114 



Lęgnie się i przeobraża pod korą schnących dębów. 



Na naszym obszarze dość zwykły. Saska Kępa 16/6 1897 r., Urle 7/7 1902 r., 

 Piaseczno 11/6 1906 r., Ojców 30/6 1912 r., Jastrząb pod Piasecznem 8/6 1914 r. 

 Zawsze na liściach dębowych, z których owady te strząsałem. 



L. piinctulatus Paykul. Ryc. J\£ 108. Dł. c. 6—9"' mm. Do poprzedniego 

 gatunku trochę podobny, wszelako różni się od niego nieco cieńszymi różkami i wypu- 

 klejszem po wierzchu przedkarczem, posiadającem zarysy więcej wyokrąglone; cztery 

 na przedkarczu w czworokąt rozstawione guzy są szersze, cokolwiek spłaszczone, a wzdłuż 

 głowy i przedkarcza biegnące listewki nieco słabiej kanciaste. 



Podkładowa barwa powierzchni ciała jest mocno czarna, a porost włosków biało- 

 siwawy. Układ i rysunek czarnych gołych pasem mniej więcej taki sam, jak u poprzed- 

 niego gatunku z tą różnicą, że pasma same są o wiele więcej jednolite i posiadają granice 

 mniej poszarpane; czarna barwa na całej rozciągłości jest niepoprzerywana; jedynie 

 górne, t. j. pierwsze pasmo ma dolną linię silnie pozałamywaną o zewnętrznym głębiej 

 ku brzegowi pokryw skośnie posuniętym wyskoku; drugi wewnętrzny wyskok od stro- 

 ny szwu jest o wiele słabszy i krótszy. Następne, t. j. drugie pasmo posiada granice 

 regularnie od góry dwa razy wyłamane a od dołu prawie proste. Jasno-siwo porośnię- 

 te przestrzenie na pokrywach są tu i owdzie kilkoma większemi, okrąglejszemi, czarne- 

 mi cętkami poznaczone. Nakoniec ułożenie plam i pasem niema określonych ściśle 

 form i u każdego niemal osobnika (podobnie jak i u poprzedniego gatunku) jest co- 

 kolwiek odmiennie zarysowane. Jasne obrączkowanie od strony nasady każdego człon- 

 ka czułków o słabszym poroście; nogi mają zupełnie podobne obrączkowanie z tą ró- 

 żnicą, że podkładowa barwa nie jest ciemno-rdzawo-brunatna tylko czysto czarna. 



Jako gąsienica żyje i przekształca się pod korą nadpsutych lip. Na naszym ob- 

 szarze etnograficznym tylko w jego zachodniej i zachodnio-południowej stronie. Znalazł 

 parę okazów ś. p Jan Wańkowicz gdzieś na Kujawach w 1863 r. oraz dr. Fran- 

 ciszek hr. Chłapowski w okolicach Poznania; czas i miejscowość bliżej nie oznaczone. 



Rodzaj Hoplosia Mulsant. 



Odmienny od poprzedniego ze względu na ukształtowanie różnych składowych 

 części ciała. I tak pierwszy a zarazem najtęższy członek czułków jest podłużnie grusz- 

 kowaty, podobnie ukształtowany jak u rodzaju Acanthoderes ale silniej zgrubiały. Czuł- 

 ki od wewnętrznej strony sterczącymi, w rzadko ustawione rzędy długimi włoskami 

 porośnięte. Boczne, rozszerzające przedkarcze wyskoki są jeszcze bardziej poza połowę 

 jego długości posunięte i posiadają wyraźne kolce o zupełnie poziomym prostym kierunku. 

 Różki krótsze niż u poprzednich dwóch rodzajów, u samców nie sięgają zbyt daleko 

 poza zakończenie pokryw. 



H. fennica Paykul. Ryc. N° 109. Dł. c. 11 — 14"' mm. Przedkarcze w pośrod- 

 ku swej tarczy, mniej więcej na połowie długości, posiada dwa szeroko rozstawione i sze- 

 roko rozpłaszczone guzy a w pośrodku wyraźnie odwiniętej, silnie uwydatnionej dolnej 

 krawędzi drobniutką listewkę, poprzedzoną na całej swej szerokości wyraźną rynienką. 

 Guzy barkowe od strony nasady przedkarcza leżą na linii prostej. Boki pokryw niemal 

 zupełnie równoległe, same zaś pokrywy razem wzięte podłużnie owalnie zakończone. 



Nakłucia głowy rzadkie, o średniem natężeniu, na przedkarczu pomieszane grubsze 

 z rzadszemi, o wiele od pierwszych drobniejszemi i gęstszemi, zlewającemi się nie- 



