110 



Różki nie sięgają zbyt daleko poza końce pokryw, przyczem u samców są dłuższe niż 

 u samic; pierwszy ich członek ma kształt wązko gruszkowaty i to właśnie stanowi tak- 

 że zboczenie od ogólnych zarysów szczepu. Nogi tęgie z udami wyraźnie pałkowato 

 rozszerzonemi. 



A. Clavipes Schrank. Ryc. UMs 103. Dł. c. 10 — 14"' mm. Przedkarcze oprócz 

 bocznych, sporych, ostro zakończonych wyskoków w pośrodku swej długości posiada 

 na wierzchu tarczy dwa tępo kanciaste, dość szeroko rozstawione guzy. Środkiem przed- 

 karcza wzdłuż przebiega kanciasta, linijna listewka, w środku rozszerzona i mniej wy- 

 raźna niż z obu końców. Głowa na całej powierzchni bardzo drobno i gęsto ponakłu- 

 wana. Powierzchnia przedkarcza i pokryw oprócz rzadko rozrzuconych, bardzo grubych, 

 oczkowatych nakłuć posypana jest gęsto o wiele drobniejszemi, płytkiemi nakłuciami, 

 które trudno dostrzedz z powodu silnego porostu siwych drobnych włosków. Na dwóch 

 trzecich szerokości obu pokryw od guza barkowego przebiega wzdłuż wązka żeberko- 

 wata listewka, wykrzywiona w połowie swej długości nieco ku środkowi, a gubiąca się 

 ku zakończeniu pokryw. Podkład ogólnej barwy całego ciała jest czarny, porost włos- 

 ków jasno-siwy z tu i owdzie zaznaczonymi rdzawymi zaciekami, które są złożone 

 z tejże barwy włosków, ułożonych w grupy plam, pokrywających niemal całą głowę, 

 na której widnieją tu i owdzie rozstawione biało-siwe cętki. Spore rdzawe zacieki 

 uwydatnione są też od górnych i dolnych brzegów przedkarcza: największy na pokry- 

 wach w stronie tarczki, mniejsze na bokach pokryw oraz koło oczkowatych, gołych, 

 czarnych nakłuć i naokoło trzech wszerz pokryw w pewnem oddaleniu od siebie umie- 

 szczonych, skośnie ku środkowi zwężonych, czarnych pasem, któreby raczej plamami 

 nazwać można; plamy te są obnażone, nieokreślonego kształtu, posiadają granice poszarpane, 

 przyczem u każdego niemal osobnika są one odmiennie ukształtowane. Każdy członek 

 rożków głęboko obrączkowało jasno-siwemi włoskami porośnięty a nasadowy, t. j. pierw- 

 szy, ma porost najrzadszy. Uda u wszystkich par nóg niekiedy na zgrubieniach nóg 

 szeroko białawymi włoskami obrączkowało pokryte, niekiedy znów tak samo obrączko- 

 wane od strony nasady piszczeli, które też u swej nasady są białawemi włoskami poro- 

 śnięte, a potem niemal w połowie swej długości biało, obrączkowało gęstszemi włoska- 

 mi omszone. Cały spód ciała rzadziej niż wierzch siwo uwłosiony. 



Żyje jako gąsienica w schnących bukach i dlatego też częściej można go znaleźć 

 w górach i na podgórzach niżeli na równinach, na których buki należą do drzew bar- 

 dzo rzadkich. 



W kraju go dotychczas nigdy sam nie znalazłem, ale znajdowali go Włodzi- 

 mierz hr. Dzieduszycki w jakiejś miejscowości w Galicyi oraz Wojciech Mą- 

 czyński w Rytrze nad Popradem 17/7 1902 r. 



Rodzaj Acanthocinus Stephens. 



Ogólny zarys ciała w obwodzie prawie jajowaty z pokrywami ku zakończeniu łagod- 

 nie zwężonemi, a z czubkami tychże skośnie okrągławo z osobna zaokrąglonymi; wierzch 

 ciała słabo wypukły. Czułki, szczególniej u samców bardzo długie, wynoszą czasem 

 pięć razy wziętą długość ciała; u samic są one o wiele krótsze ale zawsze przechodzą 

 dwa razy wziętą długość ciała. Pierwszy członek czulków jest jak zazwyczaj najtęższy, 

 b. wydłużony, u nasady najwęższy, potem rozszerza się i staje się niemal walcowaty; 

 po nim idzie drugi bardzo drobny, którego nie znać gdyż jest z nasadą trzeciego nie- 



