99 



A. mysticus Linneus. Ryc. JY° 96. Dł. c. 9—12"' mm. Jedyny nasz gatunek. 

 Do podanych cech rodzajowych należy dodać, że nakłucia głowy są drobne i gęste, 

 a gęstsze jeszcze i drobniejsze ziarnko wanie całej wierzchniej strony'przedkarcza jest nie- 

 wyraźne, gdyż jest ono porośnięte dość gęstymi, krótkimi, czarnymi włoskami. Pokry- 

 wy dość grubo jaszczurowane' poczynając od nasady przedkarcza są stopniowo ku za- 

 kończeniu coraz drobniej siatkowane i drobniutko ponakłuwane; również pokrywy są 

 z początku na znacznej długości niemal zupełnie nagie, a w dalszym ciągu ku końcowi 

 siwo przypruszone. Na czarnem zazwyczaj tle pokryw mieści się cztery pary plam albo 

 raczej wązkich, biało uwłosionych smug. Z tych pierwsza para, szeroko od wewnątrz 

 rozdzielona, rozpoczyna się bardzo wązko na spadku opisanego, środkowego, wypukłe- 

 go grzbietu, potem opuszcza się i rozchodzi skośnie łukowato ku dołowi, następnie od- 

 razu się wygina i podnosi dążąc do góry ku krawędzi pokryw, ale zwykle jest od 

 miejsca zagięcia przerwana lub skrócona. Ramiona drugiego pasma zbiegają się wąz- 

 ko u szwu i też rozpoczynają się na spadku rzeczonej nasadowej wypukłości pokryw; 

 rozchodzą się tak samo, jak i poprzednie smugi, ale są bardzo szybko skrócone. Od 

 miejsca zbiegnięcia się dwóch wymienionych smug szew jest dość szeroko z obu stron 

 biało uwłosiony, przyczem obie białe, krótkie smugi załamują się pod kątem prostym 

 i dążą ku bokom pokryw wyłamując się nieco ku górze poza połową szerokości każ- 

 dej pokrywy i dochodząc skośnie do bocznej krawędzi tychże. Czwarte czyli ostatnie 

 pasmo obejmuje dość sporą przestrzeń zakończenia pokryw, przyczem od góry utworzo- 

 ne jest ono z gęściej ustawionych włosków. 



Spód ciała jest silniej od wierzchu białawo porośnięty. Międzypiersie (metaster- 

 nutn) ma dwie żółto-ochrowate, podługowate, skośnie ku środkowi i ku dołowi usta- 

 wione plamy. Same piersi mają podobne podłużne plamy, które graniczą z krawędzia- 

 mi podgięć pokrywowych. Pierścienie brzucha na całej szerokości swych brzegów są 

 jasno-ochrowato uwłosione. 



Podkład barwy całego ciała, jak powyżej wspomniałem, jest najczęściej czarny, 

 wtedy też nogi i czułki są tejże samej barwy, a tylko same łapki są rdzawe; bardzo 

 często jednak bywa, że pokrywy poza połową swej długości są ceglasto-czerwone, a wte- 

 dy nietylko łapki ale czubki ud i piszczeli a nawet całe przednie piszczele i poje- 

 dyńcze członki czułków u zakończenia lub nawet całkowicie są jaśniej albo ciemniej 

 rdzawe. Granice rdzawej barwy pokryw nie są proste lecz rozchodzą się od ramion 

 drugiego pasma ku dołowi w postaci dłuższych lub krótszych wyskoków, dotykających 

 do skraju pokryw. Często wszystkie członki rożków bywają biało obrączkowało 

 uwłosione. 



Na naszym obszarze dość częsty. W okolicach górskich odmiana o podkładzie 

 czarnym jest zazwyczaj częstsza niż na równinach, gdzie prawie wyłącznie pojawia się 

 odmiana o czerwono-ceglastej barwie połowy pokryw. 



Gąsienica toczy grube nadpsute gałęzie głogu lub jarzębiny, a doskonały owad 

 przesiaduje na kwiatach tychże drzew oraz na kwiatach sakłaku, czeremchy i t. p. 



Znajdowali go przed laty p. Władysław Brandel i dr. Konrad Dobr- 

 ski w czerwcu 1862 r. w Alejach Jerozolimskich; ja sam znalazłem wówczas tamże 

 dwa okazy 23 czerwca. Oprócz tego znajdował go Ludwik D ę b o w s k i: Miłosna 5/6 

 1874 r., Chełm lubelski 10/7 1879 r. Znajdowałem rzeczonego owada parokrotnie 

 w Natolinie 20 i 23 maja 1886 r. Na bardzo wielką ilość natrafił p. Józef Makól- 

 ski, inżynier, w Urlach w czerwcu 1915 r. strząsając owady z głogu. 



