95 



Podrodzaj Clitanthus Thomson. 



Ciało niemal walcowate, głowa zazwyczaj b. mała, węższa o połowę od przedkar- 

 cza, przód jej wraz z gębą nieco wydłużony, nasady czułków o wiele węższe niż poprze- 

 dzające je oddalenie wewnętrznego brzegu oczów. Przedkarcze zwykle węższe od 

 pokryw, a często dłuższe niż szersze. Pokrywy wraz z kadłubem wydłużone, o bokach 

 równoległych; końce ich ku górze i ku szwowi skośnie ścięte, od zewnętrznego brzegu 

 ostrym kancikiem opatrzone. Cała powierzchnia ciała ciemno-brunatnymi, rzadszymi 

 oraz o wiele od nich gęstszymi, szarymi, zielonawymi lub białymi, kutnerowatymi 

 włoskami porośnięta, z których to włosków składają się różnorodnie zarysowane plamy 

 i pasma. 



C. varius. Fabricius. Ryc. .Y° 91. Dłg. c. 10 — 14"' mm. Dolna goła część 

 głowy, a raczej czarnego pasma u osadzenia tejże, dość gęsto, drobno ponakłuwana, przed- 

 karcze drobniej i gęściej, najdrobniej zaś poznaczone są nakłuciami pokrywy skrzydłowe. 



Uwłosienie plam i pasem jest grochowo-zielonawe. Głowa z przodu jest zielonawo 

 uwłosiona ale porost ten jest słaby, daleko gęstszy natomiast jest porost dwóch 

 pasem wszerz przedkarcza przechodzących. Oba te pasma są b. szerokie i łącząc się 

 z sobą na bokach i podwinięciach przedkarcza pozostawiają między sobą sporą, podłu- 

 żną, wszerz przedkarcza ułożoną, czarną plamę, której granice nie mają ściśle określo- 

 nych zarysów; zazwyczaj rzeczona plama z obu końców posiada węższy okrągławy 

 wyskok. Pokrywy skrzydłowe mają cztery zielonawe pasma, z których pierwsze zaraz 

 za nasadą przedkarcza zachodzi od strony szwu w pośrodku poza zielono uwłosioną 

 tarczkę a ku bokom zwęża się i posuwa pod spód ciała, pozostawiając zupełnie goły 

 guz barkowy. Drugie pasmo, połączone od góry z pierwszem, rozpoczyna się dość 

 szeroko, posuwa się ku dołowi koło szwu, stopniowo się coraz szerzej rozdwaja i sko- 

 śnie dąży ku dołowi i na zewnątrz a tam tworzy obniżający się, nagle załamany wy- 

 skok i szybko podnosi się ku górze, zachodząc wyskokiem koło szwu umieszczonym 

 na odstęp pomiędzy pierwszem pasmem a sobą zawarty, aż wreszcie zakończa się okrą- 

 gławym wyskokiem, który graniczy z wewnętrzną stroną guza barkowego. Od dołu 

 brzegi tego pasma tak samo jak i poprzedniego zachodzą też na krawędź brzeżną po- 

 kryw i tam łączą się z sobą. Trzecie pasmo, nierównie szersze, nieco łukowato 

 wygięte ku górze, mieści się w dość znacznym odstępie od granicy drugiego a końca- 

 mi swymi dotyka też ściśle do bocznego brzegu pokryw. Ostatnie zielonawe pasemko 

 mieści się na zakończeniu pokryw. Spód ciała jest tej samej zielono-grochowej barwy 

 co i opisane pasma, nogi i czułki są słabiej zielone lecz zato szarawe wskutek przebi- 

 jającej z pod spodu czarnej podkładowej barwy, którą znać zwłaszcza u starych oso- 

 bników. Nadto zaznaczyć należy, że uwłosienie nóg i czułków jest rzadsze niż ogółu ciała. 



Żyje jako gąsienica w wierzbach, osiczynie oraz w topolach. U nas rzadki tak 

 na równinach jako też i w górach. Sam znalazłem tylko jeden okaz w Urlach 28/7 

 1910 r. na pniu wierzby. Znajdował go poprzednio ś. p. Ludwik Dębowski 

 w Wiązownej 10/6 1874 r., Chełmie lubelskim 7/7 1879 r. i Horodle 17/6 1879 r. 



C. Herbsti. Brahms. Ryc. N° 92. Dł. c. 8—14"' mm. Do poprzedniego ga- 

 tunku pozornie podobny, ale szczuplejszy, bardziej wydłużony, przedkarcze ma stosun- 

 kowo dłuższe, w pośrodku swej długości wyraźnie węższe na szerokość niż pokrywy 

 w barkach. Zarys kadłuba wraz z pokrywami wydaje się więcej walcowaty. 



