90 



za barkami, jest silniej ku górze łukowato wygięte i styka się ze szwem, trzy następne 

 pasma również, cały więc szew jest jasno uwłosiony i tak jak wszystkie pasma nie ja- 

 sno-żółtej lecz szarawo-białej barwy; nakoniec dodać należy, że wszystkie pasma są 

 szersze a szew również szeroki. Okazy w ten sposób ubarwione mają też o wiele 

 ciemniejsze, nie jasne lecz rdzawo-brunatne czułki i nogi. 



U nas b. rzadki, zdarza się w północnych stronach naszego obszaru. Ś. p. Jan 

 Wańkowicz znajdował drugi typ w okolicach Mińska białoruskiego w roku 1872. 



X. arvicola 01ivier. Dł. c. 8 — 17"' mm. Do poprzedniego gatunku ogólny- 

 mi zarysami b. podobny, różni się wszakże przedewszystkiem tern, że biegnące wzdłuż 

 głowy, skrócone listewki są zaledwie widoczne, następnie tern, że górna krawędź przed- 

 karcza jest silnie odsądzona i wybitnie wygórowana a w pośrodku na znacznej szero- 

 kości nabrzęknięta i wygładzona; oprócz tego cała powierzchnia przedkarcza jest silnie 

 chropowata, po bokach nieco drobniej groszkowana. 



Ubarwienie i ułożenie jasnych pasem i plam u tego gatunku jest również odmien- 

 ne niż u poprzedniego. Główna barwa jest czysto czarna, bez żadnych nacieków 

 i rdzawych plam; plamy i pasma są nie jasno-żółte ale silnie chromowo-żółte, a przy- 

 tem o wiele szersze. Przód głowy między listewkami, umieszczonemi od wewnętrznej 

 strony, jest gęsto żółtymi włoskami pokryty a tuż obok nasady rożków widoczne są ku 

 środkowi rozszerzone, okrągławe, spore, żółte plamy. Poza górną i nad dolną krawę- 

 dzią przedkarcza umieszczone są" na szerokość dwa wyraźne, żółte pasma, z których 

 pierwsze, t. j. górne, jest na znacznym odstępie w pośrodku przerwane, a dolne, nie- 

 rozdzielone, posiada boczne wyskoki ku górze okrągławo skierowane. 



Pięć wszerz ciągnących się pasem na pokrywach są w podobny sposób ułożone 

 jak u poprzedniego gatunku i tern się tylko różnią, że są szersze, w pośrodku niepo- 

 przerywane a na zakrzywieniach łukowate, bez wyskoków. Nadto, jak nadmieniłem, 

 pasma nie są białawe lecz chromowo-żółte. 



Rożki i nogi są jasno-rdzawo-żółte, a pałkowate, zgrubienia ud brunatne. Czubek 

 odwłoka, silnie poza końce pokryw wystający, porośnięty jest rzadkimi, długimi, żółty- 

 mi włoskami o podkładzie krótkich, żółtych, o wiele gęstszych, pokrywających również 

 głęboko brzegi wszystkich pierścieni brzucha. 



Owad u nas b. rzadki, żyje i mnoży się w nadpsutych grabach. Ś. p. Jan W a ń- 

 kowicz znajdował go na Litwie, w miejscowości bliżej nie oznaczonej. 



X. antilope Zetterstaedt. Ryc. N° 88. Dł. c. 7—13"' mm. Podobniejszy 

 do X. ibex niż do poprzedniego gatunku, ale tylko pozornie. Od X. awicola różni 

 się tern, że przedkarcze tylko w pośrodku i na niewielkiej przestrzeni jest silnie chro- 

 powate a potem odrazu chropowatości te stają się drobniejszemi; skrajny brzeżek po- 

 kryw u samego ich zakończenia posiada silniejszy kolczasty ząbek; żółte pasma na 

 pokrywach są o wiele węższe, lecz nie mają kanciastych wyskoków jak u X. ibex ale 

 są na swych wygięciach łukowate. Pokrywy od strony nasady przedkarcza posiadają 

 też często naciek rdzawy, najgłębszy od strony tarczki a ku bokom pokryw zwężony, 

 o wiele płytszy i skośny, przyczem naciek ten jest albo pokryty b. nikłym porostem 

 żółtych włosków albo też zupełnie nagi. 



Barwa zawartych między pasmami przestrzeni jest czarna, same pasma są jasno- 

 żółte. Co do rozkładu plam i pasem, to od strony górnej i dolnej przedkarcza, tuż za 

 krawędziami, umieszczone są dwie szeroko od siebie oddalone, żółte plamy, a zresztą 



