129 



& Octopunctata Scopoli. Dlg. c. 14—18"' mm. Unijna listewka na przed- 

 karczu, jakkolwiek w środku bardzo ku dołowi i górze zwężona, zaznaczona jest jednak 

 na całej jego długości, a brzeżne kanty na bokach pokryw są więcej stępione. Nakłucia 

 górnej powierzchni ciała są cokolwiek wybitniejsze, a na pokrywach ku ich bokom co- 

 raz grubsze. Dłuższe, rzadsze, sterczące uwłosienie mniej więcej takie same, jasno- 

 zielonawe. Czarny podkład całego ciała porośnięty jest bardzo gęstymi włoskami 

 o barwie jasno-błękitno-zielonawej, a na tle rzeczonego porostu widnieją czarne kropki 

 w następujący sposób ułożone: przedkarcze poznaczone jest czterema drobnemi cętka- 

 mi, z których dwie, podłużne, umieszczone poza połową długości przedkarcza, są skoś- 

 nie ku dołowi ku sobie skierowane, dwie drugie zaś, okrągłe, znajdujące się w połowie 

 długości przedkarcza, mieszczą się na skrajnym jego brzegu. Na pokrywach, wzdłuż 

 tychże, nieco przed połową ich szerokości, ustawione są w znacznych odstępach od sie- 

 bie w jeden szereg cztery mniej więcej okrągłe, czarne, matowe, cętkowate plamki. 

 Z tych pierwsza para jest o wiele mniej oddalona od podstawy przedkarcza niż następ- 

 ne od siebie na długość; ostatnia para, znacznie mniej oddalona od trzeciej pary niż 

 takowa od drugiej, mieści się w znacznem oddaleniu od końca pokryw. Tych naj- 

 drobniejszych cętek często jest brak. Pierwsza cętka od góry jest najgrubsza, następne 

 ku dołowi coraz drobniejsze. Spód ciała jest tak samo jak wierzch jasno-błękitno- 

 zielonawo porośnięty, nogi trochę rzadziej uwłosione, członki rożków tak samo jasno- 

 zielonawe. 



Gąsienica żyje w nadpsutych osiczynach. 



U nas b. rzadki. Jeden okaz znalazł ś. p. Ludwik Saryusz Dębowski 

 w Horodle 15/6 1879 r.; znalazł też omawianego owada dr. Czaki 11/6 1900 r. 

 w Sokołówce na Podolu. 



S. punctata Linneus. Ryc. «\» 123. Dłg. c. 14 — 19" mm. Niewiele się 

 różni od poprzedniego gatunku, z którym przy nieuważnem określeniu łatwo może 

 być zamieniony. Różnice drobniejsze polegają na tern, że przedkarcze od góry w spo- 

 rym odstępie od brzegu jest na szerokość zaklęśnięte, podłużna kanciasta listewka jest 

 w pośrodku przerwana i porośnięta tak samo jak ogół powierzchni ciała. 



Nakłucia wierzchniej strony ciała o tern samem niemal natężeniu, może trochę 

 drobniejsze i rzadsze niż u poprzedniego gatunku, oraz na całej powierzchni pokryw 

 równie drobne tak w pośrodku jako też i na bokach. Porost włosków taki sam, bar- 

 wa też zbliżona przechodzi czasem w odcień szarawy lub też ma słaby naciek jedwa- 

 bisty. W pośrodku tarczy przedkarcza mieszczą się cztery w czworobok szeroko roz- 

 stawione, owalne, czarne, aksamitne, matowe plamki z odstępami wszerz przedkarcza 

 znaczniejszymi niż wzdłuż takowego. Tuż koło bocznej krawędzi przedkarcza, t. j. z bo- 

 ków na jego podgięciach, mieści się drobniejsza czarna plamka. Na obu pokrywach 

 widnieje po sześć okrągławych czarnych plamek (takich mniej więcej jak na przedkar- 

 czu) w różnych, sporych od siebie odległościach; są one ułożone w ten sposób, że trzy 

 pierwsze mają kierunek wygiętego łuku ku bokom pokryw, trzy następne zaś, niższe, mają 

 znów tenże sam kierunek. Inaczej powiedziawszy: sześć górnych i sześć dolnych pla- 

 mek ustawione są w dwa nieregularne sześciokąty. Spód ciała, tak samo jak i wierzch> 

 pokryty jasno-zielonawym porostem. Nogi i różki posiadają słabszy porost, z pod 

 którego przebija ogólna podkładowa czarna barwa. 



Jako gąsienica żyje w nadpsutych wiązach i brzostach, a że te drzewa na na- 

 szym obszarze są wogóle rzadkie, więc i z owadem nie łatwo się spotkać. 



Wiem, że go znalazł ś. p. Fryderyk Osterloff w Mieni za Pragą w 1884 

 Pam. Fizyogr. — T. XXIV — Zoologia. 17 



