83 



szerokości pokryw w barkach. Tarczka ma kształt trójkąta niemal równoramiennego; 

 czubki pokryw są prawie równo, ostro ścięte. Ukształtowanie czułków niemal takie 

 same jak u poprzedniego rodzaju, tylko że członki nie są patyczkowate lecz kijkowate 

 (bo okrągłej; trzeci, zwłaszcza u samców, jest najdłuższy ale nie posiada rynienki, jak 

 u Aromia. Samce mają czułki złożone z dwunastu członków, samice zaś z jedenastu, 

 przytem całe różki u płci męzkiej są więcej wydłużone, poczynając od trzeciego stop- 

 niowo coraz krótsze i jednocześnie ku ostatniemu coraz węższe a ostatni, najkrótszy, 

 spiczasto zakończony jest na zewnątrz łukowato wygięty. U płci żeńskiej członki są 

 cięższe, skrócone i zwężające się stosunkowo słabiej ku zakończeniu czułków; ostatni, 

 t. j. jedenasty, ma kształt języczkowaty i jest tak jak cztery poprzedzające go spłasz- 

 czony. Nogi u samców są dłuższe i wysmuklejsze niż u samic. Jedyny nasz gatunek: 



P. Koeleri Linneus. Ryc. Na 83. Dł. c. 15—18,5"' mm. Głowa niezbyt gę- 

 sto i grubo ponakłuwana; przedkarcze posiada nakłucia o takiem samem natężeniu ale 



wiele gęstsze i bardziej równomiernie rozsypane, nadto odstępy między niemi są 

 nieco wygórowane, co sprawia, że cała powierzchnia przedkarcza ma wygląd chropowa- 

 ty; w pośrodku przedkarcza, wszerz, w równej linii z kanciastymi bocznymi wyskokami, 

 mieszczą się dwa spore, okrągłe, szeroko rozstawione dołki, które są słabiej lub silniej 

 zaznaczone. Pokrywy począwszy od nasady dość grubo i niezbyt gęsto ponakłuwane; 

 potem stopniowo nakłucia ich ku końcowi i ku szwowi stają się coraz drobniejsze 



1 gęstsze, a od połowy długości powierzchnia pokryw wydaje się jakby groszkowana. 



Uwłosienie wierzchu ciała oraz nóg i rożków jest b. słabe a najwyraźniej uwło- 

 siony jest przód głowy; przedkarcze posiada o wiele słabszy porost i ma wygląd tak 

 samo jak i pokrywy niemal nagi, zato nogi i spód ciała są o wiele silniej włoskami 

 porośnięte. Barwa całego ciała owada, za wyjątkiem ponsowo-purpurowych części 

 pokryw i paru takichże plam na przedkarczu (samice), jest czarna jak sadza. U sam- 

 ców na czerwonych pokrywach widnieje b. duża, czarna, węższa od góry i szersza od 

 dołu, owalna plama, która łączy się z tarczką a nie dotyka do zakończenia pokryw, od 

 którego jest oddzielona barwą purpurową. Rozmiary tej plamy są niejednakowe: 

 czasem jest ona tak duża, że pozostaje tylko wązkie purpurowe otoczenie, niekiedy 

 znów jest zwężona tak dalece, że tylko koło szwu widnieje wązkie, czarne, wrze- 

 cionowate pasemko, węższe o wiele od góry niż u zakończenia; barwa purpurowa bie- 

 rze wtedy przewagę nad czarną, przyczem przewaga ta uwydatnia się silniej u samic 

 niż u samców, gdyż czarna plama na pokrywach umieszczona poza połową ich długo- 

 ści jest bardzo niewielka i skrócona w znacznym odstępie od zakończenia pokryw, nad- 

 to często nie jest czarna lecz brunatnawa lub nakoniec brak jej zupełnie. Oprócz te- 

 go samice mają na przedkarczu po obu jego stronach ponsową plamę, która się roz- 

 poczyna u nasady przedkarcza, zajmuje często całe jego boki i podwija się głęboko 

 pod spód; często na przedkarczu widnieje tylko drobny czarny trójkąt, którego wierz- 

 chołek dotyka do górnej krawędzi przedkarcza a podstawa zajmuje całą szerokość dol- 

 nej krawędzi. Plamy te są u różnych osobników bardzo różnorodnie ukształtowane. 



Cały owad bez połysku, zupełnie matowy. 



Lęgnie się i odbywa przemianę przeważnie w drzewach owocowych, rzadziej w wierz- 

 bach. Najchętniej rozmnaża się w dereniu i w pigwach, których uszkodzone zewnę- 

 trznemi wpływami drzewo zawzięcie toczy, i dlatego też liczniejszym jest w południo- 

 wych stronach a w górach o wiele rzadszy. Doskonały owad żywi się wypływającym 

 sokiem lub też nadgryza wierzch owoców. U nas niezbyt częsty. O ile wiem, znalazł 

 go przed laty ś. p. Karol Kloss w okolicy Grodziska koło stacyi kolei 



