11'.) 



niego gatunku, czułki zaś nieco odmiennie, gdyż pierwszy ich członek jest od nasady 

 począwszy aż poza połowę swej długości o wiele ciemniejszej, czarno-rdzawej barwy. 

 Owad u nas nie częsty; najsnadniej można go znaleźć na schnących ściętych gałęziacli 

 sosnowych. Natolin 1/6 1888 r., Piaseczno 7/7 1906 r. i 1907 r. 



P. fasciculatiis Degeer. Ryc. JSTs 112. Dł. c. 5— 77 2 '" mm. 



Uwaga. Następne trzy gatunki nie posiadają kolca na zewnętrznym dolnym krań- 

 cu pokryw, które są każda z osobna skośnie ku górze wyokrąglone, a wewnętrzny kolec 

 od strony szwu na zakończeniu tegoż mają taki sam, jak i poprzednie gatunki. 



Nieco więcej zwięzły z zarysami bocznymi wyokrąglonymi. Barki tępe, guz bar- 

 kowy naznaczony kanciastą podłużną listewką. Dwa zwykle szeroko rozstawione guzy 

 na przedkarczu są więcej ku sobie i ku górze zwrócone. Wygórowania poniżej tarczki 

 i bark są mniej wypukłe. Skróconych żeberek biegnących wzdłuż na pokrywach jest 

 trzy pary; są one mniej więcej tak samo rozstawione, jak u poprzednich gatunków: 

 średnia od strony szwu jest od dołu skrócona od góry zaś nie dochodzi do połowy 

 długości pokryw; druga para żeberek rozpoczyna się w pewnym odstępie od guza bar- 

 kowego a ku końcowi pokryw jest nieco skrócona; trzecia para, uwydatniona też na 

 guzie barkowym, nieco więcej niż druga para skrócona. Natężenie wszystkich nakłuć 

 na całej górnej powierzchni ciała takie same, jak u poprzednich gatunków. Porost 

 rzadszych, dłuższych włosków o wiele obfitszy. Barwa podkładowa główna płowo-rdza- 

 wa, od połowy długości pokryw nieco jaśniejsza. Głowa i przedkarcze są ciemno-bru- 

 natne, a dwa kanciaste guziki na przedkarczu czarne i połyskliwe. Poza barkami cią- 

 gnie się wszerz pokryw biało uwłosione pasmo z górną granicą głęboko ku dołowi za- 

 klęśniętą i niezbyt wyraźną; dolna plama, ciągnąca się mniej więcej na połowie długo- 

 ści pokryw, jest wyraźnie zarysowana, a zaraz poza nią na całej jej szerokości uwyda- 

 tnia się czarniawy, od góry ciemniejszy naciek. Na środkowej, pierwszej parze żeber- 

 kowatych listewek umieszczone są dwie odległe kępki czarnych aksamitnych włosków; 

 tarczka jest również czarno uwłosiona a środkiem naga. Oprócz tego na obu pokry- 

 wach ustawione są wszerz czarne drobne cętki a przed zakończeniem pokryw umiesz- 

 czone są dwie skośne, nieco łukowato ku dołowi i brzegom skierowane, poprzerywane, 

 czarne smużki, złożone z drobnych kępek gęstych czarnych włosków. Barwa nóg i roż- 

 ków mniej więcej taka sama i tak ułożona jak u poprzedniego gatunku. 



Trzyma się suchych gałęzi sosnowych i jest niezbyt pospolity. Warszawa, Leszno 

 .N" 65 17/5 1868 roku, 17/5 1875 r. tamże na ścianie; Piaseczno 7/6 1907 r. strzęsiony 

 ze ściętych schnących gałęzi sosnowych. 



P. decoratus Fairmair. Dł. c. 4 — 6"' mm. Z pośród wszystkich gatunków 

 wyróżnia się bardzo więcej zaokrąglonymi zarysami ciała; różki posiada o wiele dłuższe. 

 Przedkarcze, opatrzone po bokach słabszym wyskokiem i bardzo drobnym kolcem, po- 

 siada trzy szeroko rozstawione, słabsze, kanciaste i drobniejsze guziki; trzeci środkowy, 

 podłużny jest niejako skróconą od dołu i góry listewką, szerszą od dołu a ku górze 

 silnie ostro zwężoną. Żeberkowate, wzdłuż pokryw ciągnące się listewki są o wiele 

 słabsze a tylko średnia ich para jest wyraźnie uwydatniona. Nakłuć nie znać, gdyż ca- 

 ła górna powierzchnia ciała jest pokryta gęstym porostem krótkich, drobnych, biało-si- 

 wawych włosków. Podkładowa barwa całego ciała jest brunatna. Poniżej tarczki, w zna- 

 cznem od niej oddaleniu, mieszczą się dwie skośne, ku dołowi i szwowi skierowane, 

 podłużne, czarniawe cętki, a poza połową długości pokryw począwszy od ich skraju 

 ciągną się ku środkowi i dołowi dwa czarno uwłosione pasemka, złożone z pojedyń- 



