87 



daleko poza długość guza barkowego. Pozatem spód przedkarcza, — oprócz wspom- 

 nianej plamy — jest bardzo skąpo uwłosiony, wyraźniej zato uwłosione są piersi, na 

 których po bokach widnieje spora, owalna, z żółtych włosków utworzona plama; pierś- 

 cienie brzucha poczynając od skraju na całej swej szerokości są głęboko żółto, lecz 

 niezbyt gęsto porośnięte. Czułki i nogi jak u poprzedniego gatunku są jasno-rdzawe 

 i w podobny sposób uwłosione z tą tylko różnicą, że cały porost składa się z włosków 

 chromowo-żółtych. Zgrubienie dwóch pierwszych par ud posiada spory naciek czar- 

 niawy, który w pośrodku długości ud, t. j. na najsilniejszem miejscu zgrubienia, jest 

 najciemniejszy. Wierzch ciała zupełnie matowy ma pozór sukna. Żyje i mnoży się 

 w nadpsutych dębach. Na naszym obszarze dość częsty. 



Na Bielanach pod Warszawą, gdy był tam jeszcze niezbyt spustoszony las, można 

 było omawianego owada w sporych ilościach znajdować; tam też rok rocznie w latach 

 od 1884— 1891 natrafiałem za każdą wycieczką na kilka okazów przeważnie na świe- 

 żych szczapach dębowych. Oprócz tego znalazłem go dwa razy w lesie pod Piasecz- 

 nem 19 i 20 czerwca 1906 r. 



PI. floralis. Pallas. Ryc. JV° 86. Dłg. c. 9 — 16"'. Ogólnym zarysem różni 

 się nieco od poprzednich gatunków, pokrywy bowiem ma więcej wydłużone, u samic 



bokach niemal równoległych; przedkarcze po bokach słabiej wyokrąglone i nie tak 

 wybitnie w pośrodku swej długości rozszerzone, przeto zarys jego boków jest słabo 

 łukowaty, u samców równie szeroki u samic cokolwiek węższy od pokryw poza bar- 

 kami. Gęba i przód głowy są nieco więcej wydłużone, a raczej nie tak silnie skrócone 

 jak u poprzedniego gatunku; trzecia para nóg krótsza, czułki wysmuklejsze. 



Nakłucia głowy dość grube i gęste, przedkarcza gęstsze i drobniejsze a pokryw 

 najdrobniejsze i najgęstsze; są one wogóle słabo widoczne z powodu b. gęstego uwło- 

 sienia, które jest czarne na przestrzeniach zawartych między pięcioma łukowatemi, sze- 

 rokiemi, jasno-żółto-zielonawemi pasmami, których uwłosienie jest jeszcze gęstsze niż 

 czarnych przestrzeni a włoski składające pierwsze są i dłuższe i grubsze. 



Głowa z przodu i poza czułkami posiada pasma z dość rzadkich jasno-żółto-zielo- 

 nych włosków złożone. Tejże barwy pasma, lecz o wiele gęstsze i szersze, biegną wszerz 

 przedkarcza, zachodzą pod jego spód i tam łączą się z sobą; pierwsze pasmo mieści 

 się zaraz za górną wąziutką krawędzią, drugie w pewnym odstępie od podstawy przed- 

 karcza jest ku dołowi płaskim łukiem skierowane. Pięć jasnych pasm na pokrywach 

 rozmieszczone są w następujący sposób: pierwsze złożone jest z dwóch plam okrągłych, 

 dużych, dotykających na obu pokrywach podstawy przedkarcza i graniczących z tejże samej 

 barwy tarczką, drugie mieści się poza barkami w kształcie leżącej, rozszerzonej litery Z, 



1 posiada ramiona zwężające się, skierowane ku górze, a które się często zbiegają na 

 szwie; trzecie pasmo umieszczone jest poza połową długości pokryw i ma końce po 

 obu stronach ku dołowi wydłużone; pasmo to jest zazwyczaj szwem przedzielone. Czwarte 

 pasmo, w najznaczniejszym odstępie ze wszystkich, jest jeszcze szerzej od poprzedniego 

 u szwu rozdzielone i tworzy dwie obustronne plamy, które są od wewnętrznego brzegu 

 wyokrąglone, a od zewnętrznego ku górze i dołowi wyskokami opatrzone. Piąte, t. j. ostatnie 

 pasmo, mieści się na zakończeniu pokryw, ofacza je łukowato i wydłuża się wązko ku 

 górze. Takie jest normalne ułożenie pasem i ubarwienie wierzchu ciała, bywa ono 

 wszakże też i odmienne, a mianowicie niekiedy włoski ciemnych przestrzeni są gęsto 

 pomieszane z jasnymi włoskami a wtedy barwa owada, zwłaszcza na pokrywach, jest 

 o wiele jaśniejsza a same ciemne przestrzenie są tylko mdło zarysowane; zdarzają się 

 też takie okazy, u których jasne pasma zlewają się ze sobą, a wtedy cały wierzch ciała 



