111 



ruchomo zrośnięty. Oba rzeczone razem wzięte członki są o wiele węższe od nasado- 

 wego, następne zaś coraz dłuższe, nieco u zakończenia zgrubiałe i stopniowo coraz 

 cieńsze; dziesiąty członek jest jeszcze dłuższy i jeszcze mniej na końcu zgrubiały a je- 

 denasty, najdłuższy, silnie na zewnątrz wygięty i stopniowo ku spiczastemu zakończeniu 

 cieńszy; długość wymienionego członka przechodzi nieraz długość całego ciała. 



Najsilniejsze rozszerzenie boków przedkarcza przypada poza połową jego długości, 

 a wystające wyskoki opatrzone są drobnym, krótkim, tępym kolcem. Od tego miejsca 

 przedkarcze zwęża się ku nasadzie głowy w liniach pochyłych prawie prostych a ku 

 dołowi łukowato uwypuklonych. Sama nasada przedkarcza jest szyjkowato zesznurowa- 

 na. Na tarczy przedkarcza, przed połową jego długości (u każdego gatunku), umiesz- 

 czone są cztery w równych odstępach rozstawione, wszerz ułożone, żółto-ochrowate, 

 okrągłe plamki, utworzone z bardzo gęstego porostu drobnych włosków. Wszystkie 

 członki czułków są, poczynając od ich nasady, głęboko obrączkowało pokryte jasno-si- 

 wym porostem, który stopniowo na każdym członku jest coraz słabiej uwydatniony. 

 U ostatniego pierścienia brzucha u samic sterczy długa, zwężająca się, spłaszczona rur- 

 ka, która jest wysuniętym przyrządem do składania jajek. 



A. aedilis Linneus. Dł. c. 11—20'" mm. Ryc. N° 104. Głowa, pierwszy czło- 

 nek rożków oraz przedkarcze są dość grubo i rzadko ponakłuwane. Pokrywy są z po- 

 czątku równie grubo lecz nieco gęściej i równomierniej nakłuciami poznaczone, przy- 

 czem nakłucia te są od górnej strony nieco zadziorzyste. Od połowy długości pokryw 

 nakłucia na ich powierzchni drobnieją stopniowo ku zakończeniu; oprócz tego na po- 

 krywach, poczynając przed połową ich długości aż do zakończenia, widać trzy rzędy 

 szeroko rozstawionych, wzdłuż biegnących, pojedynczych, bardzo od siebie oddalonych, 

 drobnych, czarno-brunatnych kropek. Pierwszy rząd tych kropek jest najwyraźniej na- 

 znaczony na obu brzegach szwu; drugi w pewnem od pierwszego a trzeci od drugiego 

 w takiemże samem oddaleniu, uwydatniają się najwyraźniej na dwóch wązkich, żeberko- 

 watych listewkach, umieszczonych przed zakończeniem pokryw. Listewki te są bardzo 

 skrócone. Nadto między połową długości pokryw a ich zakończeniem widnieje skoś- 

 nie ku środkowi i dołowi wszerz biegnące wygórowanie, na którem uwydatnia się naj- 

 wyraźniej druga środkowa para linijnych, kanciastych listewek. Na opisanych skośnych 

 wygórowaniach zarysowuje się tego samego kształtu, ciemniejsze, zamglone pasmo. 



Podkładowa barwa całego ciała jest ciemno-rdzawa, ale jej nie widać (chyba u mo- 

 cno startych resp. starszych okazów), gdyż całe ciało świeżo wyklutego owada poro- 

 śnięte jest o wiele jaśniejszymi, płowo-rdzawo-białymi, bardzo gęstymi, drobnymi wło- 

 skami. Porost na piersiach jest rzadszy, z dłuższych włosków utworzony i wpada w od- 

 cień żółtawy. Powierzchnia brzucha, tak samo jak i całe nogi, niemal białymi włoska- 

 mi gęsto pokryta, a w pośród takiego porostu posypana oczkowatemi białemi plamkami 

 barwy płowo-rdzawo-brunatnej. Uda są tak samo jak i brzuch oczkowane, zarazem 

 wszakże cokolwiek rzadziej porośnięte. Owad żyje, rozmnaża się i przemienia pod ko- 

 rą starych nadpsutych sosen, pojawia się z wczesną wiosną i trwa aż do późnej jesieni; 

 znaleźć go można często w mieście, zwłaszcza na drewnianych ścianach budynków, 

 które oczywiście toczy. Należy do najpospolitszych naszych owadów. 



A. griseus Fabricius. Ryc. N° 105. Dł. c. 9—13"' mm. Na pierwszy rzut 

 oka bardzo różny od poprzedniego gatunku, zazwyczaj mniejszy i węższy, o bokach po- 

 kryw niemal równoległych. Czułki u samców są o wiele krótsze i nie dochodzą do 

 trzy razy wziętej długości ciała. Pokrywy skrzydłowe są jeszcze mniej uwypuklone, 



