102 



gi mają tejże barwy, rzadszy porost, który na brzegach piszczeli utworzony jest z gę- 

 stych, rudawych, dłuższych włosków. Poprzez uwłosienie spodu ciała i nóg przebija pod- 

 kładowa barwa ciała. Ostatni, nieraz poza zakończenie wystający pierścień brzucha 

 jest od dołu i góry pokryty grubymi, rzadkimi, kolczastymi, brunatno-rdzawymi włos- 

 kami, które najwyraźniej uwydatnione są na końcowym brzeżnym kancie. 



Barwa ogółu ciała mniej więcej kasztanowata, głowy i przedkarcza o wiele ciem- 

 niejsza, niemal czarno-brunatna, pokryw, spodu ciała, ud i piszczeli znów jaśniejsza, 

 niemal czysto kasztanowata; łapki są ciemniejsze, pierwszy członek rożków jest kaszta- 

 nowaty, następne ku zakończeniu swemu coraz ciemniejsze. 



W południowo-wschodniej stronie naszego obszaru bardzo pospolity. Rozpoczyna 

 się pojedyńczo pojawiać już po prawej stronie Wisły poza Wieprzem a posuwając się 

 ku południowi i wschodowi jest coraz częstszy. Znalazłem sam kilka okazów w okoli- 

 cy Biało-Cerkwi 11/5 1896 r. w rowie pod perzem. Znajdowali go też: p. Aleksan- 

 der Makowiecki w Michałówce koło Kamieńca, oraz dr. Czak i w Sokołówce 

 na Podolu 17/5 1899 r. Znajdował go też często po lewej stronie Bugu koło Sokalu 

 ś. p. Włodzimierz hr. Dzieduszycki. 



D. arenarium Scopoli abnormitas velutinum Steven. Dł. c. 11 — 16"' mm. 

 Typowa forma na naszym obszarze nie pojawia się, należy bowiem do fauny południo- 

 wo-zachodniej Europy. Zarys ogólny jajowaty, powierzchnia przedkarcza nieco wypu- 

 kła, pokrywy o wiele silniej wszerz pękate, przez co wydają się stosunkowo krótsze. 

 Samce o pokrywach słabiej pękatych są zawsze od samic mniejsze oraz posiadają od 

 nich tęższe i dłuższe nogi i różki. Podłużny boczny rowek od wewnętrznej strony wy- 

 raźnie kanciasto wypukłych guzów barkowych jest u samców płytki, rozszerzony i gi- 

 nie zupełnie przed połową długości pokryw, u samic zaś jest on zaledwie zaznaczony, 

 co sprawia, że boczny kant, wzdłuż górnej powierzchni pokryw przebiegający, jest 

 płaski i ku podwinięciom tępy. 



Nakłuć na wierzchniej stronie ciała nie znać wcale z powodu bardzo gęstego, pil- 

 śniowatego, krótkiego uwłosienia, które ma pozór aksamitny. Na biało uwłosionem tle 

 głowy mieszczą się od strony oczów dwie owalne, ostro zakończone, podłużne, spore 

 plamki, .a u nasady głowy dwie szeroko rozstawione, trójkątne, wierzchołkiem ku czołu 

 zwrócone plamy; środkiem przedkarcza, wzdłuż tegoż, oraz przez całą długość pokryw 

 po obu stronach szwu przebiega wązka, linijna, biała smuga, tworząca linię zlewającą 

 się w jedną całość z zupełnie białą tarczką. Wzdłuż krawędzi pokryw, na całej ich dłu- 

 gości, przebiega białe pasemko, którego wewnętrzne brzegi zlewają się z ciemną barwą 

 boków pokryw. Ogół barwy ciała jest ciemno brunatny o wyglądzie jedwabisto aksa- 

 mitnym, spód ciała natomiast ma wygląd mszysty. Nogi i różki brunatne z rdzawym 

 naciekiem. 



Pojawia się dość rzadko po lewej stronie Bugu. (Max Siła Nowicki. Przyczy- 

 nek do fauny Galicyi. 1872 r.) Na Wołyniu i Podolu jest już częstszy. P. Henryk 

 Lgocki znalazł kilka okazów koło Kijowa 1905 r. 



D. pedestre Poda. Dł. c. 11 — 17"' mm. Pod względem zarysów ciała nieco 

 różny, a innemi cechami jeszcze bardziej odmienny; cięższy, w pośrodku długości po- 

 kryw szerszy, a po bokach tychże wybitniej wyokrąglony. Samice nie wiele więcej pę- 

 kate niż samce. Pokrywy od strony tarczki mają z początku po jej bokach płaskie, 

 krótkie zagłębienie, poza którem na zewnątrz widoczną jest dobrze tępa, krótka wypu- 

 kłość z coraz słabszem natężeniem aż poza połowę długości pokryw. W pewnem od- 



