108 



M. Sutor Linneus. Ryc. N° 102. Dł. c. 20—26"' mm. Mniejszy od poprzed- 

 niego gatunku, z pokrywami u samców ku tyłowi słabiej zwężonemi, wyraźniej jajowa- 

 tego kształtu u zakończenia. Nakłucia głowy mniej więcej takie same, jak u poprzed- 

 niego gatunku. Chropowatości przedkarcza oprócz wszerz biegnących, koło górnej i dol- 

 nej krawędzi umieszczonych, wązkich listewek okazują też i na środku tarczy dążność 

 do tworzenia podobnych i wszerz biegnących, słabszych prążek. Prążki te są przytem 

 falowato powyginane. Powierzchnia pokryw jest z początku na dość znacznej długości 

 grubo i niezbyt gęsto groszkowana, a groszkowanie to dość szybko przechodzi w gru- 

 be, rzadkie nakłucia, drobniejsze stopniowo ku zakończeniu pokryw i wykazujące dąż- 

 ność do tworzenia wzdłuż biegnących, w gęste rzędy ustawionych prążek. 



Uwłosienie ogółu ciała, o wiele gęstsze i silniejsze niż u poprzedniego gatunku, 

 składa się na wierzchu z ochrowatych, dość rzadkich na głowie włosków, tworzących 

 na środku tarczy przedkarcza 4 w czworokąt, szeroko rozstawione cętki. Boki 

 przedkarcza z dość szerokiemi, żółto-ochrowatemi pasmami na całej długości, i z takiem- 

 że uwłosieniem wyskoku, opatrzonego zwykłym kolcem. Pokrywy, oprócz drobnego, 

 mszystego, rozproszonego w drobniutkie cętki uwłosienia, upstrzone są też trzema 

 wszerz biegnącemi, wzdłuż w równych prawie odstępach poszarpanemi pasmami. Cały 

 spód ciała porośnięty jest wiele gęściej, nogi znów o wiele słabiej, a pojedyńcze człon- 

 ki czułków u samic, poczynając od trzeciego, są szeroko obrączkowało biało owłosione. 

 Podkład barwy całego ciała jest czarny. 



Jako gąsienica żyje w sosnach. Owad doskonały zafruwa na świeżo stawiane 

 płoty oraz wiązania i na takowych najłatwiej można go znaleźć, ale ani pospolitym ani 

 częstym nie jest. 



Na równinach częstszy niż w górach. W większej ilości znalazłem go tylko raz je- 

 den na Budziskach za Rembertowem 23/6 1875 roku, a drugi raz tylko jeden okaz na 

 świeżo obrobionych sztachetach, Sulejówek 8/8 1909 rok. 



M. gallo provincialis 01ivier. Dł. c. 14 — 26"' mm. Na pierwszy rzut oka 

 do obu poprzednich gatunków bardzo podobny, przyczem raz podobniejszy do pierw- 

 szego, M. sartor, to znów do następnego, M. sutor, a podobieństwo to spowodowane 

 jest słabszym lub o wiele silniejszym porostem jasnych włosków. Zwykły najgęstszy 

 porost tarczki skrzydłowej jest zaledwie do połowy jej długości przedzielony. Czułki 

 u obu płci są zazwyczaj stosunkowo do długości ciała krótsze niż u dwóch poprzed- 

 nich gatunków; boki pokryw u samców ku końcowi słabiej zwężone, a u samic aż do 

 jajowatego końcowego wyokrąglenia zupełnie równoległe. Główną jednak różnicę sta- 

 nowią grube nakłucia pokryw, które u nasady tychże rozpoczynają się jako dość gę- 

 sto obok siebie ustawione dołki, następnie przed połową długości pokryw stopniowo 

 ku zakończeniu tychże drobnieją; jednakże i końcowe nawet nakłucia są dość gru- 

 be a równocześnie odstępy zawarte między dołkami stanowią wybitniejsze nierówno- 

 ści, które, tak samo jak nakłucia, są ku końcowi pokryw stopniowo słabsze. 



Jak powyżej: „porost włosków na ciele jest albo bardzo wyraźny lub też zaledwie 

 widoczny". Otóż w pierwszym wypadku na szarawo-czarnym podkładzie całego ciała 

 widnieją naprzód na przedkarczu, przed polową jego długości, dwie niewielkie, ochro- 

 wato-żółte, okrągławe, dość szeroko rozstawione cętki, a oprócz tego przedkarcze po- 

 rośnięte jest na brzegach wązkiem pasemkiem takichże włosków. Na pokrywach widnie- 

 ją wzdłuż tychże trzy, dość od siebie odległe, wszerz biegnące pasma. Z tych pierw- 

 sze, skośnie ku środkowi i dołowi skierowane, łączy się często z drugiem, które jest 

 nieco łukowato ku górze wygięte; trzecie zaś pasmo, o podobnym kierunku jak i dru- 



