131 



o teni samem natężeniu i takiej samej gęstości co u poprzedniego rodzaju; drobniej- 

 szego uwłosienia, stanowiącego też plamki lub smugi, niema wcale, a powierzchnia ciała 

 nie jest matowa lecz połyskiwa, zwłaszcza na przedkarczu. Sterczące dłuższe włoski, 

 któremi całe ciało jest pokryte, są nieco dłuższe i rzadsze na głowie i na przedkarczu 

 aniżeli na pokrywach, przytem pierwsze dwie części składowe ciała są czarno-brunatne, 

 trzecia zaś, t. j. pokrywy są jasno-żółte. 



Barwa głowy, rożków, przedkarcza, tarczki i spodu ciała jest czarno-brunatna lub 

 też czysto czarna; nogi są jasno ochrowo-żółte, pokrywy tak samo aż do silnie zaczer- 

 nionego zakończenia o niezbyt daleko zachodzącym nacieku, na którego zaczerniałym 

 tle, w pośrodku, można dostrzedz przy pomocy soczewki dwie drobne, biało-żółte 

 kropeczki. 



Jako doskonały chrząszcz przesiaduje na kwiatach jarzębiny, kaliny, głogu, bzu 

 (Sambucus) i t. p. Gąsienica żyje prawdopodobnie w uszkodzonych gałęziach głogu, 

 gdyż na tym krzaku najsnadniej doskonałego owada można znaleźć. Na naszym obszarze 

 w miesiącach maju i czerwcu pospolity i nieraz bardzo liczny. Saska Kępa 17/5 1884 r., 

 Otwock 4/6 1894 r., Czarna Struga 2/6 1901 r., Ojców 5/6 1909 r. Zawsze na kwi- 

 tnącym lub okwitniętym głogu. 



Rodzaj Stenostola Mulsant. 



Pokrywy stosunkowo bardzo wydłużone, po bokach równoległe, u zakończenia 

 okrągławo rozszerzone, od zewnętrznego brzegu węziej a od strony szwu nieco sze- 

 rzej i głębiej ku górze obrębione. Przedkarcze ze wzniesioną w pośrodku górną kra- 

 wędzią jest poza nią w pewnym odstępie wszerz zaklęśnięte, a potem nieco wypukłe. 



S. ferrea. Schrank. Dłg. c. 9— 12"' mm. Głowa i przedkarcze drobniej, po- 

 krywy o wiele grubiej ale trochę rzadziej, równomiernie ponakłuwane. Uwłosienie sła- 

 bsze niż u poprzednich gatunków, złożone z drobniejszych i gęstszych, siwawych, oraz 

 dłuższych ale o wiele rzadszych, czarniawych, sterczących włosków. Barwa ogólna 

 czarna a tylko pokrywy są ciemno-niebiesko-szafirowe z połyskiem metalicznym. Środ- 

 kiem przedkarcza wzdłuż przebiega od góry skrócona, gęsto, biało uwłosiona smużka, 

 przyczem uwłosienie to przechodzi na tarczkę, która jest jeszcze gęściej biało porośnię- 

 ta; piersi są pokryte nieco białawymi, dłuższymi trochę włoskami. 



Lęgnie się i rozwija w nadpsutych gałęziach lipy. Na naszym obszarze bardzo 

 rzadki. Widziałem tylko jeden okaz znaleziony nad Sanem koło Gościeradowa przez 

 p. Stefana Gocłowskiego w połowie lipca 1913 r. 



S. nigripes. Fabricius. Dłg. c. 10— 15"' mm. Do poprzedniego gatunku bardzo 

 podobny i trudny do odróżnienia. Nakłucia na wierzchu ciała niemal takie same, o zwar- 

 tych między sobą przestrzeniach i o wyglądzie nieco chropowatym. Białawe uwłosienie 

 wierzchniej strony ciała jest wyraźniejsze i więcej mszyste. Barwa również czarna, 

 tylko same pokrywy posiadają słaby, ołowiano-metaliczny połysk; tarczka siwo — 

 szarawo porośnięta, spód ciała rzadszymi szarawymi włoskami po bokach pokryty, tylko 

 piersi na bocznych brzegach wzdłuż są siwawo-białą, gęstszą smugą naznaczone. 



Sposób życia taki sam jak poprzedniego gatunku. Na naszym obszarze bardzo 

 rzadki. Jeden okaz znalazł p. Podoski w Czarnej Strudze w czerwcu 1914 roku. 



