126 



Podkładowa barwa ciała jest zupełnie czarna, a znać ją najwyraźniej na połyskli- 

 wem ziarnkowaniu i w nakłuciach. Pozatem całe ciało pokryte jest bardzo gęstymi, 

 jaśniejszymi lub ciemniejszymi, żółtawo-ochrowatyrni, krótkimi, przystającymi włoskami, 

 przyczem barwa włosków wpada w różne odcienie, począwszy od rdzawego a skoń- 

 czywszy na błękitnym. Znać też na pokrywach wszerz tychże ciągnące się, bardzo sze- 

 rokie, gęściej od ogółu ciała uwłosione pasmo. Spód ciała jest najgęściej uwłosiony; 

 brzuch poznaczony niezbyt gęsto oczkowatemi, ciemniejszemi kropeczkami, a ze środka 

 każdej kropeczki sterczy jasno ubarwiony, dłuższy włosek. Dłuższe włoski, któremi boki 

 i wierzch ciała są porośnięte, są rdzawo-płowo-brunatne lub szare. Członki rożków są 

 głęboko jasno obrączkowane, u zakończenia swego czarne; nogi tak samo uwłosione 

 jak ogół ciała. Gąsienica żyje w nadpsutych topolach, osiczynach, białodrzewiach oraz 

 w brzozach doskonały owad na liściach tychże drzew. 



W lesistych okolicach dawniej dość częsty, obecnie, w miarę zmniejszania się ilości 

 starodrzewiu i karczowania starych pieńków, coraz rzadszy. Lasy ordynacyi Zamojskiej 

 koło Kraśnika 16/11 1874 roku, na krzaku brzozowym. Otwock 18/7 1887 roku, 1/6 

 1888 roku, 25/5 1894 roku. Od tego czasu nigdy go w kraju nie znalazłem. 



S. similis Laicharting. Dłg. c. 15 — 21"' mm. Do poprzedniego gatunku 

 bardzo podobny i trudny do rozróżnienia, posiada jednak cały szereg. cech, po których 

 można go poznać, a przedewszystkiem jest o wiele mniejszy. Czoło między nasadą 

 rożków nie tak silnie zapadnięte a tylko wązką kreską wzdłuż naznaczone. Przedkarcze 

 ku podstawie swej nieco rozszerzone a po bokach jeszcze słabiej wyokrąglone. Listew- 

 kowatej, wąziutkiej, wystającej linijki, biegnącej wzdłuż przedkarcza lub też szeroko roz- 

 stawionych, okrągłych, płaskich wygórowań, opatrzonych drobnem wgnieceniem, brak 

 jest zupełny. Nakłucia wierzchniej strony ciała są drobniejsze, na pokrywach nie są 

 zadziorzyste oraz od strony nasady brak jest domieszki grubego ziarnkowania; pozatem 

 brzegi nakłuć są zupełnie gładkie i równe. Uwłosienie i barwa tegoż zazwyczaj żółta- 

 wo-ochrowata. Żyje jako gąsienica w wierzbach i musi być u nas arcy-rzadki, gdyż 

 dotychczas widziałem tylko jeden okaz znaleziony w okolicach Wilna przez d-ra Wró- 

 blewskiego w roku 1884 lub 1885, a mieszczący się w zbiorze po ś. p. Janie 

 Wańkowiczu pozostałym w Muzeum imienia hr. Branickich we Frascati. 



S. populnea Linneu s. Ryc. N° 120. Dłg. c. 10 — 16"' mm. Gatunek ten jest 

 wybitnie różny od dwóch poprzednich; posiada głowę z przodu cokolwiek a od strony 

 nasady wyraźnie wypukłą; przedkarcze jest też po wierzchu wyraźnie okrągławo uwy- 

 puklone, a środkiem jego wzdłuż ciągnie się płaska, gładka, od góry bardzo skrócona, 

 od dołu zaś mocno zwężona listewka. Nakłucia głowy i przedkarcza są gęstsze, po- 

 kryw zaś od poprzednich części ciała o wiele grubsze i rzadsze o jednakowem natę- 

 żeniu; ku bokom i zakończeniu pokryw są one płytsze, drobniejsze i rzadsze. 



Dłuższe owłosienie mniej więcej takie same, jak u poprzednich gatunków, dro- 

 bniejszy zaś i gęstszy porost posiada rozmaite natężenie. Podkładowa barwa całe- 

 go ciała jest czarna, wierzch ciała rzadszymi, drobniutkimi włoskami pokryty. Głowa 

 wyraźnie ochrowatymi włoskami zażółcona; przedkarcze z trzema dość szerokiemi, 

 wzdłuż ciągnącemi się smugami; z tych dwie nieprzerwane, umieszczone są w pe- 

 wnym odstępie od zarysu bocznych brzegów, trzecia zaś, równie szeroka, przerwana 

 płaską gładką listewką, umieszczona jest w pośrodku. W połowie szerokości obu po- 

 kryw, wzdłuż, uwydatnionych jest słabiej lub silniej pięć w nieregularny szereg usta- 

 wionych, oddalonych od siebie, okrągłych plamek o barwie ochrowo-żółtej ; ostatnia ich 



