132 



Rodzaj Phytoecia M u 1 s a n t. 



Pokrywy wraz z kadłubem w stosunku do ogólnej długości ciała krótsze, u sam- 

 ców wyraźniej niż u samic ku zakończeniu zwężone. Nogi przeważnie wysmuklejsze. 

 Wewnętrzny brzeg oczów bardzo głęboko wykrajany a wgłębienie to zajęte jest przez 

 guzowatą nasadę czułków. 



Ph. affinis Pan cer. Ryc. N° 126. Dł. c. 11— 16"' mm. Największy i najoka- 

 zalszy pośród naszych gatunków. Cała postać zwięźlejsza niż u innych gatunków, człon- 

 ki tęższe. 



Głowa spora, przedkarcze po bokach wyraźnie zaokrąglone a nawet z zarysem na 

 zewnątrz nieco wyłamanym. Rąbek górnej krawędzi wyraźny, dolnej zaś o wiele sła- 

 biej uwydatniony. Nakłucia głowy grube, gęste, w odstępach wyraźnie ziarnkowanych. 

 Przedkarcze nieco grubiej lecz mniej wybitnie nakłuciami poznaczone z niewyraźną 

 środkiem wzdłuż przebiegającą, przed połową swej długości ku górze przerwaną, tępo — 

 kanciastą, ku przerwie zwężoną listewką. Nakłucia górnego brzegu przedkarcza okazu- 

 ją dążność do tworzenia skośnie ku dołowi i ku linijnej listewce wszerz biegnących 

 rzędów prążek. Linia nasady pokryw prawie prosta, ku środkowi zaledwie trochę łu- 

 kowata, przez co boczne, górne, tępe kanty są nieco w górę wzniesione; pokrywy rza- 

 dziej i grubiej niż przedkarcze, równomiernie, ku zakończeniu drobniej ponakłuwane. 



Ciało niemal nagie; po wierzchu widać bardzo rzadkie włoski, a matowy wygląd 

 pokryw spowodowany jest bardzo płytkiemi i gęstemi nakłuciami, które mieszczą się 

 w odstępach pomiędzy opisanemi powyżej, grubszemi nakłuciami; drobniutkie pilśnio- 

 wate omszenie daje się spostrzedz przy użyciu bardzo silnej soczewki. Spód ciała, 

 zwłaszcza piersi, są po bokach wyraźnie jasno-siwo wybitniej uwłosione, nadto na bo- 

 kach piersi na brzegu widnieją na całej długości szerokie białawe pasma. Brzuch bar- 

 dziej białawo omszony. Barwa głowy, piersi, całych pokryw skrzydłowych wraz z tar- 

 czką jest czarna; pokrywy nieco szarawe. Przedkarcze pomarańczowo-czerwone z czar- 

 nemi wązkiemi smużkami od górnego i dolnego brzegu oraz na krawędziach na całej 

 swej szerokości; w połowie jego długości wszerz są oddalone, lśniące, czarne, cętkowa- 

 te plamki, mieszczące się na płaskich, tejże samej wielkości co i plamki wygórowa- 

 niach. Pierwszy pierścień brzucha jest czarny, następne po brzegach coraz szerzej 

 czerwonawe a piąty, t. j. ostatni, zupełnie czerwony. Nogi pomarańczowo-żółte, z pi- 

 szczelami jaśniejszemi oraz z łapkami czarnemi; czułki czarne z odcieniem stopniowo 

 ku zakończeniu coraz silniej rdzawym. 



UWAGA. Wygląd przedkarcza i nóg ma pozór konsystencyi woskowej, co 

 się powtarza u niektórych gatunków do rodzaju Oberea należących, zwłaszcza 

 u Oberea oculata, do której Ph. affinis na pozór jest bardzo podobna a z tego 

 powodu przez początkujących zbieraczów może być podczas zbierania pomijana, 

 zwłaszcza że tak samo jak tamta przesiaduje na różnych gatunkach wierzb. Na 

 naszym obszarze bardzo rzadki. Kilka okazów znalazł na Litwie w okolicach 

 Wilna Jan Wańkowicz. Jeden okaz znalazł Ludwik Dębowskiw oko- 

 licy Horodła 6/6 1879 roku. Nadto natrafił na niego dr. Czaki na Podolu 

 w Sokołówce 15/6 1900 r. 



Ph. virgula Scharpantie. Ryc. X: 127. Dł. 7— 12"' mm. Przedewszyst- 

 kiem znacznie mniejsza, z pokrywami stosunkowo dłuższemi, o bokach niemal równo- 

 ległych, a czubkach u zakończenia słabiej skrajanych; wzdłuż pokryw, w dwóch trzecich 



