9J 



ubarwieniem i ustawieniem plam i pasem omawiany gatunek zbliżony jest b. do X. ibex, 

 tylko różki całe i nogi ma o wiele ciemniejsze a zgrubienia ud niemal czarne. 



Żyje jako gąsienica w nadpsutych dębach a jako owad doskonały na liściach 

 tychże drzew. Na naszym obszarze nie jest częsty. Znalazłem go tylko raz jeden na Bie- 

 lanach 25 maja 1889 r. Tamże w następnym, 1890 roku w połowie maja natrafili na 

 bardzo wielką ilość ś. p. Józef Homziel. ś. p. Wojciech Mączyński oraz 

 ś. p. Franciszek Bergmann. 



Rodzaj Cłytus Laicharting. 



Ogólnym zarysem od poprzedniego nieco różny, posiada cokolwiek więcej wydłu- 

 żony kadłub wraz z pokrywami, których boki są niemal równoległe. Jest to jednak 

 różnica mniej ważna; główną różnicę stanowi brak wygórowanej listewki od wewnętrz- 

 nego brzegu oczów, jak również zawarta między oczami powierzchnia czoła aż do war- 

 gi górnej, która nie posiada żadnych linijnych wygórowań. Odstęp między osadzeniem 

 czułków równie szeroki jak odstęp pomiędzy wewnętrznym brzegiem oczów. Rdzawe- 

 go nacieku od strony przedkarcza na pokrywach przeważnie brak, jak również i rzad- 

 kiego porostu żółtych włosków na wymienionym nacieku. Czarny porost włosów jest 



wiele gęstszy niż u poprzedniego podrodzaju, a oprócz tego często całe ciało pokry- 

 te jest o wiele dłuższymi i zarazem rzadszymi, płowymi włoskami lub też o wiele jaś- 

 niejszym porostem, najwybitniejszym na przedkarczu. 



C. tropicus Panzer. Ryc. Ne 89. Dł. c. 13 — 17,5"' mm. Przedkarcze po bo- 

 kach wyokrąglone, nagle ku nasadzie zwężone, a u tejże nieco węższe niżeli od stro- 

 ny osadzenia głowy; pokrywy wydłużone, wązkie, o bokach niemal równoległych; nogi 

 stosunkowo bardzo długie, różki u samców sięgają poza połowę długości pokryw, u sa- 

 mic tylko do połowy. Nakłucia i groszkowanie powierzchni ciała bardzo niewyraźne, 

 najwidoczniejsze jeszcze na głowie, na której są najsilniejsze lecz nie tak drobne 



1 gęste jak na przedkarczu oraz na obnażonem paśmie, na którem znać tylko same 

 drobne nakłucia bez groszkowania; wspomniane pasmo zachodzi głęboko na szerokości 

 pokryw i jest rdzawe tak samo jak brzegi szwu na całej długości oraz cały brzeg po- 

 kryw. Czarna powierzchnia przedkarcza nie posiada tak silnego odcienia brunatnego 

 jak same pokrywy, które od połowy swej długości są stopniowo ku zakończeniu coraz 

 silniej rdzawo-brunatne. 



Głowa ponad wargą górną, od strony wewnętrznego brzegu oczów, naznaczona jest 

 dwoma sporemi, trójkątnemi, z żółtych gęstych włosów złożonemi plamami. U nasady 

 rożków oraz w głęboko wykrojonym, wewnętrznym skraju oczów mieści się też żółto 

 uwłosiona plamka. Na przedkarczu, poza górną jego krawędzią, widnieją dwa b. wą- 

 zkie, szeroko rozstawione, żółte pasemka, zachodzące pod spód przedkarcza, gdzie są 

 znów mocno od środka skrócone. Ponad dolną krawędzią przedkarcza, w pewnym od 

 niej odstępie, umieszczone są dwie drobne, skośnie ku sobie i ku dołowi szeroko roz- 

 stawione, żółte, trójkątne centki. Na pokrywach zwykle czarno brunatnej barwy oprócz 

 opisanego pierwszego, nagiego, rdzawego pasma mieszczą się jeszcze cztery inne barwy 

 żółtej, rozłożone w następujący sposób: pierwsze z nich, umieszczone w pewnym odstępie 

 od barków ku dołowi, jest szeroko rozdzielone w stronę ku szwowi i zamienione w dwie 

 skośnie ku dołowi i środkowi skierowane plamy, które końcami swymi nie dotykają 

 ani do szwu ani do brzegu pokryw; plamy te są albo zupełnie owalne albo też we- 



