109 



gie, mieści się na wypukłości owalnego zakończenia pokryw. Wymienione trzy pasma 

 nie posiadają nigdy określonych form i złożone są z najróżnorodniej ustawionych i od 

 siebie oddalonych, okrągławych, żółto-ochrowatych cętek; przestrzenie między niemi 

 zawarte pokryte są o wiele drobniejszemi, tejże barwy kropkami, między któremi, jak 

 również między cętkami, z których utworzone są pasemka, mieszczą się czarno-bruna- 

 tne, drobniutkie włoski. Członki czułków (u samic) począwszy od trzeciego i wraz z tym- 

 że są głęboko od nasady porośnięte dość gęstymi, jasno-siwymi włoskami. 



W drugim wypadku, t. j. gdy porost jasnych włosków zaledwie jest widoczny, owad 

 wydaje się zupełnie szaro-czarny, a porostu jasnego na czułkach można się wówczas za- 

 ledwie dopatrzeć. 



Jako gąsienica żyje i przemienia się w schnących jodłach lub świerkach, nato- 

 miast doskonały owad włóczy się po pniach lub świeżo ściętem drzewie. Żyje prze- 

 ważnie w górach a może także i na podgórzach. W kraju znalazłem tylko raz jeden 

 dwa okazy: Krynica 29/8 1897 roku na ściętych świerkach. 



M. saltuarius Gebler. Dł. c. 13 — 18'" mm. Najmniejszy z pośród wszystkich 

 gatunków. Zbliża się cokolwiek do M. sutor pod względem chropowatości powierzchni 

 pokryw; wszystkie te chropowatości, zwłaszcza ziarnkowanie górnej części pokryw, są 

 o wiele drobniejsze, a toż samo powiedzieć można i o nakłuciach, które przed połową 

 długości pokryw aż ku zakończeniu stają się coraz drobniejszemi. Porost tarczki skrzy- 

 dłowej jest od dołu począwszy szerzej aż ku górze, t. j. ku nasadzie przedkarcza, niemal 

 zupełnie rozdzielony. Ochrowato-żółte drobne plamki, dość rzadko na tarczy po- 

 kryw posypane, są pomieszane z większemi plamkami, utworzonemi z porostu gęstych, 

 czarno-brunatnych włosków o aksamitnym wyglądzie. Powierzchnia przedkarcza dość 

 gęsto i chropowato ponakłuwana a między grubszemi nakłuciami o wiele drobniejsze- 

 mi posypana. Dwie szeroko rozstawione, jasno-ochrowate plamki na przedkarczu są 

 podobnie ustawione, jak u poprzedniego gatunku. 



Zdaje się, że omawiany gatunek jest bardzo rzadki, widziałem bowiem dotych- 

 czas jeden tylko krajowy okaz znaleziony przez p. Edwarda Korba w okolicach 

 Łodzi 1914 roku. 



Szczep Acanthocini. 



Ciało ^bardziej skrócone niż u poprzednich rodzajów, same pokrywy są często 

 w stosunku do długości ciała niewiele krótsze niż u tamtych, raz nieco płaskie to znów 

 wypuklejsze. Boki przedkarcza, zazwyczaj silnie w pośrodku jego długości rozszerzone, 

 posiadają silny wyskok zakończony ostrym kolcem. Nogi z udami u nasady cienkie- 

 mi a w połowie swej długości palkowato rozszerzonemi, piszczele ku końcowi wyraźnie 

 ale niezbyt silnie rozszerzone. Różki nieraz bardzo długie, węziej lub szerzej obrącz- 

 kowało jasno porośnięte. 



Rodzaj Acanthoderes S e r v i 1 1 e. 



Ogólny zarys skrócony, szeroki, słabo wypukły; pokrywy z guzami barkowymi wy- 

 raźnie wszerz tępo kanciasto zarysowanymi. Pokrywy w stosunku do długości ciała mniej 

 niż u poprzednich rodzajów wydłużone, po bokach prawie równoległe a ku tyłowi owalnie 

 razem zaokrąglone, posiadają czubki cokolwiek skośnie ku górze i ku szwowi ścięte. 



