122 



barwy drobnemi cętkami. Po bokach pokryw, w sporej odległości od barków, ciągną 

 się skośnie ku środkowi i ku dołowi mocno skrócone pasemka, utworzone z dwóch 

 owalnych, czarno-aksamitnych, blizko siebie stojących plamek, otoczonych wyraźnemi 

 żółto-ochrowatemi obwódkami. Poza połową długości pokryw, mniej więcej w połowie 

 ich szerokości, widnieją znów dwie ochrowato obwiedzione, czarno-aksamitne plamy. 

 Wreszcie na bokach pokryw, ku ich brzegom i między opisanemi już plamami i cę- 

 tkami, rozrzucone są w różny sposób nieokreślonego kształtu cętki i plamy, a każdy 

 osobnik niemal jest trochę inaczej cętkowany; większe tylko, czarne, aksamit- 

 ne, żółto-ochrowato obwiedzione plamy u każdego bez wyjątku okazu są zawsze takie 

 same, a mogą być tylko większe lub nieco mniejsze. 



Spód ciała upstrzony większą ilością żółtych cętek, pierścienie brzucha głęboko 

 od brzegów zażółcone, a na rzeczonym poroście widnieją rzadko rozsypane, gołe, 

 okrągłe, czarne cętki. Czarne nogi mają też żółto-ochrowato upstrzone uda i po dwie 

 obrączki: wyższą i węższą oraz niższą i szerszą, ochrowatą. Czułki złożone z jedenastu 

 członków o barwie brunatno-rdzawej są od trzeciego członka włącznie aż wraz z jede- 

 nastym głęboko biało obrączkowane. 



Lęgnie się i rozwija w schnących i nadpsutych dębach, to też częstszy jest na 

 równinach niż w górach, gdzie dęby o wiele są rzadsze. Bielany 13 czerwca 1894 r., 

 Natolin 21 maja 1898 r., Piaseczno 28 i 29 czerwca 1906 r. Wogóle na naszym ob- 

 szarze nie częsty. 



H. nebulosa Fabricius. Dł. c. 9 — 16"' mm. Zazwyczaj mniejszy i węższy od 

 poprzedniego gatunku, różni się też od niego wielu innemi cechami. Cała powierzchnia 

 górna o podkładzie więcej wygładzonym i nieco połyskliwym. Pierwszy członek ro- 

 żków szczuplejszy i słabiej ale gęściej ponakłuwany. W pośrodku tarczy przedkarcza 

 wznoszą się skośnie od góry ku sobie zwrócone, w pośrodku rozdzielone, dwa płaskie, 

 podłużne, owalne guzy, opatrzone u zakończenia oderwanym, tępo kanciastym wy- 

 rostkiem. 



Poniżej rozwartości rzeczonych guzów, na środkowej podłużnej średnicy przed- 

 karcza, umieszczony jest trzeci, mały, nieco spłaszczony guz, który jest rozszerzonem 

 przedłużeniem wzdłuż przedkarcza biegnącej, wąziutkiej, linijnej, niewyraźnej listewki. 

 Na połowie szerokości obu pokryw, zaraz u ich nasady, wznosi się para wyraźnych 

 wypukłości, które są od góry o wiele silniej rozwarte i tworzą między sobą koło szwu 

 spore, mniej więcej trójkątne zagłębienie; w dalszym ciągu wypukłości te zwężają się, 

 zamieniając się w wygładzone, wązkie żeberka, biegnące równolegle wzdłuż szwu, a gu- 

 biące się przed zakończeniem pokryw. W nieznacznem oddaleniu od tychże żeberek 

 wszerz ciągną się wzdłuż pokryw krótsze żeberka, nie sięgające ku górze nawet dwóch 

 trzecich długości pokryw, od dołu zaś są one, tak samo jak pierwsza para, skrócone 

 i połączone z trzecią parą najwyraźniej kanciastą, zachodzącą aż na same barki. Że- 

 berka te, dążąc ku górze, przestają być linijnemi, wązkiemi listewkami, zamieniając się 

 w tępe, podłużne, kanciaste wygórowania. Brzegi ,samego szwu są słabo wypukło 

 wzniesione i ograniczone wąziutką, cienką, ostrą kreseczką, która dążąc ku górze staje 

 się mniej wyraźną. 



Nakłucia głowy są bardzo rzadkie i dość grube, przedkarcza o tern samem natę- 

 żeniu, tylko bardziej nierównomiernie rozsypane. Pokrywy o nakłuciach rzadszych jesz- 

 cze i grubszych są niemi od nasady wyraźniej poznaczone, ku zakończeniu zaś 

 coraz to drobniej; nadto nakłucia na pokrywach nie mają jednakowego natężenia 

 a grubsze pomieszane są z drobniejszemi, przyczem u nasady pokryw są zaledwie 



