88 



jest jasno-szaro-żółtawy, poznaczony ciemniejszymi nieco odstępami lub też nakoniec 

 ubarwienie jest jednolite jasno-szaro-zielonawe. U typowo ubarwionych okazów cztery 

 pasma poczynając od góry nie stykają się z brzegiem pokryw. Spód ciała zawsze jest 

 cały jasno-żółto-zielonawy, całe nogi i różki są jaśniej lub ciemniej rdzawe a u jasno 

 ubarwionych owadów uda posiadają ciemniejszy naciek brunatny, który często zajmuje 

 całą ich powierzchnię. 



Na naszym obszarze częstszy o wiele w stronach południowo-wschodnich oraz na 

 podgórzach. Znajdował go koło Winnicy na Podolu ś. p. Jan Wańkowicz oraz 

 dr. Czak i w Sokołówce 1900 r. Sam znalazłem koło Odessy na Kujalniku 15 czer- 

 wca 1885 r. dwadzieścia okazów. 



Podrodzaj Xylotrechus C h e v r o 1 a t. 



Czoło mocno wypukłe. Od strony wewnętrznej u nasady czułków rozpoczynają 

 się dwa wązkie, wygładzone, kanciaste wyskoki, które graniczą z wewnętrznym brzegiem 

 oczów i dochodzą aż do nasady szczęk, przyczem odstęp między nasadą czułków jest 

 szerszy niż oddalenie przedniego wewnętrznego skraju oczów. Tylne nogi w stosunku 

 do dwóch pierwszych par są o wiele dłuższe niż u poprzedniego rodzaju, a cecha ta 

 wybitniejszą jest u samców niż u samic. Czułki nie sięgają zbyt daleko poza barki, 

 a u samic są krótsze. Nakoniec należy wymienić i to, że samce mają kadłub nieco 

 stożkowaty a samice więcej walcowaty oraz że mają one mniejsze przedkarcze. Ciało 

 zazwyczaj porośnięte gęstszymi, krótszymi i o wiele rzadszymi, dłuższymi włoskami. 



X. rusticus, Linneus. Ryc. JNIś 87. Dłg. c. 10 — 17"'. Tylne nogi u samców 

 są bardzo długie. Środkiem głowy aż do wargi górnej, wzdłuż, przebiegają dwie rozsta- 

 wione, niezbyt wygórowane, z przodu zrośnięte ze sobą listewki; odstęp między niemi 

 jest wypełniony grubemi, rzadkiemi nakłuciami, między któremi znać ślady wąziutkiej, 

 wzdłuż ciągnącej się listewki. Całe ciało słabo i rzadko uwłosione, rzadziej o wiele 

 niż u wszystkich gatunków należących do omawianego rodzaju ; dlatego też znać 

 chropowate groszkowanie, które jest na głowie drobniejsze niż na przedkarczu posia- 

 dającem powierzchnię, szczególniej na środku, grubo jaszczurowaną. Pokrywy ponakłu- 

 wane są b. drobno siatkowało, cokolwiek silniej od strony nasady a drobniej stopniowo 

 ku zakończeniu. 



Uwłosienie ciała, jak już nadmieniłem, jest b. rzadkie a na czarnym podkładzie 

 widnieją z niezbyt gęsto ustawionych siwych lub siwo-żółtych włosków złożone plamy 

 i pasma na pokrywach, przyczem i przestrzenie między niemi zawarte wypełnione są 

 rozsianymi tu i owdzie, tejże siwej barwy włoskami. 



Głowa pomiędzy listewkami biegnącemi koło oczów oraz środkowymi wyskokami 

 jest niezbyt gęsto siwawo porośnięta, boki przedkarcza pokryte są tejże barwy ale dłuż- 

 szymi włoskami. W pośrodku tarczy przedkarcza widnieją cztery w czworobok rozsta- 

 wione uwłosione plamy, z których dwie większe, podłużne umieszczone są bliżej krawędzi 

 górnej a dwie drugie, mniejsze, okrągłe, poza połową długości przedkarcza w pewnym 

 odstępie poza pierwszemi. Na pokrywach mieszczą się cztery poszarpane, często 

 w plamy zamienione pasma, z nich: pierwsze znajduje się zaraz poza barkami i jest 

 skośnie skierowane ku środkowi i ku dołowi; drugie pasmo, w połowie długości pokryw 

 umieszczone, ma tenże sam kierunek i jest też u szwu rozdzielone; trzecie i czwarte 

 pasmo, zapewne najwyraźniejsze, łączą się z sobą w bardzo duży owalny okrąg, obej- 



