84 



W. W. w 1864 r. W tejże samej miejscowości natrafił na kilka okazów ś. p. Jan 

 Sznabl w 1892 r. Znajdował go też w Wiązownej p. Szwarcszulc 1874 r., 

 a ś. p. Emiljan Szleziger w okolicy Ojcowa. Kilka okazów znalazł w Kowlu 

 ś. p. Wojciech Mączyński w lipcu 1885 r. Na bardzo wielką ilość owadów te- 

 go gatunku natrafił profesor Sępołowski w Sobieszynie, znajdując codziennie po kil- 

 kadziesiąt okazów na krzakach malinowych w lipcu 1914 r. Ja sam znalazłem tylko je- 

 den okaz między Szczawnicą i Krościenkiem 18/8 1876 r. na słupie telegraficznym. 



Szczep (Tribus) Clytina. 



Ciało wydłużone, pokrywy wraz z kadłubem mają kształt prawie walcowaty, cza- 

 sem trochę stożkowaty. Gęba często krótka, a przód głowy posiadający prostopadły 

 kierunek jest wraz z czołem wypukło wyokrąglony; głowa jest okrągła. Przedkarcze 

 po wierzchu i po bokach wyokrąglone, niemal poduszkowate. Niezbyt silnie uwydat- 

 nione, przed oczami umieszczone nasady rożków są węziej rozstawione niż u innych 

 rodzajów i gatunków. Oczy dość duże, okrągławe i wypukłe, umieszczone po bokach 

 głowy, nie zachodzą na jej spód i są nieco skośnie ku przodowi i ku górze skierowa- 

 ne. Tarczka międzyskrzydłowa (sciitellum) spora, półokrągła. Ostatni pierścień brzu- 

 cha (pygidium), zwłaszcza u samic, końcem swoim wystaje poza skośnie ku środkowi 

 i ku górze ścięte czubki pokryw. 



Charakterystycznemi dla wszystkich należących tu rodzajów i gatunków są tylne 

 nogi, które są b. długie i o wiele dłuższe od dwóch par poprzednich. Uda od strony 

 nasady są cienkie, silnie ku zakończeniu pałkowato zgrubiałe. Końce czułków nie się- 

 gają poza połowę długości pokryw a najczęściej nie dochodzą zbyt daleko poza nasa- 

 dę przedkarcza. 



Ciało bardzo różnorodnie ubarwione, a barwę stanowi nietylko sama chitynowa 

 skorupa ciała, która jest zwykle ciemniejsza, ale także i to przeważnie bardzo gęste, drob- 

 ne włoski, którymi ciało jest porośnięte i nieraz ściśle pokryte. Na ciemniejszem tle 

 uwydatnione są różnie zarysowane i bardzo rozmaicie ułożone pasma oraz większe lub 

 mniejsze plamy zwykle żółtej, zielonawej lub szarawej barwy. W wyglądzie swym, szcze- 

 gólniej podczas lotu, wykazują łudzące, szczególnie dla początkującego zbieracza, pozorne 

 podobieństwo do os. Żyją i mnożą się w nadpsutych gałęziach różnych drzew liścia- 

 stych, głównie miseczkowatych, jak dąb, buk lub grab oraz krzak leszczynowy; przesia- 

 dują też chętnie na kwiatach drzew. 



Podrodzaj Plagionotus Mulsant. 



Odstęp między górnymi wewnętrznymi krańcami oczów jest o wiele szerszy od 

 odstępu między nasadami czułków. Trzecia para nóg nie jest tak wybitnie dłuższa 

 jak u innych rodzajów i gatunków do rzeczonego szczepu należących. Czułki i wszy- 

 stkie pary nóg są tęgie. Przód głowy wraz z gębą jest krótki i wyokrąglony. Boki 

 przedkarcza mocno wyokrąglone, średnica jego wzdłuż zazwyczaj krótsza od średnicy 

 biegnącej wszerz. Pokrywy wraz z kadłubem mają zarys walcowaty, mniej lub więcej 

 ku stożkowatemu dążący. 



PI. detritus Linneus. Ryc. 84. Dł. c. 14,5 — 19"' mm. Boki przedkarcza w kie- 

 runku średnicy szerokości silnie łukowato rozszerzone, szybciej ku podstawie niż ku 



