92 



wnętrzne wydłużenia ich są bardzo zwężone a wtedy są one od góry zaokrąglone a od 

 dołu zaklęśnięte. Drugie pasmo, którego łukowate wygięcie przypada mniej więcej 

 w połowie długości pokryw i w tern miejscu jest najszersze, rozpoczyna się bardzo 

 wązko u krawędzi pokryw (i widoczne jest z początku przed podgięciami); w pewnym 

 odstępie od barków, biorąc w kierunku odwrotnym t. j. ku bokom pokryw, tworzy ono 

 dwa zwężające się, ostro zakończone, ku górze skierowane wyskoki, od środka zaś pa- 

 smo opisane zwęża się i dąży ku górze, przyczem końce jego zbiegają się zwykle 

 przed powyżej opisanem, rdzawem, nagiem pasmem, a biegnąc po obu stronach szwu 

 nie dotykają również rdzawej tarczki. Niekiedy zdarza się, że aż do takowej docho- 

 dzą. Trzecie pasmo, umieszczone w sporym odstępie od poprzedniego i wygięte łu- 

 kowato ku górze, jest nierozdzielone i u szwu najszersze, a zwężone jego końce nie 

 dosięgają krawędzi pokryw. Nakoniec czwarte, t. j. ostatnie, pasmo, umieszczone przed 

 zakończeniem pokryw, jest też nieprzerwane i najszersze w środku; właściwie składa 

 się ono z dwóch części, które na pokrywach skierowane są łukowato ku dołowi a zbie- 

 gają się u szwu i u takowego zwężonymi, ku górze wydłużonymi końcami niemal że 

 się ze sobą zlewają. Piersi od dołu, na brzegu, opatrzone żółto uwłosioną plamą, każ- 

 dy zaś z pierścieni brzucha jest też na brzegu żółto uwłosiony. 



Całe czułki są rdzawe, ku zakończeniu stopniowo ciemniejsze, nogi tejże samej 

 barwy, a uda w pośrodku pałkowatego zgrubienia posiadają ciemniejszy brunatny naciek. 



Jako gąsienica żyje w nadpsutych dębach, jako doskonały owad na pniach, liś- 

 ciach i na świeżo obrobionem drzewie. U nas rzadki. Znalazłem go dwukrotnie: raz 

 jeden okaz na Saskiej Kępie 23/6 1876 r. w dziupli dębu zasnutej pajęczyną, drugi 

 raz trzy okazy żywe na pniu dębowym na Bielanach 25/5 1889 r. Ś. p. Józef Horn- 

 ziel i ś. p. Wojciech Mączyński znaleźli tamże w tym samym czasie 50 oka- 

 zów na szczapach dębowych; od tej pory nie wiem czy go tam kto znalazł. 



C. arietis. Linneus. Ryc. JMb 90. Dłg. c. 9,5 — 12"' mm. Różni się od po- 

 przedniego gatunku stosunkowo krótszemi pokrywami, szerszemi nieco w barkach od 

 przedkarcza. Nogi ma i krótsze i wysmuklejsze, czułki stopniowo ku końcowi zgru- 

 białe są też krótkie i nie sięgają nawet u samców do połowy długości pokryw a tylko 

 nieco poza guzy barkowe. Nakłucia na całym wierzchu ciała b. drobne i gęste; oprócz 

 tego cała górna powierzchnia owada jest drobniutko, równomiernie ziarnkowana, chro- 

 powatość tę jednak niezbyt znać z pośród bardzo gęstych, kutnerowatych, czarnych 

 włosków oraz żółtych pasem. Omawiany owad oprócz rzeczonych włosków posiada 

 jeszcze głowę i przedkarcze porośnięte dłuższymi, rzadszymi, jasno-płowymi włoskami, 

 a porost ten zachodzi także głęboko i na pokrywy ale jest na nich o wiele słabszy 

 i niezbyt daleko poza barkami niknie zupełnie. Głowa jest czarna a tylko między 

 oczami słabo zażółcona; przedkarcze też czarne, opatrzone zaraz poza górną kra- 

 wędzią na całej szerokości szerokiem żółtem pasmem, które zachodzi pod spód i tam 

 jest na znacznym odstępie przerwane; drugie pasmo przedkarcza, o wiele węższe, tuż 

 nad dolną krawędzią umieszczone, jest w środku szeroko przerwane i nie zachodzi pod 

 spód przedkarcza. Czarna barwa pokryw przechodzi w przebłysk brunatny, tarczka zaś 

 jest gęsto żółto porośnięta. Na pokrywach znajdują się cztery pasma; pierwsze z nich 

 składa się z dwóch w pośrodku między sobą od strony szwu szeroko rozdzielonych 

 plam w postaci półksiężyców wypukłością ku górze zwróconych i ułożonych zupełnie 

 poziomo; drugie pasmo, którego najsilniejsze, ku dołowi zwrócone, łukowate wykrzy- 

 wienie mieści się mniej więcej w połowie długości pokryw, opatrzone ku bokom tro- 

 chę kanciastymi wyskokami, jest koło tychże najszersze a potem zwęża się ku górze 

 i dąży ku tarczce, od której w znacznym oddaleniu rzeczony wydłużony wyskok kończy 



