120 



czych, podłużnych, czarnych kępek; z tych: średnia od strony szwu mieści się na opi- 

 sanem, skróconein, wystającem żeberku, na którem też sterczy druga kępka, dolna, umie- 

 szczona na końcowym zaokrąglonym spadku pokryw. Pasemka rzeczone nie mają je- 

 dnolitej ciągłości a kępki na nich umieszczone są bardzo od siebie oddalone. Nogi 

 ■i wąsiki są silniej białawo uwłosione i białawo obrączkowane. 



Często ułożenie ciemniejszych plam bywa odmienne. Ciemne pasma są niekiedy 

 wyraźniejsze i większe, jak również nacieki; zwłaszcza od nasady pokryw i od strony 

 szwu są one ciemniejsze i bardziej rozszerzone, a wtedy jasno-biało-płowa barwa uwy- 

 datnia się na czterech podłużnych plamach, z których dwie mieszczą się poza guzami 

 barkowymi, skierowane są skośnie ku dołowi i środkowi, posiadają z zewnątrz wyraź- 

 nie zatoczoną owalnie granicę, a od strony szwu są szeroko rozdzielone; dolna ich gra- 

 nica zarysowuje się wyraźnie przed połową długości pokryw. Poza niemi na całej sze- 

 rokości widnieje czarno-brunatny naciek, poza którym w sporym odstępie znów dwie 

 owalne, ale więcej płowe i niewyraźne plamy, też szeroko od strony szwu oddzielone, 

 a poza niemi ciemniejsza przestrzeń aż do krawędzi końca pokryw; na środkowem że- 

 berku sterczą dwie od siebie oddalone podłużne kępki czarnych gęstych włosków mniej 

 więcej tych samych rozmiarów. Jako gąsienica żyje pod korą pniaków dębowych, pod 

 którą się też przeobraża w doskonały owad. 



Na naszym obszarze bardzo rzadki. Znalazłem jeden okaz na Bielanach pod 

 Warszawą 17/5 1885 roku. 



P. ovatus Goeze. Ryc. J\[» 113. Dł. c. 4 — 6"' mm. Z ogólnego zarysu ciała do 

 P. hispidus niby .podobny, ale składowemi częściami bardzo się od niego różni. Czu- 

 bki pokryw bez kolców; dwa wszerz przedkarcza ustawione, kanciaste, nieco wygładzone 

 guziki wraz z umieszczoną między nimi, skróconą z obu końców listewką są mniej wię- 

 cej takie same, jak u poprzedniego gatunku. Brzegi szwu wybitnie żeberkowato wznie- 

 sione. Dwa między tarczką i guzami barkowymi szeroko rozstawione guzy uwypuklają 

 się zaraz za nasadą przedkarcza i są ku górze kanciaste. Na pokrywach sterczą tylko 

 dwie pary listewek: pierwsza para od strony szwu jest od tego ostatniego wszerz równie 

 oddalona jak druga para od pierwszej. Średnia ta para jest o wiele więcej wygórowana 

 od skrajnej; obie pary od dołu i góry są bardzo skrócone ze sterczącemi wzdłuż, sporo 

 od siebie oddalonemi, podłużnemi kępkami, złożonemi z czarnych włosków. Dolna kęp- 

 ka jest znacznie większa od górnej. Mieszczące się między listewkami i szwem nakłu- 

 cia są podłużne, bardzo grube a przestrzenie między niemi zawarte są z sobą nieró- 

 wno pozlewane. 



Barwa podkładowa płowo-rdzawa lub płowo-szarawa. Głowa i przedkarcze są 

 ciemniejsze, rdzawo-brunatne. Pierwsze pasmo zaczyna się nieco poza barkami i dąży 

 skośnie głęboko ku szwowi i ku dołowi; pasmo to rozpoczyna się wązko a w pośrodku 

 jest najszersze z granicami od góry niewyraźnemi, od dołu o wiele wyraźniej zaryso- 

 wanemi; ma ona podkład jasno-żółto-płowy ubielony o wiele jaśniejszymi, drobnymi 

 włoskami. Zaraz poza pierwszem pasmem rozpościera się w podobny sposób również 

 skośne, z dolną granicą bardzo niewyraźną, czarno-brunatne, nagie pasmo, które jest 

 właściwie tylko naciekiem; jest ono szersze na bokach niżeli u szwu a łączy się 

 z górną kępką średniej pary żeberek i w taki sposób się kończy i od środka przery- 

 wa. Oprócz pasm i większych plamek, zabarwiających dwie opisane wypukłości po 

 obu stronach, widać tu i owdzie drobniutkie cętki, które są utworzone z czarno-bruna- 

 tnych włosków i poza barkami tworzą króciutkie, z trzech lub czterech kropek złożone 

 szeregi. Po obu stronach szwu uwydatnia się podobne upstrzenie, a na zakończeniu 



