96 



Drobnego bardzo ziarnkowania przedkarcza i drobniejszych jeszcze nakłuć na' po- 

 krywach nie znać z powodu bardzo gęstego porostu drobnych, jasno-szarawo-zielonych 

 włosków, którym pokryta jest znaczna większość powierzchni czarnego podkładu całego 

 ciała. Na jasno-zielonem ogólnem tle widoczne są obnażone miejsca w postaci dość 

 dużych czarnych plam, które są ułożone w następujący sposób: na wierzchu tarczy 

 przedkarcza, w pośrodku tejże, umieszczona jest okrągława, najczęściej odwrotnie serco- 

 wata, spora, czarna plama; po obu jej stronach, w pewnem oddaleniu od boków przed- 

 karcza, niemal na połowie długości tegoż, widnieją dwie drobniejsze, okrągławe plamki, 

 poniżej zaś na zatoczu ku podstawie, z boku, posypanych jest kilka czarnych kropek. 



Pokrywy z obnażonym czarnym guzem barkowym. W pewnym odstępie od pod- 

 stawy przedkarcza umieszczone są na pokrywach dwie spore, rozstawione, czarne plamy 

 w postaci zgłosek C, odwróconych ku sobie grzbietami ; dwie drugie o wiele większe, 

 półokrągłe plamy umieszczone są mniej więcej w pośrodku długości pokryw i również 

 wypukłościami swemi są zwrócone ku sobie; od zewnątrz graniczą one w prostych 

 liniach z krawędzią pokryw, do której ściśle nie dochodzą. Trzecia para nieco mniej- 

 szych i mniej więcej tak samo ukształtowanych i ułożonych plam mieści się w sporym 

 odstępie od zakończenia pokryw. Dodać należy, że przedkarcze oprócz gęstego jasno 

 zielonego uwłosienia porośnięte jest na podgięciach i od spodu o wiele dłuższymi 

 i rzadszymi włoskami; tak samo uwłosiony jest spód ciała, najrzadziej zaś porośnięte są 

 nogi i czułki i dlatego przebija przez ich barwę czarny podkład ciała. 



Żyje jako gąsienica w suchych, nadpsutych gałęziach wierzb różnego gatunku 

 i dlatego najłatwiej znaleźć go można na plecionych płotach. Saska Kępa 10/7 1872 r., 

 Ciechocinek 7/7 1898 r. dwukrotnie na plecionych wierzbowych płotach. 



C. sartor. Fabricius. Ryc. Ne 93. Dłg. c. 7 — 10"' mm. Najmniejszy 

 z pośród wszystkich naszych gatunków do szczepu Clytina należących. 



Pokrywy stosunkowo krótsze, przedkarcze dłuższe, średnica jego długości wyraźnie 

 znaczniejsza od średnicy jego szerokości, nadto przedkarcze poza połową swej długości 

 jest najszersze i zaledwie widocznie węższe od pokryw w barkach. 



Całe ciało bardzo słabo uwlosione a podkładową szaro-czarną barwę znać wyraźnie. 

 Przedkarcze dość grubo ziarnkowane, pokrywy b. drobno jaszczurowane. Siwy porost gło- 

 wy i przedkarcza jest rzadki i składa się z drobnych, równomiernie sterczących włosków. 

 Na szaro-czarnych pokrywach widnieją trzy białawe pasma. Pierwsze rozpoczyna się 

 u biało uwłosionej tarczki a od tego miejsca rozdwaja się zaraz od szwu i rozchodzi 

 się ku bokom tarczy pokryw, załamuje się łukowato ku dołowi przed połową długości 

 tychże, poczem albo nagle się skraca lub od szwu dąży nieco ku górze. 



Drugie pasmo, którego największe wygięcie przypada w sporym odstępie poza 

 połową długości pokryw, jest podobnie do pierwszego ułożone z tą różnicą, że ku górze 

 wydłuża się po obu stronach szwu, do którego dotyka, i nieraz styka się z tarczką; 

 dolne natomiast rozszczepienie tegoż pasma jest o wiele mniej skośnie łukowate a wy- 

 gięcie ku dołowi jest łagodniejsze; pasmo to styka się z boczną krawędzią pokryw. 

 Trzecie, t. j. ostatnie, pasmo zachodzące dość głęboko owalną, ku górze zatoką, mieści 

 się u zakończenia pokryw, do krańca których ściśle dochodzi. Cały spód ciała pokry- 

 ty drobnymi siwymi włoskami gęściej niż jego górna powierzchnia. U nas bardzo rzadki, 



