125 



wierzchni ciała, mniej więcej tego samego natężenia i gęstości co u poprzedniego ga- 

 tunku — może trochę wyraźniejsze. Porost, z dłuższych włosków złożony, prawie taki sam. 



Barwa całego ciała czarna posiada ołowiany metaliczny połysk, wpadający w ton 

 zielonawo-niebieski. Począwszy od nasady głowy aż do zakończenia pokryw przebiega 

 kredowo-biała sinużka, utworzona z gęstycli drobnych włosków i obejmująca trochę sze- 

 rzej brzegi szwu. Nogi całe i różki są czarno-rdzawe o bardzo niewyraźnem białawem 

 obrączkowaniu. 



Żyje w ostach i na liściach tychże. Jeden okaz znalazł na Pradze koło fortu Śli- 

 wickiego Józef Hornziel 28/6 1898 roku. 



A. violacea Fabricius. Ryc. Ne 118. Dłg. c. 8 — 14"' mm. Pokrywy wzdłuż 

 poza barkami słabo łukowato z;iklęśnięte. Przedkarcze poza górną krawędzią słabiej 

 niżeli ponad dolną krótko szyjkowato zwężone. Nakłucia głowy i przedkarcza są bar- 

 dzo gęste i drobne, pokryw znacznie grubsze. Ogólne uwłosienic jest słabsze i rzadsze. 

 Barwa całego ciała ciemno-szafirowa z silnym metalicznym połyskiem; nogi i dwana- 

 ście członków rożków mają odcień ciemniejszy, czarniawy; obrączkowanie jaśniejsze 

 tychże członków i zaledwie na dziewięciu członkach rożków, poczynając od trzeciego 

 włącznie, słabo uwydatnione. 



Jako gąsienica żyje w łodygach ostu (Schonhus oleraceus), a jako doskonały owad 

 przesiaduje na kwiatach roślin złożonych (Compositae). 



Na naszym obszarze tylko w południowo-wschodnich stronach. Znajdowali go: ś. p. 

 Jan Wańkowicz koło Winnicy na Podolu, Ludwik Dębowski koło Horodła 

 19/6 1879 roku, oraz dr. Cza ki w Sokołówcc na Podolu 11/6 1900 roku. 



Rodzaj Saperda Fabricius. 



Należą tu największe i najokazalsze gatunki a między niemi i najrzadsze z po- 

 między wszystkich należących do omawianego rodu. Pierwszy członek łapek dłuższy od 

 drugiego, czwarty zaś nie przenosi dwa razy wziętej długości trzeciego. Samce posiadają 

 węższe pokrywy od samic, nadto u pierwszych pokrywy są nieco zwężone ku tyłowi, dru- 

 gie zaś posiadają boki pokryw niemal równoległe. Tarczka spora, trójkątna, po bokach 

 wyokrąglona. Przedkarcze bez wyskoków i kolców, bardzo słabo przed połową dłu- 

 gości uwypuklone lub też z bokami zupełnie równoległymi. Wszystkie gatunki są 

 uwłosione, a gęsty bardzo porost stanowi o zewnętrznej barwie owada. Różki u sam- 

 ców nie wystają zbyt daleko poza zakończenie pokryw, u samic zaś nie dosięgają za- 

 kończenia tychże. 



5. Carcharias Linncus. Ryc. N° 119. Dłg. c. 22 — 30"' mm. Głowa dość 

 grubo i rzadko, przedkarcze od góry grubiej a ku bokom drobniej ponakłuwane. Na- 

 kłucia pokryw o wiele grubsze o podwójnem natężeniu, bowiem grubsze pomięszane są 

 tu z nieco drobniejszemi. Pierwsze od strony nasady pokryw są albo zastąpione spo- 

 rymi, ziarnkowatymi, okrągłymi wyrostkami, lub też wyrostek taki połączony jest z na- 

 kłuciem od przodu a wówczas nakłucia są zadziorzyste. Natężenie wyrostków i nakłuć 

 słabnie stopniowo ku zakończeniu pokryw oraz ku bokom tychże, gdzie znów nakłucia 

 wykazują dążność do tworzenia linijnych, wzdłuż pokryw ciągnących się szeregów. 



U włosienie całego ciała jest dwojakie; drobniejsze i gęstsze o wiele, stanowi o bar- 

 wie owada; oprócz tego całe ciało pokryte jest dłuższymi od pierwszych i rzadszymi 

 o wiele, odstającymi, płowymi włoskami. 



