116 



nia wzdłuż biegnących, w rzędy ustawionych prążek. Wypukłości skośne na po- 

 krywach dość wyraźne. 



Podkładowa barwa całego ciała jest płowo-brunatna. Poza dwiema trzeciemi dłu- 

 gości pokryw ciągnie się na całej ich szerokości wązkie, z biało-żółtawych włosków 

 utworzone pasemko, które ku górze jest silnie wyłamane; od dołu poza temże pasem- 

 kiem rozciąga się czarniawy, od góry ciemniejszy zaciek. Często jasne pasemko bywa 

 poprzerywane, a wtedy jest ono złożone z trzech par podłużnych, dość szerokich smu- 

 żek. Ciemno ubarwione przestrzenie górnej powierzchni ciała nie posiadają gęstszego 

 porostu drobnych włosków a są tylko jak cały ogół powierzchni porośnięte rzadkimi, 



wiele dłuższymi, sterczącymi, rdzawo-brunatnymi włoskami. Różki i nogi są jaśniej- 

 sze od ogólnej barwy. 



Jako gąsienica żyje pod korą nadpsutych gałęzi lipowych, a owad doskonały na 

 liściach tegoż drzewa. 



U nas musi być bardzo rzadki, gdyż dotychczas widziałem tylko trzy okazy; z tych 

 dwa znalazłem sam w Wilanowie 7/7 1894 roku, a trzeci okaz znalazł p. Józef Ma- 

 kólski, inżynier, w 1915 r. w miejscowości i czasie bliżej nie oznaczonych. 



E. Stierlini Ganglbauer. Ryc. Al 1 110. Dł. c. 5 — 7"' mm. Do poprzednie- 

 go gatunku nieco zbliżony, ale odrazu łatwy do odróżnienia. Głowa i przedkarcze je- 

 szcze płyciej ponakłuwane, nadto na przedkarczu znać dwa wgniecione, okrągławe, dro- 

 bne, bardzo szeroko rozstawione dołki. Pokrywy posiadają grubsze o wiele nakłucia 

 niż przedkarcze, które to nakłucia wytwarzają na powierzchni pokryw osiem par nie- 

 wyraźnych prążek, ustawionych wzdłuż z zawartemi między sobą, nieco wypukłemi, 

 szerszemi pasemkami w niezbyt od siebie oddalone rzędy. Barwa podkładowa całego 

 ciała jest rdzawo-płowa jak również i dwu bardzo dużych plam na pokrywach przez całą ich 

 szerokość tworzących niemal nierozerwane szerokie pasmo, z trójkątnie od góry ku do- 

 łowi naznaczonym zarysem oraz wyskokiem ku górze. Dolna natomiast granica tego 

 pasma jest głęboko wcięta a ku bokom posiada dość szerokie, o brzeg pokryw oparte 



1 ku zakończeniu skierowane wyskoki. Dwie te plamy — czyli całkowite pasmo — odrzy- 

 nają się wyraźnie od ogólnego tła pokryw i są od niego ciemniejsze. Pozostała powierzch- 

 nia pokryw jest o wiele jaśniejsza, porośnięta jest bowiem jaśniejszymi od niej, bia- 

 ławymi, dość gęstymi włoskami. Głowa i przedkarcze są tejże barwy co i nagie, na 

 pokrywach umieszczone plamy; nogi, spód ciała i różki są nieco jaśniejsze. 



Lęgnie się i przeobraża w suchych gałęziach wierzbowych i dlatego najłatwiej 

 go znaleźć na plecionych płotach, na których tylko dotychczas go znajdowałem. Przed 

 kilku jeszcze laty można go było łatwo znaleźć na Saskiej Kępie, obecnie jest tam nie- 

 zawodnie mniej liczny z powodu braku odpowiedniego środowiska. Saska Kępa 4/6 

 1872 r. na plecionym płocie oraz 20/7 1901 r.; Ciechocinek też na wierzbowym 

 płocie 7/7 1898 r. (nieprzebrana ilość). 



E. Lusitanus Linneus. Dł. c. 4 — 6"' mm. Do poprzedniego gatunku bardzo 

 podobny i trudny do rozpoznania, gdyż słabo się od niego różni, a różnice polegają 

 na tern, że ciemne plamy są niemal czarne i że oprócz nich między barkami i tarczką 

 umieszczone są blizko nasady przedkarcza dwie szeroko rozstawione, okrągłe plamki, 

 a drugie dwie nieco mniejsze plamki umieszczone są tuż przed zakończeniem pokryw. 

 Dwie wielkie plamy w dwóch trzecich długości pokryw umieszczone, tworzące u po- 

 przedniego gatunku jedno szerokie pasmo, są u omawianego od strony szwu oddzielo- 



