97 



zamieszkuje przeważnie góry lub podgórza; nie wiem czy go kto na równinach znajdo- 

 wał. Włodzimierz hr. Dzieduszycki notuje omawiany owad jako gatunek, 

 pochodzący z Karpat wschodnich 26 czerwca 1885 r. Oprócz tego znalazł kilka okazów 

 Ludwik Dębowski w Horodle 15 czerwca 1879 r. Ja sam znalazłem jeden okaz 

 koło limanu Kujalnickiego pod Odessą 17 czerwca 1885 r. 



C. figur atus Sc o pol i. Ryc. N» 94. Dł. c. 9,5 — 13"' mm. Do poprzedniego 

 gatunku nieco podobny, ale znacznie większy; przedkarcze ma stosunkowo krótsze, co- 

 kolwiek, zaledwie widocznie węższe od pokryw w barkach, a same pokrywy stosunko- 

 wo dłuższe, opatrzone na końcu brzeżnej krawędzi szerszym u nasady, wyraźnym, dro- 

 bnym, ostrym kolcem. 



Drobne i gęste ziamkowania przedkarcza oraz rzadsze i drobniejsze jaszczurowa- 

 nie pokryw (takie same mniej więcej, jak u poprzednich gatunków) jest dość wyraźne, 

 gdyż cała wierzchnia strona ciała ma słaby i rzadki porost włosków, z pod których 

 przebija podkładowa czarna barwa. Głowa i przedkarcze są szaro-czarne, na ostatniem 

 zaś, nad dolną jego krawędzią rozciąga się jaśniejsze, szaro-żółtawe, łukowate, ku do- 

 łowi wygięte pasmo, którego wydłużenia dochodzą po bokach przedkarcza do połowy 

 jego długości. Tejże żółtawo-szarawej barwy pasma i plamy na pokrywach przypomi- 

 nają na pozór poprzedni gatunek C. varius i są ułożone w następujący sposób: pierw- 

 sze pasmo rozpoczyna się smugą od tejże samej barwy jasno-szarej tarczki, ciągnie się 

 po obu stronach szwu, którym nie jest rozdzielone, wkrótce potem rozdwaja się i wy- 

 ginając się skośnie ku dołowi dąży do bocznego brzegu pokryw, od którego w znacz- 

 nej odległości najczęściej jest oddalone. Guz barkowy sąsiaduje od wewnętrznej stro- 

 ny z jasno-szarą plamą, która od strony podstawy przedkarcza jest skrócona a od do- 

 łu dochodzi do samego brzegu pokryw. Pierwsze pasmo i opisana plama są o wie- 

 le węższe od drugiego pasma, mieszczącego się poza połową długości pokryw, najszer- 

 szego u szwu i posiadającego wyskok skierowany ku górze a zwężający się ku brzeż- 

 nej krawędzi pokryw, z którą się styka. Ostatnie pasmo mieści się na zakończeniu 

 pokryw i jest u szwu cokolwiek łukowato ku górze wygięte. Spód ciała o wiele gęś- 

 ciej uwłosiony tak, że często całe piersi i odwłok są jasno-żóltawo-siwe. Nogi całe, 

 a zwłaszcza czulki, są gęściej uwłosione i przez to o wiele jaśniejsze niż czarne prze- 

 strzenie zawarte pomiędzy pasmami i plamami. Zdarza się, że barwa porostu ciała 

 wpada w odcień zielonawy, a wtedy owad przypomina gatunek C. varius. Znajduje 

 się przeważnie w górach i na podgórzach, ale wszędzie rzadki. Ś. p. L. Dębowski 

 Chełm lubelski 7/7 1879 r., W. Mączyński Kowel 17/7 1885 r. 



C. speciosus Schneider. Ryc. N° 95. Dł. c. 14 — 22"' mm. Największy i najoka- 

 zalszy w pośród wszystkich gatunków do szczepu Clytina należących. Przedkarcze w sto- 

 sunku do wydłużonych pokryw mniejsze niż u innych należących tu gatunków. Boki pokryw 

 niemal równoległe, a same pokrywy wyraźnie szersze od przedkarcza. Tarczka stosunkowo 

 bardzo mała. Palkowate zgrubienie ud o wiele słabsze niż u innych gatunków. Gło- 

 wa i przedkarcze gołe; pierwsza posiada bardzo drobne ziarnkowanie całej powierzchni, 

 drugie w pośrodku swej tarczy jest grubiej nieco, ale ku bokom drobniej ziarnkowane. 

 Bardzo drobnych nakłuć i gęstego siatkowania powierzchni pokryw nie znać wcale, gdyż 

 jest ona pokryta gęstą, drobniutką pilśnią na czarnych przestrzeniach i gęściej porośniętemi 

 białemi plamami i pasmami. Na przedkarczu, w pośrodku jego długości, mieszczą się 

 niezbyt gęsto uwłosione, bardzo szeroko rozstawione, od góry skośnie ku sobie skiero- 

 wane a ku górze zwężone, drobne, białe cętki. Między niemi, cokolwiek niżej, biała, 

 Pam. Fizyogr. — T. XXIV. — Zoologia. 13 



