89 



mujący sporą przestrzeń u zakończenia pokryw. Spód ciała jest rzadko siwo uwłosiony. 

 Nogi, oprócz siwych rzadkich włosków, porośnięte są też o wiele dłuższymi lub jak na 

 wewnętrznych brzegach piszczeli w szeregi ustawionymi, nieco rdzawymi włoskami. 

 Żyje jako gąsienica pod korą pniaków dębowych. 



Owad u nas niezbyt częsty. Znajdowałem go kilkakrotnie: po raz pierwszy w War- 

 szawie w Alei Jerozolimskiej na płocie dębowym 10/6 1862 r., drugi raz na ulicy Żyt- 

 niej 8/6 1864 r. na parkanie; nadto w Poturzycy pod Sokalem w maju 1873 r. na 

 częstokole dębowym, i wreszcie w Chylicach pod Piasecznem 10/7 1915 r. 



X. vibex G e b 1 e r. Od poprzedniego gatunku wielce różny pod każdym wzglę- 

 dem. Przedkarcze ma nieco słabiej rozwinięte, nogi u samców zawsze dłuższe niż 

 u samic, a trzecia para nóg w stosunku do dwóch pierwszych par jest nieco krótsza 

 i lżejsza niż u X. rusticus. Dwie rozstawione listewki, wzdłuż środka głowy biegną- 

 ce, są wyraźniej ku nasadzie głowy zwężone i mocno w tym kierunku skrócone. Chro- 

 powate groszkowanie powierzchni głowy i przedkarcza jest drobne i gęste a przytem 

 mniej wyraźne z powodu dość ścisłego porostu czarnych i jasno-żółtych włosków; po- 

 wierzchnia pokryw na czarno-brunatnych przestrzeniach, zawartych pomiędzy jasno-żółta- 

 wemi pasmami, jest b. drobno siatkowało jaszczurowana. Główna barwa ciała jest czar- 

 no-brunatna. Przedkarcze opatrzone wszerz dwoma pasmami umieszczonemi tuż pod 

 górną i nad dolną krawędzią; pierwsze jest w pośrodku szersze niż po bokach lub też 

 tam szybko zwężone i odrazu przerwane, drugie zaś, dolne, jest węższe i jeszcze bar- 

 dziej od środka skrócone. 



Odnośnie ubarwienia pasem i głównej ciemnej barwy na pokrywach to zaznaczyć 

 należy, że bywa ono dwojakie; zazwyczaj pokrywy u zetknięcia z przedkarczem są 

 rdzawo-ochrowato zabarwione, a na wązkie to pasemko zachodzi porost jasno-żółtych 

 włosków, będący przedłużeniem drugiego tejże jasno-żóitej barwy pasemka, które za- 

 chodzi zwężając się do jasno-żółto uwłosionej tarczki. Ramiona tego pasma rozsze- 

 rzają się stopniowo i cokolwiek dalej jak poza połową długości pokryw zachodzą wy- 

 dłużonym wyskokiem ku dołowi a zarazem drugi ich zwężony wyskok skierowany jest 

 ku górze i dotyka swoim końcem do samej krawędzi poprzedzającej podgięcia; zarys 

 wygięcia rzeczonego pasma jest od środka w stronę szwu kanciasty a od dołu wszerz 

 łukowato wklęśnięty. Tak opisany rysunek charakteryzuje zwykle drugie pasmo. Pierw- 

 sze pasmo jest szeroko od środka skrócone, przytem b. wązkie i składa się z podłuż- 

 nej, poziomo na obu pokrywach biegnącej, nieco łukowato ku górze wygiętej, jasno- 

 żółtej plamy. Trzecie pasmo, ku zakończeniu pokryw posunięte i nieprzerwane, jest 

 u szwu najszersze, potem ku bokom się zwęża i łukowato ku brzegom i ku dołowi 

 zakrzywia. Czwarte, t. j. ostatnie, pasmo umieszczone jest na zakończeniu czubków 

 pokryw, które są każda z osobna łukowato zaokrąglona i od zewnątrz drobnym, ostrym 

 kantem opatrzona. Przedkarcze, od spodu żółtawymi włoskami słabo porośnięte, po- 

 siada oprócz tego od zewnętrznej strony nasady nóg niewielką jasno-żółtą plamę; pier- 

 si są także takimi samymi rzadkimi włoskami porośnięte i też posiadają sporą, trójkąt- 

 ną, jasno-żółtawą plamę, umieszczoną na bocznym brzegu od strony brzucha, którego 

 dwa pierwsze pierścienie posiadają na brzegu na całej swej szerokości dość głęboko 

 do wewnątrz ich powierzchni zachodzące pasma jasno-żółtego porostu. 



Boczne brzegi i podgięcia (epipleurae) pokryw są rdzawe, nogi i całe czułki ró- 

 wnież tej samej barwy. 



Takie jest typowe ubarwienie, bywa jednak i inne. I tak: czarno-brunatna barwa 

 pokryw wpada w odcień jaśniej płowy lub szarawy; pierwsze pasmo, Umieszczone tuż 

 Pam. Fizyogr. — T. XXIV. — Zoologia. 12 



