98 



wązka, kreskowata smużka, która rozpoczyna się ponad tarczką a dochodzi ku górze do 

 połowy długości przedkarcza. Główna barwa przedkarcza i pokryw jest czarna z nadzwy- 

 czaj subtelnym tonem purpurowym, który łatwiej odczuć niż się go dopatrzyć. Powierzch- 

 nia tarczki jest zupełnie biała. Od strony nasady przedkarcza i od wewnętrznej stro- 

 ny barków, zaraz poza guzem barkowym, widnieją na pokrywach dwie dość spore, owal- 

 ne plamki, które dotykają podstawy przedkarcza. W sporym odstępie od tych dwóch 

 plamek mieści się na szwie dość spora, często odwrotnie sercowata plamka, która bywa 

 rozdzielona u szwu na dwie skośne, jajowate plamki. Poza guzem barkowym, od dołu, 

 w stronę bocznego brzegu pokryw, widoczna jest znów ku górze i na zewnętrz skoś- 

 nie ustawiona, podłużna, węższa od góry niż od dołu cętka. Przed połową długości 

 pokryw mieszczą się dwie bardzo duże, szeroko rozstawione, okrągławo trójgraniaste 

 plamy, a w sporem od tychże oddaleniu przebiega wszerz pokryw białe pasmo, które- 

 go rozchodzące się ramiona wygięte są silnie wyłamanym łukiem ku górze a odnogi, 

 opuszczające się skośnie na zewnątrz ku dołowi, są równo poziomo ścięte i nie doty- 

 kają do bocznej krawędzi pokryw. Ostatnia para białych plam mieści się u zakończe- 

 nia pokryw; jest ona ustawiona skośnie ku górze i ku szwowi i nie dotyka końcowej 

 krawędzi pokryw. Wszystkie te plamy odrzynają się ostro swymi zarysami od czarnej 

 powierzchni i nie są nigdy ściśle jednakowego kształtu oraz tejże samej wielkości. 

 Piersi na brzegach mają na czarnem tle rozstawione wzdłuż dwie podłużne, białe pla- 

 my; z tych pierwsza, skośna, znajduje się zaraz za nasadą przedkarcza na bocznych 

 brzegach, a druga u dolnego brzeżnego boku. Pierścienie brzucha posiadają na brze- 

 gach szerokie białe pasma. Jak nadmieniłem, oprócz białych plam, pasem czy cętek, 

 reszta całej powierzchni ciała jest barwy czarnej. Różki całe i nogi prawie jednostaj- 

 nej ciemno-ponsowo-rdzawej barwy, zgrubienia ud u trzeciej pary nóg ku zakończeniu 

 z brunatnym naciekiem. 



Owad na naszym obszarze b. rzadki, a to ze względu na to, że lęgnie się, rozwi- 

 ja i przeobraża w butwiejących pniakach i gałęziach dereniu (Cornus) lub górskiego 

 niesplika (Mespilus), a że te krzaki rzadko w naszych lasach i ogrodach się zdarzają 

 (były bowiem nawet w pewnym czasie skwapliwie usuwane), więc na rzeczonego owada 

 b. trudno u nas natrafić. 



Znajdowali go: dr. Czak i w Sokołówce na Podolu 19/6 1900 r., oraz Michał 

 Rybiński w paśmie Czarno-Hory, w miejscowości zwanej Ardżeluza, w lipcu 1898 r. 



Podrodzaj Anaglyptus Linneus. 



Głowa stosunkowo większa niż u poprzedniego podrodzaju, przedkarcze od stro- 

 ny górnej krawędzi szersze niż od strony nasady głowy, po bokach mniej wypukło wy- 

 okrąglone, a w najszerszem miejscu węższe znacznie od pokryw, opatrzonych wyraźnym, 

 tępo kanciastym guzem barkowym, który wznosi się cokolwiek ku górze; oprócz tego 

 pokrywy od strony nasady mają na znacznej długości spore wygórowanie a zewnątrz 

 tegoż wyraźne, podłużne zagłębienie, które dochodzi łukowato do szwu a kończy się 

 mniej więcej na jednej czwartej długości pokryw. Tarczka (scutellum) jest mała. Człon- 

 ki czułków cokolwiek ku zakończeniu rozszerzone. Pierwszy członek łapek u trzeciej 

 pary nóg jest krótszy niż u poprzednich gatunków, gdyż tylko tak długi jak dwa na- 

 stępne razem wzięte. Piszczele trochę na zewnątrz wygięte, uda wyraźniej pałkowato 

 zgrubiałe. 



