134 



85 osobników na piaszczystej górce, obrośniętej wilczomleczem, drugi raz w Piasecznie 

 16 czerwca 1907 r., w bardzo sporym odstępie czasu tylko dwa okazy. 



Ph. ruf imana Schrank. Ryc. JY° 129. Dł. c. 6,5 — 10"' mm. Gatunek ten ró- 

 żni się bardzo od poprzednich, i na pierwszy rzut oka bardzo łatwy jest do rozpozna- 

 nia. Głowa stosunkowo mniejsza i cokolwiek węższa, z czołem silniej wyokrąglonem. 

 Przedkarcze, z górną krawędzią wygórowaną, jest przed dolną krawędzią na całej swej 

 szerokości wązko zaklęśnięte i wogóle zwężone ku podstawie, gdzie jest wyraźnie 

 węższe niż od strony górnej krawędzi. Boki przedkarcza niemal prostolinijne, tarcza 

 jego w połowie długości naznaczona dwoma drobniutkimi, bardzo szeroko rozstawiony- 

 mi, wygórowanymi guziczkami; między nimi, samym środkiem wzdłuż przedkarcza 

 przebiega bardzo słabo naznaczona, wąziutka listewka. 



Nakłucia głowy są najdrobniejsze, wyraźne, dość silne i średnio gęste, przyczem 

 sama powierzchnia głowy ma wygląd drobno ziarnkowany. Przedkarcze jest niemal 

 tak samo ponakłuwane, z powierzchnią o grubszem, ale mniej chropowatem ziarnko- 

 waniu. Nakłucia pokryw nieco grubsze od nakłuć przedkarcza, ku zakończeniu stopnio- 

 wo słabsze i drobniejsze, atoli wygląd pokryw jest mniej chropowaty; zresztą powierzchnia 

 pokryw posiada podobne wygórowania ale słabsze niż u poprzedniego gatunku, a czub- 

 ki pokryw są zaledwie ścięte. Podwójne zwykłe uwłosienie, szczególniej dłuższe 

 i rzadsze, o wiele jest słabsze niż u poprzedniego gatunku. Głowa, przedkarcze 

 i spód ciała są niemal zupełnie nagie (czy zawsze?). Drobniejszy i gęstszy porost ja- 

 sno-płowo-siwych włosków uwydatnia się wyraźniej jedynie na pokrywach. 



Barwa ogółu ciała od wierzchu i od spodu zielona, często z odcieniem szafiro- 

 wym, o silnym metalicznym połysku. Pierwszy członek czułków jest także zielony, me- 

 talicznie połyskujący, drugi czarny, wszystkie następne ciemno-brunatno-rdzawe. Pier- 

 wsza para nóg jasno-rdzawo-żółta od strony nasady płytko czarna; łapki u tejże pary 

 również czarne. Druga i trzecia para nóg są wraz z łapkami czarne i posiadają zie- 

 lony metaliczny połysk. 



U nas arcy-rzadki. Ś. p. Jan Wańkowicz znalazł kilka okazów na Podolu 

 koło Winnicy, oraz gdzieś na Litwie; d-r Cza ki schwytał dwa okazy w Sokolówce 

 na Podolu 17 czerwca 1900 roku. 



Ph. ephippium Fabricius. Ryc. JNJs 130. Dł. c 7,5 — 12"' mm. Od poprzed- 

 nich, zwłaszcza od ostatniego gatunku, barwą wielce się różni. Przedkarcze ma boki 

 prawie równoległe. Boczne, wzdłuż pokryw ciągnące się, tępe kanty są wyraźniejsze 

 niż u poprzednich gatunków; nakłucia wierzchu ciała wogóle drobniejsze, porost wło- 

 sków, zwłaszcza jasno-siwych, obfitszy. Środkiem przedkarcza ciągnie się przez całą 

 jego długość biało uwłosiona, dość szeroka smużka, która się łączy ze słabiej uwyda- 

 tnioną białą smugą, przebiegającą wzdłuż pokryw ściśle po obu stronach szwu aż do 

 zakończenia. Głowa i przedkarcze są więcej obnażone, przeto ciemniejsze od siwo- 

 szarych pokryw. Wszystkie pary nóg są jasno-ochrowo-rdzawe, często z czarnemi pi- 

 szczelami i takimiż łapkami, a u pierwszej pary nóg piszczele zazwyczaj są jasno-żół- 

 to-ochrowate. 



Lęgnie się i przekształca w korzeniach dzikiej marchwi i uprawnego pasternaku. 

 U nas bardzo rzadki; wiem tylko o jednym okazie, znalezionym w kraju przed laty 

 przez profesora Henryka Jutego w okolicy Grochowa 1861 r. 



Okaz ten znajduje się w zbiorze Muzeum Przemysłu i Rolnictwa. 



Ph. cylindrica Linneus. Dł. c. 9—10"' mm. Do poprzedniego gatunku pod 

 względem ogólnych zarysów i cech zbliżony, ale też pod wielu względami od niego 

 się różni, a mianowicie tern, że boki przedkarcza są wypuklejsze, że w pośrodku te- 



