewielka, trójkątna, nieco wydłużona. Pokrywy posiadają u same- 

 go zakończenia szew ku górze głęboko, wązko rozwarty. Członki u czułków są patycz- 

 kowate; drugi, jak zazwyczaj u wszystkich kózkowatych, króciutki i b. drobny, trzeci 

 i czwarty u zakończenia szybko, kłykciowato rozszerzone, następne stopniowo ku koń- 

 cowi coraz słabiej szersze, opatrzone od wewnętrznej strony wyraźniejszym niżeli od 

 zewnętrznej, ostrym wyskokiem. Trzeci członek od góry naznaczony jest wyraźną ry- 

 nienką, biegnącą przez całą jego długość, najgłębszą i najszerszą u nasady a zwężają- 

 cą się ku zakończeniu tegoż członka. Długość rożków u samców wynosi dwa razy 

 wziętą długość pokryw, u samic zaś końce rożków nie dosięgają zakończenia ciała. 

 Nogi podobnie ukształtowane jak u poprzedniego rodzaju, tylko dłuższe i tęższe; dwie 



Pam. Fizyogr. — T. XXIV. — Zoologia. 



11 



