107 



tak, że wiosną wyklute, żółtawo upstrzone owady dotrwawszy do lata są prawie zu- 

 pełnie czarne. Jako gąsienica żyje w nadpsutych grubych korzeniach wierzb. Owad 

 na naszym obszarze dość zwykły. 



Rodzaj Monohammus Curtis. 



Rodzaj ten oddala się od właściwegcutypu, pokrywy skrzydłowe ma bowiem zna- 

 czniej wydłużone, czułki o wiele dłuższe, dochodzące u samców niemal do dwa i pół 

 raza wziętej długości ciała, u samic zaś o wiele krótsze. Nogi posiadają lżejszą bu- 

 dowę. Samce mają czułki gołe, samice natomiast posiadają wszystkie członki czułków, 

 począwszy od czwartego, obrączkowało jasno uwłosione. Piszczele przedniej pary nóg, 

 na zewnątrz w połowie długości wygięte, dłuższe są niż u drugiej i trzeciej pary nóg, 

 których piszczele wygięte są ku wewnętrznej stronie. Wierzchnia strona ciała, drobne- 

 mi chropowatościami poznaczona, wykazuje na pokrywach dążność do tworzenia wszerz 

 ciągnących się prążek. 



M. sartor Fabricius. Ryc. N° 101. Dł. c. 26 — 32"' mm. Przód głowy wraz 

 z czołem prostopadłe. Czoło rzadko i drobno a osadzenie jej o wiele grubiej ponakłu- 

 wane. Przedkarcze od strony obu krawędzi posiada chropowate, w trzy mniej więcej 

 rzędy ustawione i całą szerokość przedkarcza zajmujące, wązkie, Unijne listewki, środko- 

 wa zaś jego powierzchnia poznaczona jest grubemi i rzadkiemi, nierównomiernie roz- 

 stawionemi nakłuciami oraz drobnemi nierównościami. Pokrywy u samców ku zakoń- 

 czeniu silniej niż u samic zwężone, te ostatnie zaś posiadają boki pokryw niemal rów- 

 noległe. Pokrywy przed połową swej długości wszerz są nieco wgniecione, a wgniece- 

 nie to z obu swych końców jest silnie skrócone. Cała powierzchnia pokryw dość dro- 

 bno i falowato poznaczona, przyczem dążność do tworzenia falowatych, wszerz pokryw 

 ciągnących się prążek posiada u różnych osobników odmienną wyrazistość; raz jest 

 ona wybitniejsza, drugi raz mniej wyraźna. Rzeczone chropowatości ku zakończeniu 

 pokryw drobnieją i zamieniają się w równiejszą i coraz drobniej ponakłuwaną po- 

 wierzchnię. 



Uwłosienie wierzchniej strony ciała jest bardzo różnorodne, zazwyczaj słabsze od 

 uwłosienia spodu ciała. U młodych, świeżo wyklutych osobników cała powierzchnia 

 pokryw upstrzona jest jasno-żółtemi, poszarpanemi plamami, które często skupiają się 

 w dwa szerokie, porozrywane, wszerz pokryw ciągnące się pasma. Jedno z nich mie- 

 ści się dość daleko poza barkami, drugie w sporym odstępie od połowy długości po- 

 kryw. Tarczka (scutellum), zawsze najgęściej jasno-żólto uwłosiona, odbija od ogólnej 

 szaro-czarno-oliwkowej ze słabo metalicznym połyskiem barwy pokryw. Spód ciała 

 i nogi są bardziej czarnej barwy bez metalicznego połysku, mają wszakże wygląd sza- 

 rawo-żółty z powodu rzadkiego mszystego porostu, złożonego z drobnych jasnych 

 włosków. 



U nas niezbyt częsty, przyczem łatwiej go znaleźć w górach niż na równinach. 

 Lęgnie się i przeobraża w uszkodzonych topolach, osiczynie, białodrzewiach i w jo- 

 dłach; siada chętnie na świeżo obrobionem drzewie. 



Pierwsze okazy, które widziałem, znalezione były przez p. Władysława Bran- 

 dla w Warszawie na ulicy Ciepłej M> 9, 9 lipca 1862 r. na topoli. Znalazł go też 

 23/6 1874 r. w Miłośnej Ludwik Dębowski. Sam znalazłem dwa samce w oko- 

 licy Szczawnicy w Pioninach 20/8 1876 r. na leżącej, starej, wiatrem zwalonej jodle. 



