para jest podługowata. Spód ciała wogóle wyraźniej oclirowatymi włoskami zażółco- 

 ny niżeli wierzch. Członki rożków, począwszy od trzeciego aż do ostatniego włącz- 

 nie, jasno, siwo obrączkowane, nogi cokolwiek siwawo omszałe. Gąsienica żyje w ga- 

 łązkach krzaków osikowych, na których można też dość czysto znaleźć doskonałego 

 owada. 



Piaski Szweckie za Pragą 1868 r., Czarna Struga 26 czerwca 1898 r. i 27 czerwca 

 1900 r., Piaseczno 22 maja 1910 r. 



S. scalaris Linneus. Ryc. Ns 121. Dł. c. 13 — 19"' mm. Przedkarcze poza gór- 

 ną i nad dolną krawędzią z wyraźnem, wszerz ku spodowi sięgającem, dość szerokiem 

 wgnieceniem lub raczej wklęśnięciem, oraz dwoma niezbyt szeroko rozstawionymi, 

 owalnymi, nieco wypukłymi guzami, umieszczonymi zaraz poza połową długości przed- 

 karcza. Między guzami przechodzi wązka, kanciasta, bardziej od góry niż od dołu 

 skrócona listewka. 



Nakłucia głowy i przedkarcza są niezbyt grube i niegęstc; na pokrywacli grub- 

 sze o wiele i rzadsze, ku zakończeniu coraz drobniejsze. Wogóle nakłuć niebardzo 

 znać z powodu bardzo gęstego uwłosienia, a widoczne są one tylko na nagich pla- 

 mach i pasemkach, które są czarne. 



Guzy barkowe wyraźne, a poniżej tychże po obu stronach szwu wznosi się po- 

 dłużna wypukłość, opatrzona od górnej strony drobnym, ziarnkowatym, płaskim, okrą- 

 głym, gładkim wyrostkiem. 



Porost włosków, jak u wszystkich gatunków, jest dwojaki; gęstszy i krótszy jest 

 żółtawo-zielonawy z różnymi odcieniami, aż do czysto jasno-siwego. Na jasno-zielo- 

 lonem tle rzeczonego porostu, którym ogół ciała jest pokryty, widnieje w pośrodku na- 

 sady głowy trójkątna, wierzchołkiem ku górze zwrócona plama; czoło jest niezbyt gę- 

 sto zazielenione, tak, że podkładowa czarna barwa silnie przebija. Przedkarcze oprócz 

 obnażonych powyżej opisanych guzów i zawartej między nimi listewki, — które są czar- 

 ne, naznaczone jest na skraju boków, w pośrodku swej długości sporą, mniej więcej 

 owalną, gołą, czarną plamą. Pokrywy przez całą swą długość koło szwu szeroko sil- 

 nym zielonawym porostem pokryte, przyczem pasmo rzeczone zagłębia się w czarne, 

 nagie, boczne pasma daleko sięgającymi, kłykciowatymi wyskokami. Środkiem bocz- 

 nych czarnych pasem ustawionych jest nieregularnym szeregiem sześć jasno-zielonawo 

 porośniętych, okrągławych plamek, mieszczących się między opisanymi wyskokami wy- 

 tworzonymi przez środkowe, zielonawo porośnięte pasmo. Pierwsza plamka, biorąc od 

 góry, jest najmniejsza, podługowata, trochę owalna, druga okrągława, trzecia nieco trój- 

 kątna; dwie te niżej z kolei ułożone plamki, umieszczone są bliżej boków pokryw, 

 pierwsza zaś od strony wewnętrznej barków i czwarta są też owalne, nie wzdłuż, ale 

 trochę wszerz ułożone i posunięte głębiej ku górnej powierzchni pokryw; piąta plama, 

 znów ku bokom pokryw skierowana, jest podłużna i łączy się z jasno-zielonawym 

 skrajnym brzegiem pokryw, który po stronach barków jest o wiele szerzej czworokąt- 

 ną, nieco podłużną, zielonawą plamą ubarwiony. Oprócz opisanych pięciu par jasno 

 zielonych plam, jest jeszcze jedna, o wiele drobniejsza, która się mieści poza dodatko- 

 wym wyskokiem końcowym — na wydłużeniu obnażonego czarnego pasma ku zakoń- 

 czeniu pokryw. Same czubki pokryw są też jasno-zielonym porostem pokryte. Do- 

 dać jeszcze należy, że tarczka jest też porostem jasno-zielonych włosków gęsto pokry- 

 ta, a pierwszy wyskok opisanego powyżej, środkowego, jasno-zielonego pasma, rozcią- 

 ga się na całą szerokość podstawy przedkarcza. Opisane ułożenie i rysunek jasnych 

 plam i pasem nie jest zawsze ściśle jednakowych kształtów, rozpisałem się o tern 



