93 



się na szwie; pasmo to zwęża się ku bokom i brzegom pokryw i wznosi się wązkim 

 wyskokiem ku górze. W znacznym odstępie od poprzedniego mieści się trzecie pasmo 

 łukowato ku górze wykrzywione; jest ono w środku najszersze, ku bokom zwężone 

 i nie dotyka swymi końcami do skraju pokryw. Czwarte pasmo mieści się na samem 

 zakończeniu pokryw, posiada na szwie kanciasty wyskok nieco ku górze skierowany. 

 Na końcach pokryw widoczne są gęste, sterczące, żółte włoski. Czułki są jasno-rdzawe, 

 często ku zakończeniu ciemniejsze; nogi albo całkiem jasno-rdzawe lub też z odcieniem 

 brunatnym albo nakoniec dwie pierwsze ich pary mają uda na zgrubieniach ciemniej 

 nacieknięte. Żółte plamy na spodzie ciała są większe, brzegi pierścieni brzucha posia- 

 dają żółte uwłosienie głębiej zachodzące niż u poprzedniego gatunku. 



Lęgnie się w suchych gałęziach wierzb różnego gatunku, dlatego też najłatwiej go 

 znaleźć na płotach plecionych z gałęzi wierzbowych. Na naszym obszarze nie rzadki. 



Saska Kępa 11/7 1872 r., 3/5 1886, i 9/7 1904 r., Ciechocinek 3/7 1898, Świdry 

 nad Wisłą koło Otwocka 12/5 1906 r. 



C. lama. Mul s ant. Dłg. c. 8 — 14"' mm. Do poprzedniego gatunku bardzo 

 podobny i na pozór trudny do rozróżnienia. Główną różnicę stanowią cieńsze różki, 

 które ku zakończeniu nie są grubsze, ale oprócz tej są też i inne różnice, a mianowicie: 

 przedkarcze jest dłuższe i równie szerokie jak pokrywy w barkach, dwie szeroko roz- 

 stawione, półksiężycowate plamy, z których się składa pierwsze pasmo, są nieco skośnie 

 ku środkowi do dołu skierowane, górne wydłużenie drugiego pasma, nie tak wysoko 

 ku tarczce wysunięte, nie zbiega się w jeden długi wyskok atoli słabiej wydłużone 

 końce są skośnie ku środkowi ścięte; nadto rzeczone pasmo od dolnej swej granicy 

 jest łukowate bez żadnych wyskoków i nakoniec wszystkie plamy i pasma są znacznie 

 węższe i nie tak silnie żółte. Czułki i wszystkie pary nóg są ciemniejsze, a pałkowate 

 zgrubienie ud posiada jeszcze ciemniejszy naciek. 



Żyje jako gąsienica w jodłach, dlatego też częściej znaleźć go można w górach 

 i na podgórzach niż na równinach. Znajdował go ś. p. Jan Wańkowicz w Tatrach 

 i na Babiej Górze. Znalazł też jeden okaz ś. p. Ludwik Dębowski w Horodle 

 1879 r.; data ściślejsza niewiadoma. 



C. rhamni. Germar. Dł. c. 6 — 12"' mm. Do poprzedniego gatunku bardzo 

 podobny i też trudny do rozróżnienia. Największe rozszerzenie przedkarcza przypada 

 w pewnym odstępie poza połową długości tegoż, nadto przedkarcze wydaje się szersze 

 od pokryw w barkach, jest słabo uwłosione, trochę połyskliwe i dość grubo oczkowane. 

 Na pokrywach od strony nasady przedkarcza widoczne jest wyraźnie drobne groszko- 

 wanie, zamieniające się w miarę zbliżania ku zakończeniu pokryw w coraz drobniejsze 

 siatkowate jaszczurowanie. Dolne, boczne brzegi przedbrzusza (epistermim) są na zna- 

 cznej przestrzeni żółte. Dwie plamy, z których złożone jest pierwsze pasmo, są jesz- 

 cze więcej ku środkowi do dołu skośnie ułożone. Górne środkowe wydłużenia drugiego 

 pasma zbiegają się ze sobą u szwu wyżej nieco, nie dotykając wprawdzie tarczki. 

 Wogóle wszystkie plamy i pasma są węższe i mają barwę jaśniej żółtą ze słabo zielo- 

 nawym odcieniem. Czułki są ciemno-rdzawe, stopniowo ku zakończeniu jeszcze ciem- 

 niej brunatne; nogi prawie czarne a uda tylko u nasady i u zetknięcia z piszczelami 

 mają dość głęboki, jaśniejszy, rdzawy naciek; trzecia para nóg bywa najciemniejszej barwy. 



Jako gąsienica żyje w nadpsutych gałęziach czeremchy (Primus paduus), szakłaku 

 (Prunus Mahaleb) oraz w bardzo grubych odziomkach kruszyny (Rhamnas frangula), 

 a jako owad doskonały na kwiatach różnych krzaków i drzew. 



