128 



wszakże tak obszernie, gdyż jest sporo obcych, zwłaszcza z północnej i środkowej Azyi 

 pochodzących gatunków, które łudząco do niniejszego są podobne. Spód ciała jest 

 jasno-zielono porośnięty, a członki u rożków wyraźnie i głęboko siwawo-biało obrącz- 

 kowane. Same nogi mają obrączkowanie bardzo niewyraźne. 



Gąsienica żyje w wielu gatunkach nadpsutych drzew liściastych, leśnych i ogro- 

 dowych, głównie jednak w olszynach i dębach, oraz w grubych uschniętych gałęziach 

 leszczyny. 



U nas nic częsty. Bielany 25 maja 1889 r. i 4 czerwca 1890 r. Jeden okaz wy- 

 hodowałem z poczwarki, którą znalazłem w Natolinie 13 maja 1898 roku, a która 

 przemieniła się po tygodniu w normalnie wykształconego doskonałego owada. 



S. perforata Pallas. Ryc. N» 122. Dł. c. 12—22"' mm. Ciało po wierzchu, 

 zwłaszcza na tarczy pokryw, nieco spłaszczone, z silnie uwydatnionym kanciastym bocz- 

 nym brzegiem, umieszczonym przed podwinięciem, który jest bardzo wybitny, po- 

 cząwszy od guza barkowego, a docłiodzi z niemal jednakowem natężeniem do poło- 

 łowy długości pokryw, poczem zaczyna się wyokrąglać i zupełnie się gubi. Wzdłuż 

 przedkarcza biegnąca listewka jest mniej z obu stron skrócona, a ku podstawie przed- 

 karcza wybitniej kanciasta. Wszystkie nakłucia powierzchni ciała są rzadsze i znacznie 

 drobniejsze, niż u poprzedniego gatunku. Podkład barwy ciała jest czysto czarny, nie 

 przebija on jednak z pod bardzo gęstego jasno-żółtawo-zielonego porostu, którym ciało 

 owada jest bardzo ściśle pokryte; tylko drobne plamy i nieliczne pasma są czarne 

 i jakby sadzą obleczone. Na przedkarczu mieści się osiem owalnych plamek; z tych 

 cztery, w pośrodku tarczy w czworokąt ułożone, są dość szeroko rozstawione, dwie 

 górne są większe, podłużne, dwie zaś dolne drobniejsze i skrócone. Cztery brzeżne 

 plamki umieszczone są po dwie wzdłuż pod samą boczną krawędzią przedkarcza, 

 opatrzonego nadto podobną, wzdłuż środkiem przedkarcza biegnącą, z obu stron skróco- 

 ną listewką. W polowie szerokości obu pokryw mieści się pięć w szereg ustawionych 

 czarnych, matowych, wyraźnych okrągławych plamek, w mniej więcej sporem, równem 

 od siebie oddaleniu wzdłuż. Pierwsza para najmniejszych, zupełnie okrągłych, znajduje 

 się w niewielkiem oddaleniu od podstawy przedkarcza. Plamki drugiej pary są większe, 

 od góry ścięte, a od dołu spiczaste; trzeciej pary są czworokątne, od góry szersze; 

 czwartej pary są największe, zarysami swemi wysuwają się na zewnątrz poza kierunek 

 szeregu i są owalne, a od góry wykrajane. Dwie ostatnie plamy przed zakończeniem 

 pokryw są najmniejsze i w ten sam sposób ukształtowane, jak druga ich para. Czy 

 tak zawsze wszystkie plamy są uformowane, tego nie wiem, gdyż mam przed sobą 

 tylko trzy okazy, sądzę jednak, że muszą być pewne zboczenia. Oprócz pięciu par 

 wzdłuż pokryw biegnących plam, na kanciastym brzegu pokryw ciągnie się czarna 

 smuga, rozpoczynająca się zaraz na wyskoku guza barkowego, a skrócona odrazu po- 

 za połową długości pokryw. Poniżej połowy długości rzeczonego pasma, na podwi- 

 nięciu pokryw mieści się ustawiona wdłuż jeszcze jedna czworokątna plama. Róż- 

 ki są na członkach jasno-siwo obrączkowane, a całe nogi nieco słabszym jasno-zielo- 

 nawym porostem pokryte. 



Jako gąsienica żyje w nadpsutych osiczynach. Na naszym obszarze należy do 

 wielkich rzadkości. Znajdowali go: Jan Wańkowicz na Litwie, w czasie i miej- 

 scowości bliżej nie oznaczonych, Fryderyk Osterloff w Mieni za Pragą, oraz 

 dr. Cza ki w Sokołówce na Podolu 17 czerwca 1900 r. 



