133 



ich szerokości, ku bokom od guza barkowego poczynając, ciągnie się niemal ku za- 

 kończeniu tępo-kanciasta wypukłość. Głowa wraz z oczami jest nieco szersza od 

 przedkarcza, które ma wprawdzie boki nieco wyokrąglone, lecz nie tak wybitnie, jak 

 u poprzedniego gatunku, oraz nie posiada wyłamanych na zewnątrz wyskoków. Nogi 

 ma dłuższe i lżejsze, różki tak samo. Środkiem szerokości głowy, wzdłuż, przebiega 

 wąziutka, nieco wcięta kreseczka, poczynająca się u nasady, a dochodząca środkiem 

 czoła, aż do górnej wargi. Górny i dolny rąbek przedkarcza są bardzo słabo uwyda- 

 tnione. Nakłucia, zwłaszcza na głowie i przedkarczu, są o wiele drobniejsze i gęstsze, 

 na pokrywach o wiele grubsze i rzadsze niż na przedkarczu, przyczein wykazują dą- 

 żność do tworzenia linijnych, wzdłuż biegnących szeregów prążek, co się zwłaszcza 

 uwydatnia na środkowej powierzchni, poczynając poza połową długości pokryw. 



Uwłosienie, podobnie jak u poprzednich gatunków, dwojakie, tylko że drobniejsze 

 jest wyraźniejsze i gęstsze; rzadsze i dłuższe włoski znać najwyraźniej na głowie i na 

 przedkarczu, oraz na zakończeniu ostatniego pierścienia brzusznego, pozostała zaś więk- 

 szość powierzchni jest od rzadszego uwłosienia wolna. Rzadszy i dłuższy porost jest 

 czarniawy, drobniejszy i gęstszy — biało-siwawy. 



Na środku szerokości przedkarcza, zaraz za górną jego krawędzią, umieszczona 

 jest owalna lub okrągła, czerwona plamka, zarysowana na tejże samej wielkości słabo 

 wypukłem wygórowaniu. Barwa podkładowa całego ciała przeważnie czarna, przyczem 

 przednia para nóg jest czerwona z czarną nasadą ud i czarnymi czubkami piszczeli; 

 druga i trzecia para nóg też z nasadą ud głęboko czarną i z takimiż piszczelami i łapkami, 

 które i u pierwszej pary nóg są czarne. Różki całe są czarne, dwa ostatnie pierście- 

 nie odwłoka jasno-czerwone. Nadto całe ciało wraz z członkami pokryte jest drobnym 

 gęstym porostem jasno-siwawych włosków, który nadaje ogólnej barwie odcień szara- 

 wo-siwawy, uwydatniony najwybitniej na pokrywach. Jako gąsienica żyje w łodygach 

 i korzeniach dzikiej marchwi, skrzypu oraz zwykłej bylicy, a na wymienionych rośli- 

 nach przesiaduje też owad doskonały. 



U nas wogóle rzadki. Znalazł go Wojciech Mączyński w Jabłonnie za 

 Pragą, podczas wylewów lipcowych Wisły w 1893 roku. Ja sam znalazłem poprzednio 

 jeden okaz 15 lipca 1864 roku na Piaskach Szwedzkich, a drugi w Natolinie 27 maja 

 1905 roku. 



Ph. pustulata Schrank. Ryc. JS» 128. Dłg. c. 5,5—8,5"' mm. Do poprze- 

 dniego gatunku we wszystkiem bardzo podobny, ale różni się od niego krótszemi sto- 

 sunkowo pokrywami, głową większą i nieco wypuklejszą, przedkarczem nieco wybitniej 

 wyokrąglonem i najszerszem poza połową swej długości. Głowa od podstawy w poło- 

 wie szerokości opatrzona jest krótką, gładką, wązką, nizką, bardzo skróconą listewką. 



Charakterystyka wszystkich nakłuć niemal taka sama, jak u poprzedniego gatun- 

 ku. Barwa ciała i członków też jednakowa z tą tylko drobną różnicą, że na przedkar- 

 czu odmiennie umieszczona jest czerwona plama, która jest większa, sięga głębiej 

 ku dolnemu brzegowi przedkarcza, jest od góry szeroka, a wypukłość, na której jest 

 zarysowana, tej samej co ona wielkości, jest wzdłuż tępo-kanciasta; pokrywy są bar- 

 dziej siwawo omszałe. Nakoniec należy dodać, że podkładowa barwa pokryw wi- 

 doczna wyraźniej u osobników, u których włoski pokrywające wytarły się, wpada 

 w oliwkowy, cokolwiek metaliczny przebłysk. 



Gąsienica żyje w korzeniu Euphorbia ciparisias, a doskonałego owada najłatwiej 

 znaleźć na kwiatach i listkach rzeczonej rośliny. U nas niebardzo pospolity. Znaj- 

 dowałem go dwukrotnie; raz na Bielanach 15 maja 1888 r. bardzo wielką ilość, bo aż 



